Opinions

Hooguit leuk als 'greatest hits' compilatie, waarin we de hoogtepunten van Murphy's carrière zien. Helaas is er weinig diepgang of ruimte voor zelfinzicht. De flops die kwamen vanaf de jaren '90 waren slechts een leermoment. Maar de kijker is niet gek: Norbit is prima als technisch hoogstandje (goede make-up, een man speelt veel rollen) maar is verder een wanstaltig product. Murphy laat hier verder niks over horen en gaat ook voorbij aan de botsingen met regisseur Landis, de problemen met paparazzi en kapt een moment dat gaat gaat over artistieke inleving helaas af.

De docu wil graag nog een grootheid neerzetten, maar, zoals Murphy zelf ook aangaf, is hij die persoon uit de jaren '80 niet meer. Hij herkent zichzelf niet als hij de opnames van zijn stand-upshows ziet. Dit zou een interessant uitgangspunt zijn geweest. Want alles wat hij nu uitbrengt is hooguit een echo van vroeger. De energie klopt niet meer (zie Dolemite), er is een andere vorm nodig.

Toch wil de docu wel voordoen alsof die vonk van grootsheid er nog is, en zo behandelen de opgevoerde castleden hem ook. Maar is dat niet een beetje nep? Die scene met de handpoppen moet grappig zijn maar bereikt dat niveau niet.

Murphy vond zich verschillende keren opnieuw uit maar lijkt nu liever te luieren, hij zegt weinig trek te hebben in nieuwe projecten. Jezelf opnieuw uitvinden wordt dan lastiger.

Helaas is komedie altijd wat minder tijdloos dan het drama, en misschien geldt dat ook voor de acteurs die de genres vormgeven. Gelukkig is met even genieten van vroeger niet veel mis.

Goede film maar niet geweldig.

Als eerst kwam het concept heel origineel over, de scenes die met één camera geschoten zijn, de alternatieve soundtrack in de vorm van drums en het met vlagen fantastische spel van de acteurs.

Het is erg lastig om scenes op deze manier te schieten, takes duren erg lang wat veel concentratie van de acteurs vergt. Sommige shots waren ook erg moeilijk zoals de repetitie scene aan tafel. De cameraman moet op precies de goede snelheid om de tafel lopen zodat hij op de juiste momenten de acteurs kan uitlichten die op dat moment in het toneelstuk naar voren worden geschoven. Het camerawerk draagt ook heel veel bij aan de sfeer van de film. Er zijn veel warme beelden te zien maar er wordt tegelijkertijd ook een benauwd beeld van Broadway geschetst. Zo wordt de glamour kant genuanceerd.
Een van mijn persoonlijke helden was weer fantastisch: Edward Norton. In elke scene waarin hij zit steelt hij de show. Wellicht heeft dat ook iets te maken met het dominante karakter wat hij moet uitstralen, maar het is voor een groot deel toch zijn charisma.
Emma Stone was ook erg leuk om naar te kijken. Met haar mooie grote ogen. Ze kan goed het meisje spelen wat geheel overhoop ligt en toch schuilt er charme in haar. Dat vind ik knap.
Keaton is natuurlijk degene die zichzelf het meest op de hak neemt in deze spottende superhelden film en daarom alleen al chapeau. Hij straalt veel realisme uit maar wordt wel weggespeeld door Norton.

Opvallend vond ik de humor. Deze was best wel seksueel getint voor een Oscar favoriet. Er zat veel sarcasme in en dat deed de film zeker goed.
Wat minder was de sentimentele laag die er vaak iets te dik bovenop lag. De plot wordt na een tijdje gereduceerd tot een wat moralistisch verhaaltje. Er zit kritiek op meerdere instanties/tijdgeest in de film verwerkt. Dit vond ik mooi toen het wat onderhuids bleef, maar wordt uiteindelijk toch teveel aan de kijker opgedrongen door bijvoorbeeld letterlijk op te dreunen dat Birdman het jammer vond dat hij de geboorte van zijn dochter filmde ipv meemaakte. De kritische noten naar hollywood en de kunst van de kunst vond ik dan beter uitgepakt. Sommige van die noten blijven helaas iets teveel in huidige trends hangen, (het benoemen van films die anno 2014 populair waren, acteurs opnoemen etc.) Ik ben bang dat dit de film minder tijdsloos maakt. Maargoed dat zal later moeten blijken. Over de duur van de film; deze zakt na een tijdje iets in. De makers hebben dit geprobeerd op te lossen door de humor wat op te schroeven wat niet altijd aankomt. Sommige grappen slaan de plank mis. Ook Galfinakis speelt iets te veel een typetje wat de realistische onderlaag van deze film wat aantast. En uiteraard de scene na de première.. Beetje jammer.

Toch een vermakelijke film die vooral door het camerawerk en Norton wordt opgetild. Gaat vast wel wat Oscars in de wacht slepen.

Wat een ontzettend goede film! En wat een spanning. De kijker wordt de hele tijd gedwongen het leed aan te zien van Portman en krijgt amper rust. Je weet dat je van het ene op het andere moment nare dingen kan gaan zien en je blik wordt vastgehouden. Soms had ik in de bioscoop zelfs de neiging om even weg te kijken, bijvoorbeeld bij de scene dat ze het velletje van haar vinger aftrekt. Dit ziet er erg realistisch uit. Dat de spaning in de hele film wordt vastgehouden betuigd van het hoge niveau van deze film. Ik ben niet zo'n fan van ballet maar als je in de film het camerawerk ziet zou je het misschien wel worden. Natalie acteert erg goed en de verhaal is erg mooi.
Schizofrenie blijft een mooi gegeven voor de film
Zeker een aanrader!

Frustrerende zit. Ik ben geen fan van feministische analyses, ze slaan vaak de esthetiek dood. Maar de esthetiek is hier zeer mager. Shots zijn statisch, log en onbeweeglijk. Depressie kun je veel interessanter verfilmen. En dan het acteerwerk: het dient meer als verwijzing naar gebeurtenissen die we als legitiem leed beschouwen dan dat het leed filmisch wordt onderzocht en getoond. We zien weliswaar schreeuwende ouders en betraande oogjes als herinnering aan een slechte jeugd, maar invoelbaar wordt het niet. Het ware ongemak en de complexiteit van dergelijke ervaringen wordt niet opgezocht. Door deze oppervlakkige benadering sleept de film. En dan de feministische kritiek. De vrouw dient enkel als troost en krijgt geen diepgang. Al haar acties bestaan om de zielige protagonist te dienen. De regisseur was duidelijk vergeten een reality-check uit te voeren bij deze romantiek van de waan. Een oprecht onderzoek van een dergelijke liefde-als-redding-waan of een meer naturalistische benadering van jeugdtrauma was een stuk interessanter geweest.