Was wat langdradig. De film bevatte mooie beelden en door de flashbacks kan je je aandacht er goed bijhouden. De dialogen zijn met vlagen echter tenenkrommend (die scene in bad, dat stukje over de tekening in zijn plakboek) en voelen vaak erg geforceerd aan. De liefde, toch wel de hoofdmotor, komt ook raar op mij over. Fiennes is eerst heel afstandelijk en zit dan ineens vol verlangen.. yeah right. Met clichés wordt ook lekker gestrooid (i already died) die nog eens extra worden versterkt door wel erg luide muziek. Gezien dit geen epos is vond ik dat niet goed passen. Ik vond dat het verhaal uiteindelijk ook te braaf was. Alles wordt door de protagonist gerelativeerd zodat hij geen schuld kent. Het kwam zo over alsof de makers erg politiek correct wilden zijn. Dafoe's aanwezigheid lijkt in de film ook een beetje suf omdat zijn wraakgevoelens niet stroken met de lange aanloop die er wordt genomen met al die flashbacks. Het zou logischer zijn als hij sneller tot actie overgaat. Tot slot vond ik Binoche veel te snel zo close met haar patient. Ze wordt eigenlijk afgeschilderd als een zeer zwak persoon. En dat einde.. Dat hadden ze ook eerder kunnen doen. Geen voldoende dus.