Neo-realisme (en wat er al dan niet bijhoort)

Bij Michael Mann:

Bij Aguirre, der Zorn Gottes (1972):

Het werk van Mann is hyper gestileerd vormgegeven met een duidelijk (neo)realistisch tintje. In zijn film merk ik heel erg veel Roberto Rossellini en Antonioni elementen.

Het werk van Mann is eerder een kruising tussen de Amerikaanse cinema, het neorealisme en de Nouvelle Vague (J.L. Godard).

Jij bent toch Mann fan.... Ik zie werkelijk helemaal niets neo realistsch in zijn werk......

Hij werkt met bekende acteurs vs gewone mensen

Uber afgewerkt qua sounddesign vs slechte nasynchonisatie

Uber stylering vs realisme

Strakke enscenering vs documentaire benadering

Verhalen die bigger than life zijn vs Drama van de straat.

Hoe kom je erbij? Ik zou hem eerder als het totale tegenovergestelde benoemen. (Daarom vind ik zijn films over het algemeen ook erg goed).

Volgens mij heb je echt 0 % verstand van de cinema...

Roberto Rossellini en Antonioni hebben ook met bekende acteurs gewerkt.

Roberto Rossellini: Ingrid Bergman, Anna Magnani etc....

Antonioni: Jack Nicholson, David Hemmings, Monica Vitti, Richard Harris, Alain Delon etc.

Films van Antonioni en Rossellini zijn ook uitgewerkt qua sounddesign.

Roberto Rossellini: Viaggio in Italia etc.

Antonioni: Zabriskie Point, Blowup, Il deserto rosso etc.

Het realisme kan absoluut gepaard gaan met de uber gestileerde vormgeving.

Roberto Rossellini: Viaggio in Italia, La prise de pouvoir par Louis XIV etc.

Antonioni: L'eclisse, La notte, L'avventura etc.

Films van Mann zien er meer als docu's uit dan films van Antonioni.

Sure: http://nl.wikipedia.org/wiki/Italiaans_neorealisme

Voorbeelden die jij noemt vallen ook niet onder het neo relisme.... Antonioni al helemaal niet.... dat is ook een stylist.

Bij Michael Mann:

Andere voorbeelden van waar 'het neorealisme 'meets' de Nouvelle Vague':

Is het werk van Glauber Rocha; Deus e o Diabo na Terra do Sol

La Battaglia di Algeri

etc.

"The neorealist style was developed by a circle of film critics that revolved around the magazine Cinema, including Michelangelo Antonioni, Luchino Visconti, Gianni Puccini, Cesare Zavattini, Giuseppe De Santis and Pietro Ingrao."

"The neorealists were heavily influenced by French poetic realism. Both Antonioni and Visconti had worked closely with Jean Renoir."

Italian neorealism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

En val me niet meer lastig, ok. Je hebt je geloofwaardigheid totaal verloren…

Exact: "Italian neorealism (Italian: Neorealismo) is a style of film characterized by stories set amongst the poor and working class, filmed on location, frequently using nonprofessional actors. Italian neorealist films mostly contend with the difficult economical and moral conditions of post-World War II Italy, reflecting the changes in the Italian psyche and the conditions of everyday life: poverty and desperation."

Inderdaad Typisch Mann....

Zal je verder maar met rust laten, komt toch (al tijden) weinig zinnigs uit.....

Ga iemand anders pesten / lastig vallen. Want ik denk echt dat je een verkeerde persoon hebt uitgekozen.

Wat ik vooral ergerlijk (beledigend) vind, is hoe je mijn woorden zit te verdraaien.

Verdiep je je eerst in de wereldcinema en dan ga ik je misschien wel eens ooit zien als een gelijkwaardige gesprekspartner.

Daar was ik al achter.

Sorry, ik zal je niet meer quoten.

Goed idee, zal ik eens gaan doen.... Welke landen raad je me aan?

Liever niet....

Ik ga een klacht bij de mods indienen. Ik heb hier geen zin in. Ik heb nu echt de neiging om te schelden, maar ik blijf wel netjes.

Eerst betrek je Michael Mann erbij, helemaal uit het niets. Wat heeft Mann met Aguirre te maken? Daarna leg ik je uit dat het werk van Mann een kruising tussen de Amerikaanse cinema, het neorealisme en de Nouvelle Vague (JLGodard) is.

En vervolgens verdraai je de boel en zeg je dat ik beweer dat de cinema van Mann 100% neorealistisch is.

En ik zou bij het neorealisme beginnen, want daar weet helemaal niets van...

Ik zou dit niet eens verdraaien willen noemen, maar volledige onzin. Waar stel ik dat?

Jawel, namelijk dat ik er weinig mee heb.

PS. Dacht dat je niet meer lastig gevallen wilde worden.....

Ik wil me er niet mee bemoeien hoor

Maar een link tussen Mann en Neorealisme lijkt me bijzonder interessant. Kan je ook een bewijsvoering geven (xgogax)? Waaruit blijkt dat zijn werk is geinsprireerd op het Italiaanse fenomeen zonder slechts gebruik te maken van slechts titels van films, namen van regisseurs en namen van kunsthistorische fenomenen.

Maar vooral zijn "urban guerilla style of filmmaking" doet me denken aan het neorealisme. De scènes met handheld camera's op locatie schieten. De ruige en dynamische montage. De fragmentarische opbouw (de narratieve structuur) van zijn films.

Hoe hij zijn acteurs laat acteren / overkomen en dialogen. Personages in zijn films komen heel erg natuurlijk (naturel) en ongeforceerd over.

Een beetje net als bij de gebroeders Dardenne...

Dat zou ik allemaal als eigenschappen van Nouvelle Vague aan willen merken ipv het Neo realisme. Daarbij zijn de sociale aspecten van de samenleving die hij aanroert (Bankovervallen, foute corporaties, bandieten, huurmoordenaars, boxlegendes en drugsagenten), nu volgens mij net niet voorbeelden van "het alledaagse leven' waar de Neo realisten zich op richten (de gewone man). Gebroeders Dardenne behandelen ook hele andere onderwerpen en personages, schieten ook veel meer naturel. De wereld van Mann is gevuld met 'larger than life' personages en hyepergestylt. Zo'n beetje het tegenovergestelde

Je probeert gewoon recht te praten wat krom is, maar enkel het gebruik van een hand held camera maakt het geen neo-realistme.

Volgens mij is elk shot bij Mann minuscuul gepland, heeft geen donder met guerilla style te maken.

Mann slaagde er steeds meer op zijn films een eigen identiteit mee te geven en werd al gauw bekend om zijn gedetailleerde aanpak.

Bron Wiki

Edit: als ik wiki er op na sla: bedoeling dat de kijker bewust is dat het een film is waar je naar kijkt. (Dus een materialistisch point of view, van mezelf ). Past deze stroming vast in de tijd. Jackson Pollock en zo.

De neorealist Roberto Rossellin wordt als "de vader van de Nouvelle Vague" aangeduid.

Rossellini's films after his early Neo-Realist films - particularly his films with Ingrid Bergman - were commercially unsuccessful, though Journey to Italy is well regarded in some quarters. He was an acknowledged master for the critics of Cahiers du Cinema in general and André Bazin, François Truffaut, Jean-Luc Godard in particular. Truffaut noted in his 1963 essay, Roberto Rossellini Prefers Real Life (available in The Films In My Life) that Rossellini's influence in France particularly among the directors who would become part of the nouvelle vague was so great that he was in every sense, "the father of the French New Wave".

Roberto Rossellini - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Mann schiet ook zeer naturel, alleen hij neemt daar veel meer tijd voor. De visuele stijl van het werk van Mann doet me ook heel erg denken aan het werk van Rossellini. Vooral het gebruik van de sensuele close-ups en prachtig vloeiende cinematografie.

Net als Antonioni koppelt Mann de architectuur altijd aan zijn personages en gebruikt hij de architectuur ook voor de allegorische verwijzingen.

Net als antonioni behaldent hij ook thema's als vervreemding en identiteitscrisis.

En net als bij Antonion en Rossellini zijn zijn flms enorm gedetailleerd en gestileerd. Dat kan echt wel gepaard gaan met het realisme.

Tuurlijk alle vroegere stromingen hebben latere stronmingen beinvloed. Dat Rossellini in beide stromingen heeft gewerkt maakt de strommingen nog niet eender. Feit is dat de stijl en onderwerpen van Mann lijnrecht tegenover die van het Neo realisme staan.

En zoals al eerder aangegeven Antonioni is geen Neo Realist.

Hij beschreef zichzelf als marxistische intellectueel, maar sommige auteurs trekken zijn aanhankelijkheid aan die ideologie in twijfel. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten, met inbegrip van neorealisten en ook Federico Fellini, Ermanno Olmi en Pier Paolo Pasolini, wiens films over het algemeen het leven van de werkende klasse en de buitenbeentjes en outcasts van de maatschappij behandelden, gingen Antonioni's opmerkelijkste films over de elite en stedelijke bourgeois.

Bron wiki

In die zin heeft Mann dus wel veel overeenkomsten met Antinioni.

Je zou er zo Avatar kapitalisme en de omgang met de natuur, tussen kunnen zetten, maar het dagelijks leven van 'de gewone man' bestaat bij de neo realisten uit: 'armoede en radeloosheid' en de gewone alle daagse triviale zaken, zoals het kopen van een brood... Hele andere onderwerpen dus. Meer iets waar de Dardennes zich in deze tijd mee bezig houden.

Je kan ook gewoon toegeven dat je er naast zat.....

Heb je L'Avventura gezien? 1 van de grootste neorealistische meesterwerken aller tijden!

Het neorealistisch meesterwerk van Pier Paolo Pasolini, Il Vangelo secondo Matteo gaat ook niet over de Italianen, en de armoede in Italië, maar over de Joden en Jesus etc. Ook 1 van de grootste neorealistische meesterwerken aller tijden!

La Prise de Pouvoir par Louis XIV van Roberto Rossellini gaat helemaal niet over armoede. Waar heb je het over, man? HET neorealistische MEESTERWERK van Rossellini!

Viaggio in Italia weer van Roberto Rossellini gaat helemaal niet over armoede....

L'Avventura van Michelangelo Antonioni gaat helemaal niet over armoede...

L'Eclisse ook van Michelangelo Antonioni gaat helemaal niet over armoede...

Je maakt jezelf volslagen belachelijk. Je kan ook maar gewoon toegeven dat je er naast zit.....

Ben ik nu zo gek, of....

Ik geeft aan dat Rosselini in beide stromingen (o.a. Neo realisme (Roma Open City) en nouvelle vague) heeft gewerkt, maar dat maakt neorealisme nog geen nouvelle vague of vice versa.

Ik herken in de stijl van Mann grote invloeden van de nouvelle vague, maar geen enkele overeenkomsten met neo realisme.

Ik heb daarbij al drie keer aangegeven dat Antonioni niet tot de neo reallsiten behoord en zijn werk ook niet neo realistisch is. Wel dat het overeenkomsten heeft met Mann. Snap dus ook niet wat je met bovenstaande post wil aanvoeren.

Maar als jij in het werk van Mann sterke overeenkomsten ziet met het neo realsme, dan ben je wat mij betreft 'zo dom'....

Maar van mij mag je, ik geef op, heb al mijn argumenten nu wel aangevoerd en wil niet in herhaling gaan vallen, laat anderen maar (op bovenstaande argumentatie) oordelen hoe neo realistisch Mann's werk is.....

Vrees ook dat we er een andere definitie van Neo Realisme op na houden....

http://nl.wikipedia.org/wiki/Italiaans_neorealisme

De neorealistsche meestewerken van Roberto Rossellini hebben helemaal niets met de Nouvelle Vaue te maken.

Viaggio in Italia is in 1953 gemaakt. Toen bestond de Nouvelle Vague niet eens....

Daar ben ik het niet helemaal mee eens als je Bicycle thief naast Blow-up legt dan zie ik wel thematische (neorealistische) overeenkomsten. Alleen is de achtergrond van het verhaal, het behang, anders (=elite). Daarnaast werkt behandelt Antonioni ook andere thema's die je wellicht niet in de 'echte' neorelistische films zult tegenkomen. Kunstfilosofische motiefjes.

Uit jouw toetsenbord beschouw ik dat maar als een groot compliment.

Die overeenkomsten zijn vrij klein wat mij betreft (Al heb ik BT niet gezien). Bovendien laat de neo realistische stroming zich vrij nauw omschrijven.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Italiaans_neorealisme

Een hip thrillertje in swinging London valt daar niet echt onder. Zo kan je elke film waar een kruidenier in voor komt wel als neo realistsch beinvloed gaan benoemen.

@ Reinbo

Is Viaggio in Italia van Roberto Rossellini neorealistisch?

Ik ken die film niet, maar wat ik er over lees zou ik zeggen van niet. Zeker geen zuiver neo realisme in ieder geval, maar het zal heus wel een aantal kenmerken er van in zich dragen. Volgens dit artikel in ieder geval ook niet. Het is een overgangswerk.

The third, and, many feel, the best of the five very personal features Roberto Rossellini made with Ingrid Bergman, Voyage to Italy is the key link between neorealism and the subjective cinema of the early sixties. Bergman and George Sanders portray an English couple on a visit to Italy to sell a family mansion. The film is "about" the disintegration and regeneration of their marriage; on a deeper level, it is about the spiritual needs of modern men and women in a world in which men, due to their roles in capitalist society, are seen by Rossellini as more alienated (and psychologically handicapped) than women. If this theme anticipates Antonioni, so does the treatment which rejects "plot" for a direct, intuitive cinema that exploits the tensions between actor and character, characters and landscape, documentary and symbolic shots, in a way that is, for 1953, nothing short of revolutionary.

Bron: Viaggio in Italia - celtoslavica.de

Ik zou proberen dat wiki een beetje te omzijlen want volgens mij is die uitleg bijzonder onvolledig.. Zo mis ik de neerwaartse spiraal die in beide films het hoofdthema zijn. Maar inderdaad het is gezocht om van Blow-up neorealisme te maken. Maar goed het plakken van titles onder stromingen is altijd een beetje precair