Neo-realisme (en wat er al dan niet bijhoort)

Heb de discussie verder niet gevolgd, maar wat xgogax zegt is gewoon feitelijk onjuist. Antonioni heeft in het begin van z'n carrière weliswaar films gemaakt met een neo-realistische inslag, maar daar is ie in de jaren '60 vanaf gestapt. Mensen als Ingrid Bergman, Anna Magnani, Alain Delon en Jack Nicholson hebben natuurlijk nooit in neo-realistische films gespeeld. Nouvelle vague staat ook haaks op het neorealisme. Denk dat xgogax een beetje op moet passen met het gooien van termen waarvan hij de betekenis niet kent.

Enneh, L'Avventura en L'Eclisse neorealistische films???

Anna Magnani speelt o.a. in L'amore en Roma, città aperta van Roberto Rossellini en Mamma Roma van Pier Paolo Pasolini

Ingrid Bergman speelt ook in de films van Rossellini.

Alain Delon speelt bijv. in Rocco e i suoi fratelli van Luchino Visconti...

En, "Nouvelle Vague staat ook haaks op het neorealisme"

Zonder het neorealisme was er geen Nouvelle Vague geweest!

Denk bijv. aan À Bout de Souffle en Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux can J.L. GODard...

Of Les Quatre Cents Coups van François Truffaut...

Xgogax: Schrijf eens een stukje zonder het woord "onzin". Wat jij doet, grenst aan trollen.

Ben ik aan het trollen, of zijn JULLIE aan het trollen? Sterker nog, de grootste troll van deze site is met deze discussie begonnen...

Anna Magnani is pas bekend geworden na de films die je noemt. Al je andere voorbeelden zijn geen neo-realistische films.

En, "Nouvelle Vague staat ook haaks op het neorealisme"

Zonder het neorealisme was er geen Nouvelle Vague geweest!

Nee, je moet natuurlijk iets hebben om je tegen af te zetten. Zonder semitisme was er ook geen antisemitisme geweest, maar om nou te zeggen dat deze twee zo leuk samengaan...

Ik neem aan dat je mij daar ook mee bedoelt? Ik ben niet aan het trollen, ik constateer dat het schort aan jouw kennis van bepaalde termen, en je lukraak van alles met elkaar in verband brengt. Dit klopt niet, en dan mag dat best gezegd worden. Geen enkele reden om zo verongelijkt te reageren.

En cinema.rex heeft gelijk dat je een tamelijk onbehoorlijke manier van discussiëren hanteert.

Neorealism (art) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux van GODard doet me bijv. ook denken aan Paisà en Francesco, Giullare di Dio van Roberto Rossellini. Structuur, de belichting is echt neorealistisch...

Oh ja, en wat is er dan volgens jou zo neorealistisch aan?

Neorealism (art) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Bovendien heb ik geen zin in om moeite te doen om dingen aan jou uit te leggen. Dat ga ik dan ook niet doen! Moet je het maar zelf uitzoeken en hier niet zo maar wat roepen...

En waarom is Les quatre cents coups dan volgens jou neorealistisch?

Wat jammer. Maar dan moet je ook geen berichtjes meer posten op een discussieforum.

Vooruit, een paar hints dan maar: locaties, belichting en montage (en de structuur van het verhaal)

Dat is toch niet zo heel moeilijk te vatten lijkt me.

Behoorlijk gestript van een geromantiseerde vertelling. Sfeer, sound en look behoorlijk realistisch.

De onderzoekende manier en stijl van filmen, op welke wijze de close-ups gebruikt worden. En de manier waarop 'het inzoomen' gebruikt wordt. Alles op locatie schieten, de 'low-key' belichting en abrupte montage (en de structuur van het verhaal)

Maar dit realisme is toch van een totaal andere orde dan de filmstroming van het Italiaanse neo-realisme? Het wordt opgesmukt met poëtische beelden, sfeervolle muziek, dynamisch camerawerk/montage. Ik zou het dan nog eerder binnen het poëtisch-realisme plaatsen van mensen als Jean Renoir en Vigo.

Denk aan de films als Paisà en Germania Anno Zero van Roberto Rossellini.

Of La Terra Trema: Episodio del Mare van Luchino Visconti.

Of Ladri di Biciclette van Vittorio De Sica. Heel erg dynamisch allemaal

Hiervan heb ik enkel Ladri di Biciclette gezien, maar die film is toch erg statisch gefilmd hoor.

Er zijn simpelweg jaartallen verbonden aan de verschillende stromingen;

Neo-Realisme: 1944 - 1952

Film-Noir: 1941 - 1958

Nouvelle Vague: 1959 - 1967

Deze tijdslimieten zijn er niet voor niks. Absoluut zijn er films die bepaalde trekjes hebben, sterker zelfs ieder genre heeft duidelijk z'n sporen nagelaten, maar film is constant in beweging en veranderlijk en daardoor kun je moeilijk zeggen dat film in een stroming/tijdsgeest staat. Al deze filmstromingen waren een reactie op gebeurtenissen in de geschiedenis en bevatten een bepaalde mentaliteit. neo-realisme, wat voortkomt uit een gebroken Italie waar de studio's en apparatuur door de tweede wereldoorlog van zijn afgenomen bevat een totaal andere tijdsgeest dan wat dan ook wat daarna kwam.

"Het meesterwerk" Il Vangelo Secondo di Matteo is geen neo-realistische film, natuurlijk zijn er neo-realistische sporen te vinden, maar Pasolini had helemaal niks te maken met de armoede of het film voortbrengen uit armoede. Pasolini was een poeet, een provocatuur. Geen De Sica die maar de straat op moest om sentimentele films te maken.

Zeker Accattone van Pier Paolo Pasolini niet gezien...

Ik weet ook niet of je Accatone bij het neo-realisme zou moeten scharen. De film is realistisch, maar meer in de zelfde school als het Britse nieuwe kitchen sink realisme in de jaren 60 (Richardson, Reisz) en het Japanse (Imamura en Oshima). Het is niet overgedramatiseerd sentimenteel zoals het neorealisme, maar juist hard en somber. Ik zou Accatone om die reden (nauwelijks Fietsdief sentimenten te bekennen) om die reden er niet onder scharen.

Iedereen is gek behalve ik? Bedoel je dat?

Accattone - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Nou daar ben ik het in elk geval niet mee eens. De wiki heeft toch ook de wijsheid niet in pacht. Ikzelf vind het melodrama een kenmerk van het neorealisme. Er staat ook 'a kind of'. Ook hier wordt gerefereerd aan 'grim'. Iets dat wel het rauwe jaren 60 drama kenmerkt zoals ik schreef. Een melodrama lijkt me slechts 'grim' met een marshmellow binnenkant.

'a kind of' impliceert dat het geen neo realisme is, maar slechts gelijkenissen mee vertoond....

Het werk van Zhang Ke Jia (moderne cineast) wordt ook als neorealistisch beschouwd. Zijn films zijn ook niet echt melodramatisch te noemen ... Vertonen eerder gelijkenissen met de films van Pasolini en Antonioni ...

Il Grido van Antonioni ook niet sentimenteel of melodramatisch...

""Il Grido" is a work of neo-realism by Michelangelo Antonioni made prior to his several masterpieces. Elements of his later visual style and themes are apparent (drifting, boredom, similar shots, etc.) and this film may even be considered a precursor to his famous trilogy of L'Avventura, La Notte, and L'Eclisse. In contrast to the trilogy but typical of neo-realism, Antonioni focuses on the lower classes, specifically a recently unemployed mechanic. As a piece of neo-realism, the work falls short as it lacks the emotional weight of films such as "The Bicycle Thieves" and the actresses simply are too beautiful to truly feel pity for the protaganist. However, as an example of early Antonioni, this film is invaluable."

Amazon.com: The Critic's review of Il Grido

Ik vind het niet zo interessant of ze dan neo-realistisch zijn (die werken van jia bedoel ik dan). Volgens mij wordt het nu wat op een hoop gegooid met realistisch. Waarom zie je het niet als nieuwe, eigen stroming, die kenmerken vertoont van.... het was ook eerst 6e of later zelfs 7e generatie van de Chinese cinema. Iets wat ook steeds verder verwaterde. Zhang (Yimou) was eerst 5e generatie, maar maakte ook enkele moderne realistische film bijvoorbeeld. Waarom zou er zo'n etiket op gepint moeten worden?

En zoals gezegd is dan niet gelijk al het werk van een cineast behorende bij die stroming naar mijn mening. Maar dat heb ik gistren al toegelicht.

edit: het stukje dat je nu plaatst over Il Grido is niet zo sterk. Het spreekt zichzelf tegen, want beweert dat het al elementen van Antonioni's latere werk bevat (dat dan blijkbaar niet als neo-realistisch kan worden beschouwd - hulde!), maar ook de actrices en het gebrek aan 'emotional weight (ik noem het melodrama) is ook een slecht punt om het als neo-realisme te betitelen.