Knight of Cups (2015)

Er is al heel wat kritiek op Knight of Cups voorbij gekomen in de recensies hier, maar waar iedereen het wel over eens lijkt is de beoordeling van het camerawerk; dit zou geniaal zijn. Aangezien het pas mijn derde film van Malick is en Portman erin speelt, stond ik bij aanvang zeer welwillend tegenover de film, maar al binnen 10 minuten was ik de voortdurende tracking shots zat aan het raken. In combinatie met de snelle montage zou ik de filmstijl eerder 'hysterisch' willen noemen dan 'dromerig/poëtisch'. Visueel bombast, dat is het. Malick gaat in elk shot voor het grote gebaar en de ultieme expressie. Erg vermoeiend. Ik houd overigens ook niet van poëzie, misschien is dat het. Over de inhoud zijn al rake dingen gezegd, bijvoorbeeld door Ferdydurke. Inderdaad is het gevoel van onvervuldheid het belangrijkste thema, gegoten in een heilige graal-vertelling, maar dan in een zeer modern jasje. Bale loopt eigenlijk de gehele film rond als Neo op zoek naar de blauwe pil. Er moet iets meer zijn, maar hij weet niet wat. Het grote probleem in de uitwerking is voor mij dat Malick alle menselijkheid achterwege laat. Zijn personages zijn abstracties. Close-ups zijn er nauwelijks, zeker niet en face. Dialogen ontbreken ook en worden vervangen door een interne monoloog in fluisterspraak. Zelfs als dit alles een bepaald concept dient (ik zie het persoonlijk niet echt), dan nog blijft staan dat het totaal niet werkt om de problematiek inzichtelijk te maken. Geef mij dan maar de 'ouderwetse' benadering van bijvoorbeeld Magnolia. Toch ben ik niet zo vernietigend negatief als sommigen, één vanwege de originaliteit van de vorm en twee omdat de mooie muziek nog iets van emotie toevoegt aan deze lege film vol visuele krachtpatserij en inhoudelijke luchtfietserij.

Vrij typische Malick denk ik waarbij het visuele aspect van de film het inhoudelijke sterk overtreft. Een film die eigenlijk weinig te bieden heeft qua plot en ook karig is in dialogen. Een film die zeker niet iedereen zal appreciëren. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ervan te denken. De beelden en het montagewerk zijn fabuleus. Haast elke scène is een klein schilderijtje met het hippe en artistieke Los Angeles. Die beelden worden gecombineerd met een soort van poëtische filosofische touch waarvan je niet goed weet waar de regisseur heen wil. Beetje hoogdravend bij momenten. Conceptueel geslaagde film, inhoudelijk bleef ik toch op mijn honger zitten.

Opnieuw zo'n zelfingenomen, pretentieus werkje van Malick vol stemmige voice-overs over de zinloosheid van het pseudo-glamoureuze leven van een scenarist en het leed waar de mensen die hij ontmoet mee te maken hebben. Het oogt als een rommelig gemonteerde verzameling improvisaties en losse ideeën waardoor de verveling al snel toe staat. Bale komt nog redelijk goed uit de verf, evenals Brian Dennehy (als zijn vader) en het gebruik van verschillende perspectieven biedt in ieder geval nog de schijn van variatie.