Dressed to Kill (1980)

Met deze film heeft De Palma toch wel erg veel geleend van Hitchcock. Regelmatig wordt er verwezen naar Psycho en Vertigo maar De Palma heeft net wat minder stijl, gaat in zijn scenes net wat verder en in zijn scenario is hij net wat minder overtuigend. Dieptepunt vond ik nog dat de Palma net als in Psycho de motieven van de moordenaar nog eens uit laat leggen door een psycholoog. Neemt echter niet weg dat De Palma met deze hommage aan zijn grote voorbeeld wel degelijk laat zien dat hij een boeiende film kan maken. Origineel is het echter nergens maar er zijn nog zijn zoveel meer slechtere hommages gemaakt dat de Palma toch complimenten verdiend voor een aantal sterke momenten. Onder de streep zet ik echter liever het origineel nog eens op. Gemiddeld. P.s. Nu te zien op AMC.

Mijn ontdekkingstocht van de films van Brian De Palma gaat verder. En helaas was ik hier wat minder weg van. Het beste stuk is nu wel het eerste halfuur en het slotstuk is ook wel knap de douchescène die dan uiteindelijk een droom blijkt te zijn. Ook knap dat je geen dialoog nodig hebt voor een goed einde. In de laatste 5 minuten zoiets wordt namelijk niks meer gezegd. De Palma laat de beelden spreken voor zichzelf spreken. Woorden waren ook niet meer nodig. Het verhaal vond ik wat minder interessant deze keer al zit het uiteindelijk weer knap in elkaar. Wat ik ook zo apprecieer aan De Palma is dat er niet zo flauw gefilmd wordt als er vrouwelijk schoon te zien is. Al is het gebruik van een stand-in wel een beetje flauw. Angie Robinson mocht best nog gezien worden op haar 50 jaar, al is het vast een keuze van haar zelf en die moet je dan respecteren. Haar stuk vond ik erg sterk . Daarna valt de sfeer wat weg doordat de film gedeeltelijk een andere weg inslaat. De twisten op het einde zijn wel van hoge kwaliteit, het duurt enkel wat te lang voordat we daar eindelijk belanden.