Transformers: Dark of the Moon (2011)

Compleet murw geslagen. Micheal Bay had zelf wel met een hamer op mijn kop mogen slaan voor 2,5 uur. All effects, no emotion. En de Transformers zijn eerder een deus ex machina dan een machine. Hoeveel last minute rescues kun je verkroppen in één film? De tyfus. Vergeet de vraag 'waarom', want Michael Bay heeft het antwoord niet. Hij maakt het filmische equivalent van caps lock. En dat was mijn first impression. Nu een aspirine nemen. Au. Toegegeven, veel scènes zijn echt indrukwekkend. Maar het is zo veel en de inhoud van deze film is zo weinig... Alsof er iemand constant siervuurpijlen in mijn oog heeft geschoten.

Wat ben ik na drie films toch flauw van de familie Witwicky. Een flinke mispeer om in een Transformers-trilogie de hoofdrollen te geven aan mensen. De Transformers zijn etalagepoppen op de achtergrond om de irritante karakters in deze films te laten schitteren. Stiekem zijn de Transformers zelf best cool. Het is alleen jammer dat ze geen enkele diepgang krijgen. De makers kiezen liever voor extra veel screentime van flauwe karakters. Die stomme kleine Transformers zijn ook weer zo tenenkrommend. Deel vier, zonder de familie Witwicky geloof ik, leek me wel leuk. Na de eerste drie films weer te hebben gezien, vrees ik echter weer voor een draak van een blockbuster.

“Years from now they're going to ask us: where were you when they took over the planet? We're gonna say: we stood by and watched.” Een hele verbetering ten opzichte van het tweede deel. Dark of the Moon is weer te lang en de humor wordt steeds kinderlijker, maar de acteurs doen het aardig en de actiescènes zien er goed uit. En er is dit keer iets van een verhaal bedacht. Vooral het begin is ijzersterk. LaBeouf is weer goed en Huntington-Whiteley is een adembenemende toevoeging. Transformers staat garant voor bombastisch, hersenloos en pretentieloos vermaak, en dat is ook precies wat je krijgt met dit derde deel. Ook wel eens lekker.