Hannah and Her Sisters (1986)

Een typische Woody-film, alhoewel het (net als de meeste Woody's uit de 80's en 90's) niet het niveau evenaart van Annie Hall en Manhattan. Maar goed, het is Woody in zijn hoogtijdagen, dus hoe dan ook een leuke kijkervaring. De cast is indrukwekkend, met veel bekende namen. Michael Caine, Dianne Wiest, Carrie Fisher, Max von Sydow. Het enige dat een beetje uit de toon viel, was -uitgerekend- Woody's rol, die een beetje los leek te staan van de rest van het verhaal. Zijn scènes behoorden wel tot de grappigste van de film (met een paar geniale quotes), maar dat wil niet zeggen dat de dramatischere scènes niet goed waren. Woody's schrijfwerk tilt het geheel naar een hoger plan. Wel vond ik het allemaal wat stoffig en gedateerd aandoen; niet alleen de aankleding van sets en kleding, ook die eeuwige jazzy deuntjes waar Woody zijn films mee doorspekt. Ik had af en toe het idee naar een jaren-'70-film te kijken. Kortom, zeker één van de betere uit zijn oeuvre, maar geen meesterwerk.

Toch wel een geslaagde Woody Allen met één van zijn betere producties. Af en toe laat hij zich in met weinig zeggende nonsensfilms, maar hier raakt hij toch de juiste snaar. Niet zo goed als pakweg Manhattan, maar zeker meer dan degelijk. Dit komt mede door Woody Allen zelf. Ik vond zijn personage erg boeiend. Tragisch en grappig tegelijk hoe hij als hypochonder door het leven gaat. Het was de rode komische rode draad door de film. Daarnaast draaide het allemaal rond Hannah, een actrice wie het allemaal voor de wind (lijkt te ) gaan/gaat. Dat kan minder gezegd worden van haar zussen die een minder stabiel leven leiden. Alleen heeft Hannah dat niet steeds door. De intriges zijn degelijk uitgewerkt en vooral de dialogen en uitgewerkte personages springen in het oog, iets wat niet onlogisch is voor een Woody Allen. Ook de montage en mede de vlotheid van de film was prima.

Een typische Allen-film, waar de liefhebbers zeker van zullen houden. Hij haalt het niveau niet van Annie Halle of Manhattan, maar de dialogen en karakters zijn wel typisch voor hem. De film is niet altijd samenhangend en ook al komen ze uitgebreid aan bod, zitten de zussen niet helemaal op de voorgrond. En de meeste scènes met Woody Allen lopen qua verhaal wat op de zijlijn. De humor is best wel goed en de film heeft een indrukwekkende cast. Want naast de zussen (Mia Farrow, Barbara Hersey en Dianne Wiest) en hun partners (Allen, Cain en Max von Sydow) zijn er ook rollen voor Carrie Fisher, Julia Louis-Dreyfus, Julie Kavner (Marge Simpson) en Hollywoodlegende Maureen O'Sullivan (Jane uit de 30s film Tarzan the Ape Man) die bovendien de moeder van Mia Farrow is.