Phantom of the Paradise (1974)

De Palma's rock musical/comedy/horror pastiche is zo gruwelijk onderhoudend, dat het BIJNA de Rocky Horror Picture Show (die een jaar later uitkwam) evenaart! Een moderne update van Phantom of the Opera, met William Finley als Winslow Leach, een geeky, werkloze componist. Maar als evil platenmagnaat Swan (part-time trol Paul Williams, die een pérfecte sleazebag neerzet!) zijn rock-opera adaptatie van 'Faust' hoort, jat hij Leach' deuntjes, laat hem in de gevangenis gooien, waar hij als proefkonijn mee moet doen aan een experimenteel tanden-vervangingsprogramma ("Tanden zijn een ziektebron...")! Erger nog, als hij de arme Winslow ontsnapt uit de slammer, en Swan's platenemperium wil vernietigen, wordt zijn gezicht gruwelijk verminkt door een platenpersmachine! Hij ziet zich genoodzaakt een grotesk masker en leren outfit te dragen, en zijn wraakplannen ten uitvoer te brengen. Jammer genoeg valt hij onvoorwaardelijk als een blok voor zangeresje Phoenix (de betoverende Jessica Harper), en wordt een pion in de mindgames van Swan. De Palma's materiaal is zo buitensporig als zijn sloophamer-techniek, als Brian tekeer gaat met split screens, Hitchcock homages, een rijkdom aaan parodieën, een anuszwart gevoel voor humor, en vooruitziende satires van muziektrends (beachpop-balades, do-wop, goth rock!). Een eervolle vermelding voor de übercoole Gerrit Graham (vooral bekend van zijn expressieve rol als 'Bud' in CHUD2 - Bud the CHUD!) als Beef - de schmierende glam weirdo die de Phantom's toorn over zich afroept als hij Poenix' rol o het podium overneemt! Paul Williams' songs zijn geweldig. Dit is een van De Palma's beste films. Een rockopera over een rockopera, wat een concept! Een waar spektakel, een kruising tussen Faust, Rocky Horror, Alice Cooper en Tommy! Voor Gerrit Graham's glamrock tribute en Paul William's recordproducer from Hell, 4 naar zwavel stinkende sterren!

Weinig horror, maar wel veel vermaak. Het is een lekker cheesy glamrock-variant van the Phantom of the Opera, waar een getroubleerde en wraakbeluste liedjesschrijver zijn gram haalt. Het heeft wel wat weg van de Rocky Horror Picture Show, al is het net een tandje minder extravagant - maar dat spreekt alleen maar in het voordeel van Phantom of the Paradise boven dat verschrikkelijke cheesefest. Dit is ook cheesy hoor, maar ik heb me alsnog prima vermaakt, met muziek die wel aan te horen is en een lekker luchtig verhaal waar een gemaskerde malloot lekker los kan gaan. Met z'n vocoder-stem.

Dit vroegere werkje van iconisch regisseur De Palma maakte helaas maar weinig indruk op me. Niettemin blijft het uitvoeren van een horrormusical ergens altijd wel een origineel idee. Ze zijn vaker gemaakt, maar je ziet ze niet aan de lopende band verschijnen. Daarom is het extra jammer dat deze horrormusical, voor zover ik het mag noemen, weinig impressie achterlaat. Wat vooral tegenvalt zijn de middelmatige kostuums. Al helemaal het kostuum van The Phantom ziet er goedkoop en krakkemikkig uit. Het lijkt totaal niet alsof ze het überhaupt hebben geprobeerd. De overige crewleden acteren ook maar brak en zelfs Harper, die echt wel degelijk kan acteren, verdrinkt in het bombast van de film. Kritiekpunten zoals de kostuums waren echter niet hinderlijk geweest als de muzikale nummers leuker waren, maar ik kan er eigenlijk na de relatief korte periode dat ik de film gezien heb geen enkel nummer meer opnoemen dat me een beetje is bijgebleven. Zo sjokt het tempo van de film voort en vergeet daarbij een memorabele indruk achter te laten. Wel mag het gezegd worden dat het allemaal kleurrijk en opgevuld is. Ik zal dan wel niet veel onthouden, maar de 92 minuten waren absoluut geen vermoeiende zit. Daar is het meeste postieve voor mij echter wel mee behandeld.