Guilty as Sin (1993)

Een film die meer drama is dan thriller. Oogt meer als een rechtbank drama maar bevat toch een aantal momenten van spanning. Het verhaal is goed, maar de uitwerking is zo nu en dan best saai met bijvoorbeeld de regelmatige momenten in de rechtszaal. Don johnson is degene die qua acteerwerk eruit springt en zijn rol dan ook prima neerzet. Ook Rebecca De Mornay speelt naar behoren maar moet het afleggen tegen haar tegenspeler.

Goeie film waarin een advocate tegen haar zin in een man verdedigd die beschuldigd wordt van moord op zijn vrouw. Wellicht niet bepaald geloofwaardige personages, maar wel vermakelijk. Vooral de ongebruikelijke advocaat-client relatie die ontstaat en waar leuk mee gespeeld wordt (verder een pluspunt aangezien ze ditmaal geen relatie krijgen met elkaar). Rebecca De Mornay en Don Johnson zijn goed gecast en ook het einde is prima.

Sidney Lumet en Larry Cohen, het is een onverwachte match made in heaven gebleken! Het scenario van Cohen neemt het voortouw, want Guilty as Sin is een voor Lumets doen ongewoon sardonische en cartooneske pulpthriller geworden. Met een aan lager wal geraakte Don Johnson die zogezegd een onweerstaanbare don juan moet spelen, maar zich eerder door de film sleept als verwijfde oude charmezanger. Enkele hysterische uitbarstingen, soms behoorlijk over-the-top, met als hoogtepunt Johnson die een walgelijk uitziende 'sandwich' met een slagersmes klaarmaakt. Wat een heerlijke premisse ook, de advocate die zich om deontologische redenen niet van een lastige cliënt mag afmaken. Zo streng is men gelukkig niet aan de OVB! Het geheel heeft meer iets weg van een cynisch kortverhaal dan van een echte film, maar sluit mooi af met een plagerige pirouette. De soundtrack van Shore hakt er goed in, het is bijna Hermanniaans, wat echter tot de bedenking noopt dat iemand als De Palma toch misschien geschikter was geweest voor dit scenario. Tijdens de ontknoping dacht ik terug aan de koortsdroom finale van Raising Cain, waar de schijnbare tv-thriller banaliteit plots in een waar inferno ontaardt. Dan blijft men toch wat op zijn honger zitten bij die frugale Lumet. Of misschien moet ik zijn bescheidenheid net waarderen. Lumet, die zich met films als The Morning After en Family Business toch aan een voorzichtige burlesquerie waagde en ook aan het einde van Guilty as Sin een plotse bocht maakt. Het hoofdpersonage, een serieuze advocate, haar professioneel decorum wordt aan diggelen geslagen door één luttele scène, die haar tegelijkertijd kracht geeft: haar bengelende enkels, absolute ontreddering, of een atypisch wapen? Ius vigilantibus est!