Howling VI: The Freaks (1991)

Geen hond - of wolf - verwacht bij een film getiteld The Howling VI: The Freaks een goede film. En dat komt goed uit, want die krijg je hier ook niet. De film heeft net als elk deel in deze rommelige franchise niets met de vorige films te maken en is dus een stand-alone verhaal over een weerwolf. Howling VI is in alles matig, maar in vergelijking met de vierde film is deze qua effecten in ieder geval van een iets hoger niveau. Niet dat de transformaties van het niveau Rick Baker zijn - verre van dat, zelfs -, maar de make-up is in films van dit kaliber wel eens slechter. Het is duidelijk dat de meeste aandacht naar één specifieke sequentie is gegaan en eerlijk is eerlijk; het aftakelen van de vampier is ook wel het leukste stukje uit de film. Verder is deze The Freaks vrij onschuldig. Yes, het is een matige, domme horror en voor niemand aan te raden, maar tegelijkertijd is het verre van de slechtste B-horror die er is. 2 sterren.

Na het zeer vermakelijke vorige deel keert de boel dit keer terug naar Amerikaanse grond, waar het eerste deel ook werd opgenomen. Regisseuse Hope Perello komt echter op de proppen met een compleet ander verhaal dat beduidend kinderachtiger voor de dag komt, ondanks de verwoede pogingen om een beetje originaliteit in de reeks te pompen. Het acteerwerk is ouderwets ondermaats en de spanningsopbouw blijft afwezig, maar dit keer ontbreekt vooral een interessante setting om eerdergenoemde punten te compenseren. Het duurt in dit deel ook erg lang voordat alles opgang komt, deels te wijten aan een speelduur die veel te breed wordt uitgesmeerd. De slotfase gaat behoorlijk over de top en dat maakt het best leuk om te aanschouwen, daarnaast zijn de praktische effecten charmant. Meer complimenten gaat Perello echter niet uit mijn strot persen, een teleurstellende achteruitgang na het genietbare vijfde deel.