Tanin no Kao (1966)

Tegenvallertje. Tegenover een aantal fraaie, soms vervreemdende en raadselachtige scènes, de sterke score en de mooie zwart-wit contrasten staan de moeizame en saaie dialogen met nogal expliciete statements, en een zeer vervelende protagonist (letterlijk dan; dat ie onsympathiek is doet er natuurlijk niet toe). Verder is er een merkwaardige invoeging van een (op zichzelf best mooi) poëtisch aandoend, tweede verhaal, dat in mijn ogen maar niet wil ‘matchen’ met de hoofdlijn. Terwijl dat – getuige de ‘verleidings’-sequentie die in rap tempo doorsneden wordt met scènes van de broer en zus – kennelijk toch wel de bedoeling is. De ‘Duitse’ connectie - met zelfs opnamen van één van Hitlers hysterische toespraken bij beelden van ex-militairen in een psychiatrische inrichting - is curieus, maar eerlijk gezegd ontgaat ook daarvan mij de diepere zin. Het geheel is blijkbaar iets parabel-achtigs over de angst voor ‘gezichtsverlies’, de verhouding tussen uiterlijk, lichamelijkheid, en psychische identiteit, het belang van ‘maskers’ in het sociale verkeer die men niet dient te verwarren met de ‘werkelijke’ persoonlijkheid, en de Japanse maatschappelijke psyche na de Tweede Wereldoorlog; maar erg overtuigend komt het allemaal niet op mij over. Ik heb er dus weinig van begrepen. Nu is niet-begrijpen op zichzelf niet zo erg (als je van iets alles ‘begrijpt’, dan heb je iets erg saais te pakken), maar intuïtief en gevoelsmatig kan ik hier ook bijzonder weinig mee. En dat terwijl ik Suna no Onna toch erg goed vond. Waaróm ik dat ook alweer vond, zal ik te zijner tijd nog eens gaan bekijken. En misschien verdient Tanin no Kao ook nog wel een derde kijkbeurt. Later.

Bijzondere film, die in erg mooi zwart-wit geschoten is. Het verhaal is zeer interessant en vooral de uitwerking, die de verandering van uiterlijk op de persoonlijkheid heeft, sprak me erg aan. Teshigahara maakt hier in de eerste plaats een realistisch drama van, maar laat op sommige momenten er surrealisme doorheen lopen, waardoor het geheel een heel apart sfeertje meekrijgt. Ik vond het in ieder geval wel wat hebben. Vooral de manier waarop het begint en eindigt, is krachtig gedaan en visueel gewoon bijzonder sterk. Ik vond de hoofdrolspeler overigens bijzonder onsympathiek overkomen. Af en toe was het wel heel bot, dat was soms iets teveel van het goede. Het subplot met de jonge vrouw wordt hier bejubelt door iedereen en daar kan ik alleen maar mee instemmen. Geweldig verhaaltje, goed uitgewerkt, sterk acteerwerk en ik werd hier echt enorm door geraakt. Kortom een erg mooie film, die maar weer eens bewijst dat klassieke Japanse cinema erg mooi kan zijn. Een echte aanrader dus. 4,0*

Als uitgangspunt een geweldige film natuurlijk. Niet voor het laatste dat er wordt gespeeld met de persoonlijkheid of psyche van iemand wanneer die misvormd is/wordt. De uitwerking zelf is maar matig. Ik had hier toch veel meer van verwacht. Iets meer actie, iets meer spanning, iets meer dreiging. In de plaats krijg je veel dialogen die niet altijd even interessant zijn. Normaal gezien kan ik me meestal wel vinden in wat filosofisch geleuter, maar hier sloeg het maar matig aan. Het subplot van het meisje wordt er nogal bijgeplakt. Voorts wel fraaie stilistische beelden in die mooie zwartwit contrasten en de speciale aanpak van de röntgenfoto in het begin in het labo.