Wolfwalkers (2020)

Prachtige film, zowel qua animatie als qua verhaal. Allereerst bevalt mij dus de teken- en aquarelstijl: ietwat vrij en abstract maar zeer effectief om een sprookjeswereld uit te drukken. Het verhaal is spannend en intelligent: het maakt duidelijk gebruik van elementen uit bekende sprookjes zoals de weerwolf en Roodkapje maar bouwt daarop een eigentijds, emanciperend verhaal over mens vs. natuur, stad vs. bos, beschaving vs. heelheid, christendom vs. heidendom, 17de eeuwse Engelsen vs. 17de eeuwse Ieren, bewuste vs. onbewuste (slaap) en man vs. vrouw. De film geeft zo een kritiek op onze vernietiging van de natuur maar er is ook een duidelijk feministisch thema: de man staat voor de rationaliteit en dominantie, dus de beschaving die de natuur vernietigt, en de vrouw staat voor de heelheid (magie) en de natuur zelf die de man wil temmen en domineren (de vrouw zit al in de gevangenis van haar huis zoals ze ook de wolf willen vangen).

Erg mooie Ierse animatiefilm van Moore. In navolging van Song of the Sea (2014) dat ik eveneens ontzettend mooi vond. Ik heb ontzettend genoten van Wolfwalkers dat ik hem dit weekend verplicht opleg voor mijn kinderen. Fijn om ondergedompeld te worden in de folkloristische sfeer van een Ierse legende over wolven. De film heeft veel weg van Song of the sea, maar staat toch volledig op zichzelf. Een film met een moraal ook. Daarnaast prachtig geanimeerd met vele kleuren en veel details. Er wordt gebruik gemaakt van erg veel symmetrie. Vele shots zijn elkaars spiegelbeeld als je een dwarsdoorsnede neemt. Ook het taaltje is sappig met dat accent waardoor je je helemaal in de film kan gooien. Een verademing tussen het vele commerciële werk door. Top!

De zoveelste tegenvallende animatie-film. Oke, het ziet er best leuk uit en de verbeeldingen van het wolfleven qua geursporen vond ik mooi, maar goedemiddag, wat een absurd simplisme en treurigstemmende clichématigheid in het verhaal. Die hele vader-dochter relatie, die Lord Protector, het natuurthema, daar kan je toch niet mee wegkomen? Ik begrijp gewoon niet dat dit niet voor meer mensen een probleem is. "O father" jammert de één, omdat 'ie maar niet luisteren wil, en "o mammy" de ander omdat d'r moeder kwijt is, en dat dan 20x. Elke fysieke inspanning wordt opgeluisterd met "oehhh" en "aaaahh". Tergend. Verder is het nogal jammerlijk dat de wolf zelf er als een soort keeshondje vanaf komt hier, omdat eigenlijk de halfmenselijke 'wolfwalkers' in volledige controle zijn. Ik las afgelopen jaar het boek The crossing van Cormac McCarthy, waarin een wolf wordt gevangen en een jongen er dan weken mee optrekt, maar die tekst creëert juist ontzag voor het mysterie van wildheid, iets wat in deze film totaal niet aan de orde is. Nogmaals, visueel is Wolfwalkers best leuk, ook het vervormde perspectief soms, maar dat is geen afdoende excuus voor dit banale scenario.