Hotel Artemis (2018)

IJzersterk basisidee komt onvoldoende uit de verf, ondanks een welkome hoofdrol van Jodie Foster, die duidelijk geniet van haar a-typische rol als de alcoholische zuster die een hotel/ziekenhuis runt voor criminelen. Dave Bautista is ook prima als een 'gediplomeerd verpleger' die haar op onconventionele wijze assisteert. Er zijn voldoende vermakelijke momenten om een kijkje te rechtvaardigen, maar regisseur/scenarist Drew Pearce weet komedie, actie en drama niet tot een beklijvend geheel te verwerken. De keuzes voor de soundtrack zijn lang niet zo hip als Pearce zelf lijkt te denken en het is vooral jammer dat Jeff Goldblum - een geniale keuze voor de misdaadkoning Wolf King - zo''n beperkte bijdrage levert. Uiteindelijk is het best aardig, maar er had zoveel meer in gezeten!

Gister gezien in Pathé Zaandam, waar behalve ikzelf nog één andere bezoeker in de zaal zat. Ik had een interessante spanning verwacht tussen Jodie Foster als verpleegster en executive van het members-only ziekenhuis voor criminelen waar enkele interessante regels nodig blijken te zijn als "No killing the other patients" om alles in het gareel te houden, en een dreigende maffiabaas die het ziekenhuis wil binnentreden. Als de film begint zien we eerst een scene die aanleiding geeft aan te kloppen bij Hotel Artemis. Er wordt een bezoeker geweigerd en er komen nog een aantal 'gasten'. Al deze gasten vond ik maar mager en oppervlakkig uitgewerkt. De eerste drie kwartier gaat het niet echt ergens over, en de laatste drie kwartier eigenlijk ook niet. Een politie-agente doet nog een poging iets van verhaal toe te voegen aan deze film en Jeff Goldblum wordt nog even voor max 20 minuutjes aangevoerd, maar de dreiging waar ik op had gehoopt blijft uit. Het Hotel is mooi in beeld gebracht in Tuschinski-achtige architectuur en Jodie Foster luistert (in 2028) op haar walkman naar muziek van The Mamas and the Papas uit 1966 en mijmert over het verleden, over de schoonmaakster die al sinds 1979 het hotel heeft verlaten en de laatste keer dat iemand met haar flirtte in 1986. Natuurlijk heeft dat allemaal te maken met de dood van haar zoon maar echt uitgewerkt wordt het allemaal niet en spannend wordt het ook niet.

Hoewel het uitgangspunt goede mogelijkheden biedt voor een spannende en meeslepende actie-thriller, is het dat totaal niet. Ik wist niks van deze film en had dus ook geen verwachtingen. En dat is misschien ook maar goed, omdat ik betwijfel of Hotel Artemis daar aan had kunnen voldoen. Desalniettemin heb ik me geen seconde verveeld. Ondanks dat het allemaal niet veel om het lijf heeft, keek de film toch prima weg. Zeker geen spijt dus dat ik hem gekeken heb. Maar volgende week ben ik hem waarschijnlijk al weer vergeten.