Opinions

Inmiddels was ik aardig uitgekeken op dat handheld-camera en found-footage materiaal. Maar toch heb ik me maar aan deze gewaagd. En dat was zeker geen teleurstelling! Wellicht één van de beste films in dit genre. Ik vond hem persoonlijk doodeng! Een erg beklemmende sfeer in de catacomben, en prachtig vormgegeven hoe iedereen na het binnentreden van de hel, zijn persoonlijke hel tegenkomt. Maar daarnaast is het avontuur-element van de film ook erg interessant, waardoor de film niet alleen doodeng, maar ook spannend en avontuurlijk blijft.
Tot slot vond ik het handheld-camera gebeuren dit keer helemaal niet zo storend. De makers hebben hier zeer adequaat gebruik van gemaakt, door niet alleen een hand-held camera te gebruiken, maar ook een camera op ieders hoofd. Hierdoor was er mijns inziens nooit teveel sprake van shaky beelden en dat al het spannende net buiten beeld gebeurde. Door de verschillende views kon je altijd alles wel zien. Pluspunt bij dit genre!
Kortom: zeer verrast door deze spannende en doodenge film.

Tjongejonge, wat was dit genieten!

De originele Disney tekenfilm behoort tot één van mijn favoriete Disney's, dus de lat lag behoorlijk hoog. Maar wat heeft Disney mijn verwachtingen overtroffen! Het is een visueel pareltje geworden, wat is alles ontzettend mooi vormgegeven met aandacht voor de kleinste details.

Tevens is het verhaal uitgebreid, waardoor de (hoofd)personages veel meer achtergrond meekrijgen en hun acties en emoties duidelijker worden. Doordat er meer tijd werd genomen om het complete (en aangevulde) verhaal te vertellen, raakte het mij nog meer dan de originele Disney animatie. Die voelde op momenten aan de snelle kant (afgelopen week nog een keer gekeken als voorbereiding op deze). Logisch, want het moet niet te lang duren voor kinderen. Maar het was fijn om deze, meer volwassen versie ook langer te laten duren, waardoor het meer kon binnenkomen bij me.

Het acteerwerk was erg goed en alle liedjes werden geweldig uitgevoerd, en de extra liedjes waren ook een genot.

Niks dan lof voor deze Disney! Ik heb met kippenvel en tranen in mijn ogen gekeken vanwege alle jeugdsentiment en de mate waarin de film me raakte. In mijn ogen minstens zo goed als de originele Disney animatie!

Van mij krijgt hij de volle mep en ik ga binnenkort gewoon nog een keer naar de bios, omdat ander gezelschap hem ook nog wil zien...en dan ga ik weer net zo genieten als deze keer (misschien nog wel meer!)

Poeh dit was me toch een partijtje eng!

Waar The Conjuring al erg sterk was, maar me nooit echt oprecht angstig heeft gemaakt (ook al schrok ik me wel vaak kapot), heeft The Conjuring 2 me wel degelijk angst aangejaagd. Ik kan dan ook wel stellen dat ik deel 2 sterker en enger vind dan deel 1, iets wat niet vaak gebeurt, maar de laatste jaren toch vaker lijkt voor te komen! (bijv. ook in The Purge en Insidious series)

Allereerst vind ik de setting veel enger. Een afgelegen landhuis is eng, maar al vaak gebruikt. Een rijtjeshuis met buren waar je denkt veilig te zijn, maar uiteindelijk ook niet veilig bent, vind ik een veel enger idee!
Verder kruipen de geesten en demonen veel meer onder de huid door de trage spanningsopbouw die in de loop van het verhaal zit, en ook in de scènes zelf. De openingsscène met Lorraine die de zaak van The Amityville haunting uitpluist, is erg sterk zowel qua spanningsopbouw als beeldmateriaal (de spiegel-scène!). En verder is de scène met Billy die even wat water drinkt erg sterk (ja, ook al zag Billy je niet, wij zagen je wel, Bill Wilkins...in die stoel rechts in beeld!). Maar vooral de scène in huis bij Lorraine waarin de non-demon haar teistert, zal me lang bijblijven. Licht aan, licht uit...is het nou het schilderij wat we zien of toch de echte demon?!?!. Overigens mooi om te zien hoe de puzzelstukjes in elkaar passen en achteraf gezien al duidelijk waren: ik vond het soms al vreemd dat de geest van Bill Wilkins met gele ogen te zien was...een geest heeft toch niet per definitie van die onheilspellende gele ogen? Maar ja...hij bleek een pion van de demon te zijn, en die had natuurlijk gele ogen! Achteraf gezien heel logisch, op het moment zelf viel het kwartje nog niet. Wel een sterke twist in de film, dat de geest van Bill Wilkins in feite niet de boosdoener was, maar dat het nog dieper geworteld zat dan dat.

De schrikmomenten zijn erg sterk en soms komen ze uit onverwachte hoek (letterlijk: je verwacht wel een schrikmoment, maar niet van de kant van de kamer waar die dan uiteindelijk vandaan komt!), waardoor ik regelmatig met kippenvel op mijn armen en rillingen over mijn rug me kapot ben geschrokken. Ik ben niet zo'n giller en erger me ook altijd best aan gillende meiden in de bios, maar er ontglipte me toch daadwerkelijk 1x een gil!

De langere speelduur heeft mij geen moment gestoord. Ik vond het juist fijn om niet aan één stuk door enge scènes te zien, maar ook momenten om de personages beter te leren kennen. De scène met de gitaar is daar een mooi voorbeeld van. Even rust, even een liefdevol moment. Een sterk aspect van de film!

Wat ik ook erg sterk vond in de film, was de controverse rondom Ed en Lorraine Warren die veelvuldig wordt getoond. Het televisie-interview waarin ze bekritiseerd worden, maar ook later in de film worden er vraagtekens gesteld bij het bovennatuurlijke; het video-bewijs dat Janet allemaal spullen kapot gooit. Erg fijn om die discussie in de film te zien, want wat is echt en wat niet? Het werd echter nergens een veelvuldig eerder gezien fenomeen in films, waarin niemand gelooft dat er bovennatuurlijke zaken aan de hand zijn met een persoon, want er zijn in deze film zat mensen die de fenomenen meemaken en worden geteisterd. Maar toch wordt de discussie en de kritiek op Ed en Lorraine Warren niet ontweken in de film, en dat vind ik wel fijn.

Verder erg sterk acteerwerk van de cast. Vera Farmiga is een erg talentvolle actrice en ik kijk altijd erg graag naar haar acteerwerk. Maar tjongejonge, wat heeft die Madison Wolfe een fantastische Janet neergezet!
En mooi camerawerk, waarin (net als in The Conjuring deel 1) we weer in 1 shot door verscheidene kamers zoeven, en er mooie point of views zijn gekozen.

Toch kan ik geen 5 geven, ook al is het wellicht de sterkste bovennatuurlijke horrorfilm die ik heb gezien. Er zitten een paar dingetjes in die hem net niet perfect maken. Zo vind ik het nogal opvallend dat er in verschillende scènes keiharde geluiden in het huis te horen zijn, waar alleen Janet wakker van wordt...daar wordt toch het hele huis wakker van? Iets wat me ook al opviel en wat tegenstond in het eerste deel (de scène waarin alle fotolijsten van de muur worden geragd...geen enkel kind wordt er wakker van, terwijl alle deuren van hun slaapkamers ook nog nota bene open staan!) Ook vond ik de finale een beetje snel en simpel; alleen de naam van de demon hoefde te worden uitgesproken, en *poef*, weg was-ie...viel toch ietwat tegen! En tot slot ben ik van beroep logopedist-stottertherapeut, en vond ik het gestotter van het broertje Billy erg ongeloofwaardig (ook al was het een leuk, schattig jochie) en bovendien is het vreemd dat hij alsnog stottert als hij zingt...stotterende personen stotteren namelijk niet als ze zingen...maar hé...daar hebben de filmmakers zich natuurlijk niet mee bezig gehouden, logisch

Al met al een erg enge en sterke film, die nog wel even door mijn hoofd zal spoken en die ik zeker nog een keer moet zien om nog meer de details te kunnen ontdekken!

Lang gewacht met het kijken van Divergent. Ik was ontzettend sceptisch, aangezien het een bijna complete kloon leek van The Hunger Games. Maar goed, om dat zeker te weten moet ik natuurlijk de film hebben gezien.
En ik moet zeggen, het kloongehalte viel me mee. Er zaten zeker overeenkomsten in, zoals de Factions die overeenkomen met de Districten, het keuzemoment dat deed denken aan de Reaping (en dat in beide films een lid van het gezin Kravitz meespeelt ).
Maar toch voelde het verder aan als een compleet ander verhaal. Dus dat was enigszins een opluchting.

Het probleem is echter dat het niet een bijster goed verhaal is.

Het feit dat de daadwerkelijke spanning in de film pas na 1 uur en 45 minuten komt, doet de film allesbehalve goed. Daarvóór was het voor mij één grote ergernis. Het verhaal wordt te slecht uitgelegd, het kabbelt maar wat voort.
De opzet van iedere Faction wordt uitgelegd, en dit is duidelijk. Het doel van deze soort van samenleving wordt echter vaag uitgelegd, maar houdt bovendien mijns inziens geen steek en overtuigt daardoor te weinig.
Een ander opvallend punt vond ik dat er volgens het verhaal nu al járenlang een hele strikte en veilige gemeenschap bestaat met deze Factions, maar dat ze wel nog steeds in ruïnes leven. Hoe strikt en veilig ze ook zijn, van wederopbouw hebben ze dan weer niet gehoord...

En dan de term Divergent. Ook dit wordt te weinig uitgelegd. Wat maakt iemand nou eigenlijk Divergent? Ze gaat gevaren niet uit de weg en zegt tijdens testen tegen zichzelf dat het niet echt is. Tja, dat kan iedereen wel tegen zichzelf zeggen, want iedereen weet van tevoren dat het maar om een simulatie gaat. Dus als dat het moet zijn... Het 'gevaar' voor de samenleving dat Divergent zijn met zich mee brengt, wordt niet duidelijk en is daardoor bepaald niet overtuigend. Het enige echte belangrijke verschil, zo blijkt later, is dat ze ongevoelig blijkt voor het zombie-achtige serum.
De Faction waar Tris voor kiest, voldoet naar mijn inzicht ook aan bepaalde eigenschappen die Divergent zijn met zich mee brengt, en ik zie daarom het verschil niet echt heel goed. De tekst van Four: "Angst verlamt, maar niet jou. Jij reageert er op". Ja duh, daarom zit ze ook bij Dauntless, die zijn niet bang voor gevaar.
Het was gewoon niet overtuigend allemaal.

Mede hierdoor duurde het gedeelte in Dauntless gewoon te lang. Aan één stuk door stoer doenerij. Kijk, wat zijn wij gevaarlijk en wij zijn nooit bang. Ja, daar raak je op een gegeven moment wel op uitgekeken.
Er liepen daarnaast teveel personages rond die geen indruk maakten, waardoor de naam niet eens bleef hangen. Dat een aantal het loodje legde, kon me dan ook weinig schelen. De dood van Tris' eigen ouders maakte om eerlijk te zijn al niet eens veel indruk, al kwam het wel even als een lichte verrassing.

De paar plottwisten in de film waren wel weer leuk, maar enigszins voorspelbaar; dat Four de weggelopen zoon is, zag je van verre al aankomen. Dat de Faction van Dauntless als zombie-leger wordt ingezet, maakte deze saaie film de laatste 20 minuten toch nog spannend.
De scene waarin Tris de hand van Jeanine aan het beeldscherm spietst kwam wel weer even onverwacht, en als een aangename verrassing.

Het acteerwerk van Shailene Woodley en Kate Winslet was zeer aangenaam, vooral van eerstgenoemde. Kate Winslet kwam te weinig aan bod om daadwerkelijk indruk te maken, maar wat ze deed, dat deed ze goed. Deze beide dames kunnen echter de film niet dragen, want de overige cast maakte geen indruk, waarbij vooral Theo James geen zombie-serum nodig had, aangezien hij de hele film al uitdrukkingloos genoeg keek.

Het moge duidelijk zijn: dit was het gewoon niet. Slap verhaal, te weinig spanning, te weinig overtuigend acteerwerk.

Toch maakten de laatste 20 minuten toch wel een heel klein beetje nieuwsgierig naar het volgende deel, maar in ieder geval zal ik hiervoor geen geld aan een avondje bioscoop verkwisten. Een beter idee om, net als nu, thuis er een avondje aan te besteden. Want wat ben ik blij dat ik daar bij Divergent voor heb gekozen en de film destijds niet in de bios heb gezien. Wat een deceptie zou dat zijn geweest...

De afgelopen weken is Hereditary erg gehypet in de media, en daardoor ging ik met lage verwachtingen naar de bioscoop. "De film zal wel niet zo sterk zijn, als hij zoveel hype nodig heeft", dacht ik.

But boy, was I wrong!

Wat een ontzettend naargeestige film is dit. Bepaalde beelden en gebeurtenissen zullen me nog een lange tijd bijblijven.

De gehele film lang hangt er een lugubere, ongemakkelijke sfeer die onder je huid kruipt. Dit komt door de traagheid in de film, de lange close-up shots, de soundtrack, de belichting, het ontzettend sterke acteerwerk (van voornamelijk Toni Collette!) en natuurlijk de continue tweestrijd die je voelt: is dit nou daadwerkelijk allemaal aan de hand of vindt dit plaats in Annie's hoofd, is zij gek geworden, zoals de rest van haar familie?

Kortom: deze film is met veel aandacht voor detail gemaakt. Bijzonder sterk acteerwerk, alsmede sterk productiewerk. Met een gedegen background story. Want als je googelt naar Paimon, dan zie je hoeveel symboliek en aandacht voor dit occulte verhaal er in de film zijn gestopt.

Boven verwachting goed. Deze film blijft me echt bij qua naargeestigheid. Hij kroop echt onder mijn huid en zal daar voorlopig ook nog wel blijven rondspoken...

Een tijdje terug gekeken in de bios. Wellicht zegt het al wel iets dat ik er nu pas een mening over schrijf. De film heeft me namelijk niet weggeblazen, waar ik toch stiekem wel op had gehoopt, zelfs na het lezen van vele recensies die niet zo positief waren.

Laat ik wel positief beginnen: de eerste helft van de film vond ik erg sterk.

De ontknoping met Smaug was visueel geweldig, maar inderdaad, wat iedereen al zegt: te snel afgelopen. Is hier nu 2 films lang naar toe gewerkt? Want ook in het boek is Smaug toch HET verhaal waar het om draait, waar de hele queeste naar The Lonely Mountain op gebaseerd is. Oké, wat we te zien krijgen is dan wel weer erg goed, maar toch liet het me met een naar gevoel achter: dit was het alweer.

De scene omtrent de bevrijding van Gandalf was ook erg sterk, aangezien we eindelijk personages in actie zagen komen die we tot nu toe als erg passief hebben gezien in alle Middle Earth films. Galadriel was daarbij wel de uitschieter, wat zag zij er angstaanjagend uit.

Ook het element van de hebzuchtige Thorin werd goed verfilmd, indrukwekkend vormgegeven hoe de ziekte hem tot waanzin dreef.

Maar hierna gaat de film bergafwaarts. Zodra het leger van elfen voor de deur van de berg verschijnt is het afgelopen met de spanning. Een lange scene van veel dialoog, waarna ineens de gezamenlijke vijand op de proppen komt, gevolgd door, wat lijkt, eindeloze vechtscenes. In het begin stoorde ik me er niet zo aan. Want iedere Middle Earth film bevat immers dit element. Maar hoe langer het duurde, hoe meer ik zo'n 'jaja-nu-weet-ik-het-wel'-gevoel kreeg. Waar in The Lord of the Rings oorlogen nog werden afgewisseld met rustige scenes door bijv. beelden te laten zien van wat er elders met andere personages gebeurt, was het hier non-stop vechten.
Helemaal zodra Legolas' vechtscenes aan bod kwamen kreeg ik er wel genoeg van. Oké, hij is een elf die zich vederlicht kan verplaatsen. Maar het werd naar mijn mening echt TE overdreven uitgebuit in deze film.
Het feit dat die Azog maar niet dood ging was ook echt te overdreven en voorspelbaar. Bij de scene waarin hij onder het ijs drijft, voelde ik al een Fatal Attraction deja vu aankomen, waarin de doodgewaande slechterik ineens weer uit het water opspringt. En jawel, hoor.

Wel fijn om eindelijk eens wat dramatiek in de film te verwerken doordat een aantal dwergen sterven, dat voelde bijna als een opluchting tussen al dat gevoelloze en hersenloze ork-slachten. De ork-koppen vlogen me werkelijk om de oren met de 3D-beelden. Te overdreven. Nergens werd ooit de epiek en dramatiek bereikt van The Lord of the Rings. Wanneer daar een hoofdpersonage stierf, was het ook daadwerkelijk dramatisch. Hier waren teveel personages die niet goed genoeg aan bod kwamen, waardoor het niet als zeer ernstig aanvoelde, ook al ging het om de good guys.

Een ander jammer punt was dat uiteraard weer de Arenden op de proppen komen op het moment dat alles mis dreigt te gaan. Dat riedeltje kennen we nu wel. Om eerlijk te zijn vind ik die hele Arenden echt het slechtste onderdeel van de hele Middle Earth reeks. Wanneer alle hoop verloren is, komen zij alles weer oplossen. Jammer dat het altijd moet worden opgelost door een externe factor, en dat er nooit iets verzonnen is om het de personages zelf eens te laten oplossen.

Wat betreft Alfrid: in tegenstelling tot velen heb ik hem niet als een factor ervaren die het niveau van de film naar beneden haalde. Ja, het is een irritant personage. Maar zo storend vond ik dat niet, om eerlijk te zijn. Het was juist wel fijn om af en toe eens wat te kunnen lachen tussen al die te overdreven spectaculaire vechtscenes. Ook al ging het soms maar om een flauw glimlachje.

Zoals zovelen wil ik ook benadrukken dat ik het jammer vind dat er zoveel vragen onbeantwoord blijven. Hoe verloopt het nu met de dwergen? Wie van hen bezit nu de berg? Wie bezit nu de Arkensteen? Het is te lang geleden dat ik het boek heb gelezen, dus dat weet ik zo niet meer. Hopelijk wordt dit in de extended edition duidelijk, anders vind ik het persoonlijk ronduit schandalig dat dit niet naar voren komt in de films.

Een negatief betoog tot nu toe. Waarom dan toch een 3,5? Omdat de films over Middle Earth gewoon wel goed blijven. Vooral visueel zijn het meesterwerken. Zo ook deze. Van tevoren was ik bang dat het zodanig veel CGI zou bevatten dat het meer op een videogame zou lijken, maar dit gevoel is gelukkig nooit bij me naar boven gekomen.
Ook verhaaltechnisch blijven het goede films. De lijntjes naar The Lord of the Rings worden netjes gelegd en gaf me een tevreden gevoel.

Dus ja... Dit is duidelijk de minste in de hele Middle Earth reeks, maar toch wel weer ruim een voldoende. Het blijven gewoon heerlijke films. Ik kan niet wachten tot alle extended editions van The Hobbit reeks ook in zo'n mooie box komen, net als die van The Lord of the Rings die ik al ik in huis heb. Dan wacht me weer een mooie marathon!

Gisteravond deze film in de bios bekeken. Heb er erg van genoten, ik vond het een erg spannende film! Weliswaar vind ik de omschrijving 'horror' niet kloppen, want het is gewoon een fijne thriller Er is niks horror-achtigs aan, maar wel lekker spannend van "Hoe zit het nou? What's going on?"
Halverwege de film had ik al wel het vermoeden dat Ryan zelf de moorden had gepleegd, maar het hoe en waarom...nee, daar had ik nooit achter kunnen komen. Ik vind de twist aan het einde dan ook erg mooi en goed bedacht!

Tja, en dan kan ik het toch niet laten om even te reageren op de discussie hieronder...want schijnbaar heb ik de film nogal anders ervaren!

De twist dat Ryan van zijn ouders Carrie-Ann moest zijnvond ik juist erg goed gevonden. En het hele feit dat er geroepen wordt dat de eerste scene hiermee 'niet waar' is, is naar mijn idee juist weer niet waar
Ik dacht dat Carrie-Ann dood ging toen Ryan ongeveer 8 tot 10 jaar oud was (weet de exacte leeftijd niet meer). Hierna moest hij van zijn ouders dus Carrie-Ann zijn. Ryan geeft aan dat hij rond zijn 18e weer 'terug kwam van zijn tante', waarmee ik veronderstelde dat de moorden dus ongeveer toen zijn gepleegd. In die tijd is zijn haar natuurlijk nogal gegroeid. Dus ja, Ryan heeft die moorden gepleegd terwijl hij lang haar had, felblauwe lenzen in had en een meisjespyjama aan had.
Bovendien dacht ik me te kunnen herinneren dat Carrie-Ann als klein meisje op de schommel erg blond haar had, terwijl Ryan als kind donkerblond tot lichtbruin haar had. De persoon die de moorden pleegt, heeft ook donkerblond tot lichtbruin haar --> het haar van Ryan dat enorm gegroeid is.

Verder vind ik de scene waarin zijn ouders heroïne gebruiken juist wel wat toevoegen. Het laat zien dat zijn ouders Ryan de verantwoordelijkheid gaven over zijn zusje, terwijl zij van de wereld waren. Waren ze dat niet geweest, dan hadden ze Carrie-Ann wellicht nog kunnen helpen. Maar Carrie-Ann is mede gestorven doordat zij niet in staat waren om te komen helpen. Ryan beschouwt dit echter als zijn eigen fout, want hij kreeg immers de verantwoordelijkheid over zijn zusje.
Ik zag het feit dat hij meisjes ontvoert om ze vervolgens als Carrie-Ann te bestempelen wel als een groot onderdeel van het verhaal. Hij moest van zijn ouders Carrie-Ann verwezenlijken, en hij wilde dit niet langer. Maar hij is hiermee wel zodanig getraumatiseerd dat hij het nodig heeft om een tastbare Carrie-Ann te hebben. Zolang iemand anders Carrie-Ann verwezenlijkt, hoeft hij dat niet meer te zijn. Een soort van rust in zijn eigen gemoedstoestand. Zo moeilijk vond ik dit er nou ook weer niet bij te bedenken.

En natuurlijk kunnen zijn ouders hem wel in een jurkje thuishouden al die jaren. We hebben het wel over een afgelegen plek in Amerika he Bovendien: het verhaal was dat Ryan ver weg bij zijn tante zat en dat Carrie-Ann door de val van de schommel hersenbeschadiging had opgelopen. Dus ik denk niet dat hij naar school is gegaan, daar was de hersenbeschadiging een excuus voor. En toen hij vervolgens weer 'van zijn tante terug kwam' is hij met een studie begonnen, waarvan hij zelf al aangaf 'Het is niet zo'n hoog niveau, maar het is toch iets', of zoiets dergelijks. Een erg hoog niveau doet hij dus niet, zou ook onlogisch zijn als hij nooit naar school is gegaan vanwege de 'hersenbeschadiging' die hij als Carrie-Ann zou hebben.

Ik vond de link tussen alles helemaal niet moeilijk te leggen, dus dan snap ik niet waarom ik in de andere reacties lees dat zij het wel erg onsamenhangend vonden, nota bene mensen die zichzelf als horror- en thriller-kenner omschrijven.

Als laatste kan ik zeggen dat ik me wel degelijk serieus genomen voelde, ik heb erg genoten van de film en had echt een "oh my god, dus ZO zit het!"-gevoel aan het einde, zelfs tot in de laatste paar seconden! (heerlijk wanneer een film me tot in de laatste seconden op het puntje van mijn stoel laat zitten! )
Het feit dat in de videorecensie nogal gevloekt en gescholden wordt, zegt eigenlijk meer dat diegene de kijkers van de videorecensie niet serieus neemt, want er wordt hen geen fatsoenlijke recensie geschonken. Een mening geven: natuurlijk, maar niet op zo'n manier. Dat is onbeschoft. Het feit dat de filmmakers 'strontachterlijk' genoemd worden en dat er zo gevloekt en gescholden wordt, laat eigenlijk pas echt zien wie er het meest aan die omschrijving voldoet...

18-11-2014 was het dan zo ver...The Hunger Games marathon, Pathé Schouwburgplein, Rotterdam.

Eerst weer heerlijk genieten van de eerste twee delen. De sfeer was nog gemoedelijk, men kende deze films al. Er werd wel eens wat gekletst, er werd veel gesnoept en gekraakt. Allemaal erg hinderlijk, maar ach, zolang ze het maar niet bij Mockingjay Part 1 zouden doen! Maar nee...zodra de eerste scene van Mockingjay Part 1 startte, werd het muisstil in de zaal.

En terecht...wat een briljante openingsscene. Katniss Everdeen die verstopt in een donker hoekje in zichzelf zit te prevelen, compleet ingestort, lijdend aan posttraumatische stressstoornis. De film had meteen iedereen's attentie, leek het. Het kippenvel stond op mijn armen. Een beklemmende opening.

En die beklemmende sfeer blijft veel in de film aanhouden, aangezien een groot deel van de film in het ondergrondse District 13 afspeelt. Een kleurloze, duistere bedoening, die alle kleur en vreugde uit iedereen lijkt te zuigen (met Effie Trinket uiteraard als grootste getuigenis daarvan). Maar ook de gebeurtenissen zijn behoorlijk beklemmend, aangezien alles steeds meer uit de hand loopt. Katniss en Peeta worden als pionnen gebruikt in een politiek machtsspelletjes en tegen elkaar uitgespeeld, waarbij Katniss er alleen maar op vooruit lijkt te gaan (de strijdlust wordt in haar aangewakkerd), terwijl Peeta steeds meer achteruit gaat, gemarteld en gedwongen tot uitspraken door het Capitol. Dit is bijzonder overtuigend geacteerd door de twee jonge sterren van Hollywood.

De revolutie is aangewakkerd in Panem en dit wordt prachtig in beeld gebracht. Ergens had ik verwacht dat daar meer van te zien zou zijn (meerdere Districten), maar de scenes die de opstand laten zien, maken dat meer dan goed. De scene waarin de dam wordt opgeblazen is een puur kippenvel moment. Katniss zingt 'The Hanging Tree' en dit wordt voortgezet door de opstandelingen, een prachtig moment in de film dat laat zien hoe Katniss hét beeld van de revolutie is geworden.
De "If we burn, you burn with us"-scene was dan ook een fantastisch moment in de film, waar menig Hunger Games fan lang op heeft moeten wachten!

Julianne Moore speelt president Alma Coin met veel overtuiging, maar minder strikt en star dan ik me had voorgesteld. Op momenten is zij zelfs best empatisch en vriendelijk, wat lichtelijk verwarrend werkte. Wellicht dat dit als een soort facade bedoeld is.
Donald Sutherland was wederom fantastisch als president Coriolanus Snow. Wel jammer dat er zo weinig van het Capitol te zien was in de film. Hoe de inwoners van het Capitol de op gang komende revolutie ervaren, daar had ik graag meer van willen zien. Zeker op het moment dat het Capitol tijden zonder stroom komt te zitten door de opgeblazen dam, had hier meer aandacht aan kunnen worden besteed.

Sommigen bestempelen de film als langdradig, ik heb dit geen moment zo ervaren. Ik vond het juist ontzettend fijn dat er uitgebreid aandacht aan werd besteed om de complete verhaallijn te ontvouwen, waarbij ook de geschiedenis van Panem en Coriolanus Snow uit de doeken worden gedaan. Wat overigens in een ijzingwekkende scene gebeurt. De combinatie van de reddingsactie voor Peeta, Johanna en Annie en de geheimen over het Capitol die door Finnick worden blootgelegd was ijzersterk.

En dan het einde. Dat einde, waarvan ik al verwacht had dat de film daar zou eindigen. Met de gewelddadige ontmoeting tussen de gekaapte Peeta en Katniss. Deze scene heb ik werkelijk ademloos zitten bekijken. De aanloop naar de scene had een sterke opbouw (vol blijde verwachting en opluchting van Katniss' kant) en de scene was prachtig in beeld gebracht, veel beter dan in het boek wordt beschreven. De gekaapte Peeta zag er daadwerkelijk verschrikkelijk en angstaanjagend uit, en ook Katniss zag er aangstaanjagend uit terwijl zij gewurgd werd...die ogen!.
Sowieso vond ik over het algemeen genomen dat de filmmakers de gruwelijkheden van het verhaal minder schuwden dan als in vooral de eerste film. De verkoolde lijken in District 12, de opgestapelde doden in het ziekenhuis in District 8 en dus ook de wurgscene aan het einde getuigen dat het verhaal van de Hunger Games serie in goede handen is bij Francis Lawrence, die niet bang is om de gruwelijkheden van een oorlog in beeld te brengen.

Ieder boek in de serie wordt steeds duisterder, en ook de films houden deze lijn aan. Dit is veruit het meest volwassen, duistere en beklemmende deel van de serie tot nu toe. En dat kan alleen nog maar volwassener en duisterder worden in deel 2, gezien de gebeurtenissen die we in dat deel kunnen verwachten.

Afsluitend kan ik zeggen (en ik heb dit tot nu toe al bij iedere film gezegd), dat het zo geweldig is om te zien hoe getrouw de films aan de boeken zijn! Zeker nu het laatste boek in twee delen verfilmd wordt, kon dit niet uitblijven. En inderdaad, ze hebben de Hunger Games fans (of nou ja, in ieder geval mij) zeer tevreden gesteld!

Oh, en klein, maar oh zo leuk detail: fijn om eens groot in beeld een échte Mockingjay te hebben gezien

"Nothing can prepare you for the end."

Dit was het dan. Het einde van één van mijn favoriete filmseries. Gisteren heb ik mijn hele zaterdag besteed aan de Hunger Games Marathon, and boy, it was worth it Heerlijk om alle films in één ruk achter elkaar te zien, geweldig om het verhaal van begin tot eind te zien.

Om aan te sluiten bij de slogan op de poster: ondanks dat ik de boekenreeks jaren geleden heb gelezen en het boek Mockingjay op momenten erg complex vond en kwalitatief minder dan de eerste twee boeken, kon ik mij nog veel gebeurtenissen herinneren. Ik voelde mij voorbereid. Maar toch: ik was diep onder de indruk hoe geslaagd de film is geworden, en ben toch overrompeld geraakt door de heftige en emotionele gebeurtenissen! Ik moest na de marathon gewoon emotioneel wat bijkomen...
Bij de drie voorgaande films heb ik al benoemd hoe getrouw de films aan het boek zijn gebleven, bij deze film is dat niet anders. De complexe wereld die Suzanne Collins heeft gecreëerd is behouden en mooier tot leven gebracht dan ik had kunnen vermoeden.

De Hunger Games serie valt onder de noemer 'young adult', maar is in mijn ogen veel meer dan dat. Het is een maatschappijkritische serie met zeer volwassen, politieke thema's erin verwerkt. Het laat zien hoe het er vaak aan toe gaat in de wereld; twee partijen worden tegen elkaar uitgespeeld en een derde partij grijpt vervolgens zijn kans om vervolgens net zo verdorven te werk te gaan. En het blijft een oorlogsdrama, geschreven naar de gebeurtenissen die Suzanne Collins zelf heeft meegemaakt in haar jonge jaren, toen haar vader in het leger heeft gediend.
De vorm waarin deze thema's zijn verwerkt is inderdaad voor jonge leeftijden toegankelijk gemaakt, maar desalniettemin blijven het zeer volwassen thema's die aan bod komen.

In tegenstelling tot zo'n beetje 90% van de recensenten vind ik het dan ook absoluut een meerwaarde dat Mockingjay in twee delen is verfilmd. Daarmee doet het mijns inziens eer aan de bedoeling van Suzanne Collins achter het verhaal; de politieke machtsspelletjes die tijdens oorlog plaatsvinden, ten koste van onschuldige mensen en kinderen. En daarnaast: dat oorlog nooit heroïsch is en dat er nooit winnaars zijn, maar dat er aan beide kanten verliezen worden geleden. Door Mockingjay in twee delen op te splitsen, is er meer tijd om aandacht te besteden aan het persoonlijke drama dat komt kijken bij oorlog. De scènes die andere recensenten als opvulling en langdradig benoemen, noem ik dan ook karakterontwikkeling en verhaalopbouw.
Wat dat betreft denk ik wel eens 'Het is ook nooit goed'. Dan weer mist een film karakterontwikkeling en zijn de personages te oppervlakkig, maar is er sprake van karakterontwikkeling, dan wordt het afgedaan als opvulling en langdradig. Zucht...

Tot slot. Mooi, maar ook een puntje van kritiek: zaken die in film 1 door Gary Ross anders zijn benaderd dan ze in het boek werden vermeld, worden nog een soort van goed gemaakt door de regisseur van alle volgende delen, Francis Lawrence. Zo is de kat van Prim in de eerste film zwart en in de rest van de films rood, wat hij in het boek ook was. En in Mockingjay Part 2 wordt nog aangehaald dat tijdens de eerste Hunger Games de tribuut Thresh uit District 11 wordt vermoord door Cato, uit District 2. Dit is in het boek inderdaad het geval, maar in de film van Gary Ross wordt Thresh vermoord door de mutilanten. Mooi dus dat Francis Lawrence de 'fouten' nog goed maakt, maar in feite sluiten de films hierdoor dus niet op elkaar aan. Maar goed, mijn mening is dat Gary Ross deze veranderingen in eerste instantie gewoon niet had moeten maken!

Concluderend: een zeer waardige afsluiter voor één van mijn favoriete filmseries!

Regelmatig zag ik op tv de reclame voor deze film voorbij komen, met de inmiddels beroemde zin 'Nein nein nein!' 'Oh, yes, yes, yes!'. Bovendien had ik in de Spits een recensie met 4 van de 5 sterren gelezen, waarin deze film de hemel in werd geprezen.
Dus toen aan mij werd voorgesteld om naar deze film te gaan, stemde ik in, omdat het me een mooie en grappige film leek.

Maar wat ben ik misleid (en niet alleen ik, ook mijn vriend). Dit was de meest walgelijke en waardeloze film die ik ooit heb gezien.
Ik ben alleen al misleid door het feit dat de zin 'Oh, yes, yes, yes!' er niet in voorkomt...(of ik heb niet goed opgelet, wat niet onmogelijk is, na 1/3 van deze film te hebben gezien en toen niet meer zoveel interesse te hebben kunnen tonen)...maar die had ik kunnen zien aankomen, aangezien dat wel vaker in trailers/teasers zo is...het heet niet voor niks 'teaser'.

De openingsscene vond ik goed. Goed, in de zin van dat ik erg zenuwachtig werd, wat volgens mij wel de bedoeling was van deze scene; hoe de Jodenjager heel langzaam tot het plot van zijn verhaal komt, namelijk dat hij allang wist dat de boer joden verborgen had.

Maar zodra de Basterds in beeld kwamen, werd mijn apathie voor deze film gewekt.

Wat me vooral tegen de borst stuitte, was het enorm walgelijke geweld. Ik vond dat dit echt onnodig visueel werd gemaakt. We weten heus allemaal wel dat de Tweede Wereldoorlog geen pretje was, en dat mensen op de meest walgelijke manier stierven. Maar moet dat dan zo enorm duidelijk in beeld worden gebracht? Totaal onnodig lijkt me. Jammer dat mensen pas bij zulk walgelijk, bloederig, ranzig geweld geshockeerd raken; ik was namelijk al geshockeerd geweest als alleen al de intentie werd gewekt dat er een Swastika in iemands voorhoofd werd gekerfd, dat er hoofdhuiden werden afgesneden of dat er iemand dood werd geknuppeld. Jammer dat er zelfs mensen zijn die op dit soort walgelijk geweld kicken.
Ik heb het nog een poosje volgehouden om de ranzigheid in de film te bekijken, maar op een gegeven moment nam ik niet meer de moeite om naar dit onnodig, onzinnige geweld te kijken; zodra ik alleen al vermoedde dat er iets ranzigs stond te gebeuren, draaide ik mijn hoofd weg.
Enig positieve wat ik hier op kan zeggen: de special effects hebben hun doel bereikt...

Het verhaal van de film was dan nog enigzins origineel er wordt jacht gemaakt op de Duitsers, bijna soort van omgekeerde wereld..., maar hoe meer de film naar de climax kwam, des te onzinniger ik het vond worden.

En dan de humor...
Tja...
Welke humor?
Waar ik nog lichtelijk om heb geglimlacht, was dat de Brad Pitt-figuur (ik ben zijn naam vergeten...krijg je als de film je niet boeit...) tegen zijn mede-Basterds zei dat zij hun kop moesten houden, en hem het Italiaans moesten laten doen, terwijl hij er zelf niks van bakte en zij wel. Maar dat was voorspelbaar, dat zag je al vanaf 10 kilometer afstand aankomen met zijn enorm zware accent. Beetje flauw dus, beetje doorsnee komedie-gedoe.
Dan moest ik nog net iets meer glimlachen toen Goebbels moest huilen, omdat Hitler zijn film mooi vond.

Al met al kwam ik bijna verontwaardigd de zaal uit na deze film. Zoveel nutteloos geweld en onzinnig gelapzwans heb ik nog nooit in een film meegemaakt.

Laat ik dan toch nog met een heel, heel, heel klein pluimpje afsluiten: het acteerwerk was goed. De rollen werden mooi, duidelijk en goed uitgewerkt neergezet. Je kon zien dat de acteurs hun rol met overtuiging overbrachten.

Al met al dus een 0,5 voor het acteerwerk.
(en ook omdat je niet lager kan stemmen...)

Gisteravond deze film gezien. We hadden geen van allen het boek gelezen, al wist ik natuurlijk wel dat deze boekenserie bestond. We gingen blanco naar deze film.

Het heeft me aangenaam verrast!

Van tevoren had ik een beetje zo'n idee van 'Ach, weer zo'n standaard detective film'. En ergens is dat voor mij uitgekomen. Maar de film had meer spannening dan ik aanvankelijk had gedacht. Het verhaal zat allemaal veel ingenieuzer in elkaar dan ik had verwacht.

Toch had ik al wel een vermoeden hoe het zou eindigen. Maar dat komt ook omdat ik al zoveel films in dit genre heb gezien. Dan heb je inmiddels zoveel opties in je hoofd hoe het zou kunnen zijn gegaan.
Maar uiteindelijk kwamen er dus twee opties uit die ik aanvankelijk had verwacht, alleen dan één van beiden: De Bad Guy (ben zijn naam even kwijt...Martin?) die ik als verdachte had, bleek inderdaad een Bad Guy te zijn, alleen had hij Harriët niet vermoord, maar was zij inderdaad nog in leven, zoals ook één van mijn gedachtes was.

De film greep me af en toe flink aan, wat het leven van Lisbeth betreft. Dat zij verkracht werd door haar curator, was erg rauw in beeld gebracht. Ik kon het qua beelden wel hebben, maar het liet toch wel een misselijk gevoel in mijn buik achter.
Hoe ze hem terug pakte, door het gefilmd te hebben en door een HUGE dildo (damn ) in hem te proppen, vond ik niet verbazingwekkend, gezien haar karakter, maar ook dat was erg rauw in beeld gebracht en liet niet een gevoel achter van 'you go girl', maar meer een soort steek in mijn buik.

Ondanks dat het best een goeie film was, waren er wel een paar teleurstellingen in.
Ik kon namelijk duidelijk merken dat het een verfilming van een boek was, ik miste dingen, zelfs al had ik het boek niet gelezen.

Zo was het voor mij totaal onduidelijk waarom Lisbeth ineens op Mikael dook en ze daarna het zo goed als iedere nacht met elkaar deden. Vanuit mijn gevoel was er totaal geen aanleiding voor, want ik kon nou niet echt een seksuele spanning tussen die twee waarnemen. Ik vond het niet nodig. Maar waarschijnlijk word dit in het boek dus wel beter uitgelegd.

En wat ik helemaal een teleurstelling vond is het volgende. Je ziet een mooi denkproces van die twee, je ziet erg mooi hoe zij op steeds meer dingen stuitten. Hoe ze steeds meer dingen ontdekken. Ik leefde echt mee in hun denkproces.
Maar dan, ineens, vanuit het niets, ligt er een briefje van Lisbeth op tafel met de boodschap dat er 2 Anita's zijn, waarvan 1 dood is, en de ander dus Harriët moet zijn. Ik had meteen zo'n gevoel van 'Wat? Hoe komt ze daar bij? Hoe is ze daar achter gekomen?', maar dat komt niet naar voren in de film. De hele tijd maak je hun onderzoeksproces mee, maar juist de clue van de film ligt ineens op een briefje op tafel. Het hele proces van hoe ze daar achter is gekomen is er gewoon niet!
Ik weet niet hoe dat in het boek was, maar ik kan me voorstellen dat je het daar wel te weten komt.

Ook vond ik persoonlijk het acteerwerk van Michael Niqvist niet zo heel overtuigend. Dat kwam voornamelijk door zijn gezichtsuitdrukking. Ik vond hem steeds een beetje hetzelfde kijken, met (sorry, ik kan het niet anders benoemen) die slome oogjes van hem.
Noomi Rapace daarentegen vond ik ijzersterk. Wat kan die vrouw acteren. Ik was diep onder de indruk hoe zij haar rol neerzette.

Ik was wel erg weg van de manier hoe de omgeving werd gefilmd. Prachtige natuuropnamen, en 1 beeld vond ik echt heel erg mooi, die sprak me erg aan. Vraag me niet echt waarom. Je ziet dan de auto van Mikael en Lisbeth van een brug afrijden, en de camera hebben ze zo neergezet, dat je echt heel mooi de ronding en de bocht van de brug ziet. Erg goed gekeken hoe ze dat het mooiste konden filmen, denk ik.

Al met al een (voor mij) redelijk voorspelbare film, met wat lichte teleurstellingen, maar wel één waarbij ik toch wel op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Een goed avondje vermaak, maar toch een beetje doorsnee detective film.

3,5*

Vanmiddag deze film dan eindelijk gezien, en ik ben nog steeds van mijn stoel geblazen.

My god, wat is dit een pracht van een film! De theatermusical had ik al gezien, en daar was ik al verliefd op...en ik vind dat de verfilming zeer goed geslaagd is!

Je moet uiteraard wel van musicals houden, wil je deze film zien. Maar als je daarvan houdt, zul je zeker niet teleurgesteld worden!!

Continu kippenvel, en bij sommige scenes hebben er zelfs wat tranen gevloeid. Meesterwerk naar mijn mening!

Anne Hathaway: WAUW! Haar versie van "I dreamed a dream" is fenomenaal, en ook "Castle on a cloud" door Isabelle Allen is geweldig.

Nou ja, ik weet gewoon eigenlijk niet een normale recensie te schrijven, ik ben gewoon weg geblazen

Dikke 5 sterren van mij!

Op zich snap ik de vergelijkingen wel tussen Harry Potter en deze film. Zeker wat de hoofdpersonen: 2 jongens en 1 meisje...1 van die jongens is degene waar het allemaal om draait, de ander is de grappenmaker, en het meisje is de knapperd.

Toch vind ik het wel weer wat compleet nieuws, de Griekse mythologie. En ik moet zeggen dat ik deze film stukken interessanter vind dan alle Harry Potter-films. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik heb namelijk nog niet alle Harry Potter-films gezien, weet ook niet of ik dat nog wel doe. De laatste die ik heb gezien was the Goblet of Fire en ik vond er niks aan, ging allemaal veel te snel voor iemand die de boeken niet heeft gelezen.

Anyway, back to Percy. Ik vond het erg leuk hoe de Griekse mythologie in deze film werd gebruikt. Alle verhoudingen tussen de goden werden goed uitgelegd, wie met wie ruzie had, en zo. Erg leuk. Ook leuk om dingen te herkennen uit de Disney-film Hercules.

Maar ja, Griekse mythologie interesseert me sowieso wel, meer dan tovenarij, dus het is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Wat het acteerwerk betreft; ik vond dat er in deze film stukken beter werd geacteerd dan in de Harry Potter-films. Ik persoonlijk irriteer me altijd mateloos aan Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson. Ik vind ze altijd zo overdreven acteren. Soms vind ik hun acteerwerk meer podium-acteren dan camera-acteren.

Voor mij was de topscene in deze film de tuin van Medusa. Wauw, Uma Thurman zette echt een goeie Medusa neer. Echt freaky. Leuk hoe haar hoofd nog gebruikt wordt om vijanden te doen verstenen, echt geweldig.

Harry Potter-films doe ik niet echt moeite voor, die zie ik wel als ze op tv komen. Maar ik ben blij dat ik deze in de bios heb gezien.

Erg leuke film, ik heb me hier echt een avondje goed mee vermaakt!

Grappig hoe in de film te zien is dat Pat zijn vader zelf ook zo zijn tics heeft, helemaal wanneer het om de footballwedstrijden gaat. Pat heeft zijn 'apartigheden' dus niet van een vreemde! De scenes waarin Pat beloofde om ergens niet (verder) over te praten, maar dat vervolgens maar 1 seconde volhield, vond ik erg leuk. Er hing zo'n leuke, doch gekke, sfeer tussen Pat en Tiffany; erg goed geacteerd.

De film zorgde er bij mij voor dat ik echt meeleefde met de hoofdpersonages en hun gebeurtenissen. Ondanks dat ze een beetje raar waren, voelde ik oprecht hun frustratie wanneer zij (vooral Pat, uiteraard) van iets beschuldigd werden en zij niet eens de gelegenheid kregen om zichzelf te verdedigen. Het was voor de politie en de buren duidelijk: Pat is gek, en alles wat hij doet kan niet door de beugel.
Ik voelde bij mezelf dan ook een enorme smile op mijn gezicht toen Pat en Tiffany een 5 haalden in de danswedstrijd, waardoor Pat's vader de weddenschap met zijn vriend had gewonnen. Deze film heeft gedaan wat ik een grote voorwaarde vind bij een film: het verhaal en zijn personages (en daardoor ook het acteerwerk) moet me meenemen naar die wereld op het beeldscherm, zodat ik alles om me heen vergeet en meeleef met de personages alsof het mijn eigen vrienden zijn. Klasse!

Of het terecht is dat deze film zoveel prijzen heeft gewonnen, en dat Jennifer Lawrence een Oscar heeft gewonnen voor haar rol als Tiffany...ik kan niet beoordelen of dit terecht is, want ik heb veel van de andere genomineerde films nog niet gezien.
Wel kan ik zeggen dat dit een eerlijke, gekke, herkenbare en liefdevolle film is, die niet al te moeilijk in elkaar zit, maar waarin de acteurs meer dan overtuigend spelen. En dat vind ik bewonderenswaardig en wat mij betreft een prijs waard

Ik kom net thuis van deze film. Ben diep onder de indruk. Het is niet de mooiste film aller tijden voor mij, maar hij heeft me zeker diep geraakt. Met mijn 20 jaar en op school eens 1 dag besteed aan deze ramp, wist ik niet veel van de watersnoodramp. Dus ik ben diep geschokt hoe vreselijk dit allemaal was.

Ik ben zelfs wat geschokt dat ik zoveel reacties lees die negatief zijn. Het is natuurlijk je eigen mening, maar reacties die slaan op hoe het verhaal loopt, vind ik wat vreemd. Het is een verfilming van een boek, dus je kunt de filmmakers er niet de 'schuld' van geven dat ze te weinig in gegaan zijn op de storm zelf. In het boek heeft de zoektocht naar de baby waarschijnlijk ook de hoofdrol (ik heb het boek overigens zelf niet gelezen, dus ik weet het natuurlijk niet...)

En het acteerwerk vond ik nou echt niet bepaald slecht. Ik vond dat er overtuigend werd neer gezet hoe mensen van die tijd, met die ons-kent-ons-cultuur reageerden tijdens zo'n ramp.

Ik ben in ieder geval met een tevreden gevoel thuis gekomen En lichtelijk met tranen in mijn ogen...ik vond het einde toch wel erg ontroerend, hoor...

Inmiddels twee jaar geleden bekeken en toen vond ik er helaas niks aan. Eergisteren nog eens bekeken en het is heel gek...maar ineens leek ik de film veel beter te begrijpen en ik vind hem echt zóveel beter dan de eerste keer dat ik hem zag! Lijkt wel alsof ik er toen minder concentratie voor had en ik daardoor dingen miste of minder goed begreep. Nu ging de film meer bezinken. De punten die ik eerder als plotholes aanduidde begrijp ik nu. Wat ik toen al had moeten zijn, ben ik nu: onder de indruk (beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen)

Van 2,5 naar 4.

Een tijd terug me dan toch maar eens gewaagd aan de moederfilm van het genre, aangezien alles tegenwoordig met deze saga wordt vergeleken.

Boek(en) niet gelezen, maar dat leek me met dit eenvoudige verhaaltje (zo komt het in ieder geval op mij over) ook niet echt nodig.

Ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken: mij kon het niet verblijden. Een film vol melodramatisch gezucht en gesteun en semi-gevaarlijke blikken alsmede wat-heb-ik-het-toch-zwaar-omdat-ik-verliefd-ben-blikken.

Jammer dat zoveel films die veel meer inhoud hebben altijd worden gerefereerd aan Twilight, alsof dat een nieuwe maatstaaf is.

Maar eerlijk is eerlijk, je moet het de film wel nageven: hoe slecht men hem ook vindt, alles wordt er tegenwoordig mee vergeleken, dus schijnbaar heeft het toch een indruk gemaakt op de mensen.

Mijns inziens geef je de film daarmee veel te veel credit Snel vergeten die hap, is mijn advies!