Opinions

Aliens die ons ontdekt hebben worden door de mensheid ondergebracht in getto’s in de stad Johannesburg, Zuid-Afrika. Degene die hier verantwoordelijk voor is, de organisatie MNU, wil maar een ding weten van de aliens. Hoe krijgen ze hun ‘super’ wapens aan de praat. Wanneer Wikus van de Merwe een MNU project leidt om de aliens naar kleinere onderkomens te verplaatsen wordt hij vergiftigd en zal een manier moeten vinden dit weer terug te draaien.

Het uitgangspunt van deze film is interessant, wordt mooi in beeld gebracht en wordt op een slimme ‘documentaire’ wijze verteld. Zeker gezien het budget (30 miljoen) ziet alles er fantastisch en geloofwaardig uit. Maar plottechnisch is hij minder goed uitgewerkt. Vanaf het moment dat de hoofdpersoon wordt vergiftigd veranderd de film in een simpele actie/achtervolgingsprent die erg veel weg heeft van een Michael Bay. Zeker wel vermakelijk, maar echt ten goede van het plot komt het niet.

Tevens komen de sociale kwesties die verder nog zijdelings worden aangekaart totaal niet op mij over. Te kort gaan ze hierop in en het zal allemaal wel. Verder zijn de aliens te menselijk en is de hoofdpersonage niet echt iemand waar je iets voor gaat voelen. De relatie tussen de twee kwam ook totaal niet over en ik voelde me er niet emotioneel bij betrokken. Het boeide me niet echt wat er met ze ging gebeuren. Uiteindelijk blijf je op het einde met heel veel vragen zitten die bijna schreeuwen naar een vervolg, die er dan ook hoogstwaarschijnlijk zal komen en District 10 zal gaan heten. Maar of ik deze film dan nog perse wil zien.

Sterk debuutfilm van de dan nog maar 25-jarige Spielberg. Wanneer David Mann (gespeeld door Dennis Weaver) een vrachtwagen inhaalt raakt de chauffeur van de kook en begint David te terroriseren. Ofwel, het plot is vrij simpel, maar de uitwerking is wel erg goed te noemen.

Dit komt doordat er een mysterieus, beangstigend sfeertje over de film heen hangt en die ook van begin tot eind wordt vastgehouden. Dat je amper iets weet van het hoofdpersonage en je de vrachtwagenchauffeur zelfs niet eens ziet versterkt dit alleen maar. Vaak leek het ook net alsof er een soort Terminator achter David aanzat door de subtiele en vakkundige manier waarop Spielberg alles in beeld brengt. Verder heeft de film op veel momenten geen soundtrack op de stereo van David en de ronkende vrachtwagen na. Dit kwam allemaal erg sterk over in combinatie met de kleine stukjes soundtrack van Billy Goldenberg.

De rol van David Mann wordt geloofwaardig neergezet door Dennis Weaver en draagt deze film ook met verve. De situaties die zich voordoen zijn voor mij geloofwaardig en de keuzes die David hierbij maakt zouden door de meeste mensen gemaakt worden. Er wordt vaak gezegd dat hij gewoon had moeten omdraaien, maar ik denk dat dit weinig zin had gehad. Een vrachtwagen kan namelijk ook omdraaien. Verder denkt David op het begin dat het allemaal wel meevalt totdat hij erachter komt dat dit niet zo is. Dan is het al te laat.

Negatief puntje. Het einde zou enigszins teleurstellend genoemd kunnen worden. Maar dit doet niets af aan de rest van de film. Het is alleen spijtig dat Spielberg niet meer van dit soort films heeft gemaakt en al vrij snel de commerciële richting is opgegaan, wat natuurlijk nog wel meerdere sterke films heeft opgeleverd.

Het bekende recept van Stallone. Een of ander tropisch eiland wordt onderdrukt en moet helemaal tot gort worden geschoten om gered te worden. Schwarzenegger zei het nog treffend; ''he loves playing in the jungle''. Ook het mooie vrouwtje waarvoor het personage van Stallone het allemaal zou doen is weer van de partij. Ditmaal volstaan echter alleen tien minuten in haar gezelschap om tot actie over te gaan. Oké, het gaat niet hoofdzakelijk om het verhaal in een film als deze, maar iets origineler mag het wel een keer worden.

Maargoed, uiteindelijk gaat het grotendeels om de actie en deze is zeer naar behoren. De vliegtuigscene en de aa12 shotgun zijn geweldig. De achtervolgingsscene daarentegen was niet om aan te zien. Wat daar allemaal gebeurde is me een raadsel. Te snelle editing zorgt gewoon niet voor extra spanning, het is alleen maar hinderlijk. Net als het overdreven gebruik van CGI bloed . Heeft de film helemaal niet nodig omdat de actiescènes er van zichzelf gewoon goed uitzagen.

Gelukkig nam de film zichzelf niet al te serieus en keek hij hierdoor wel lekker weg.

Dit samen met de sterke cast (voornamelijk Statham en Roberts) en de (meestal) goede actie maken The Expendables tot een redelijk vermakelijke actiefilm.

Opnieuw een pareltje van studio Ghibli en de oude meester Hayao Miyazaki. Dit is niet zo gek, want de meeste personen op deze site weten wat voor schitterende films Ghibli steeds weer weet af te leveren. Maar de andere 99 % van de bevolking heeft hier nog nooit van gehoord en dat was te merken ook in de bioscoop, dat terwijl de film pas een dag uit is en zelfs Nederlands gesproken is.

In mijn eentje begon ik met het bekijken van deze film en het viel me meteen op dat Ghibli voor deze film weer deels terug is gegaan naar zijn oude tekenstijl. Niet hypergedetailleerd als zijn laatste films, waarvan Spirited Away zijn bekendste is, maar nu minder werkend met schaduwen e.d. in voornamelijk het characterdesign. Het lijkt er allemaal net wat eenvoudiger uit te zien op dit punt (net als Totoro) wat gezien het thema van de film niet onlogisch is. De achtergronden zien er wel weer fantastisch uit. Het kleurenpallet is ‘kinderlijk’ talrijk en maakt de omgevingen tot eye-candy. De manier waarop de personages zich voort bewogen was zeer realistisch en vloeiend gedaan. Misschien wel het beste wat ik ooit heb gezien in een animatiefilm. Zeer prettig om naar te kijken.

Het conflictloze verhaal (ook net als Totoro) gaat voornamelijk over vriendschap en Miyazaki’s stokpaardje ‘de relatie tussen mens en natuur’. Dit thema is dan wel veel onschuldiger gebracht omdat dit toch een kinderfilm is wat ook blijkt aan het soms op de hak en de tak springen van het verhaal. Maar dit definieert ook het kind zijn. Het is een gewoon een groot avontuur van twee jonge kinderen maar dan op zijn Ghihlis. Het is een en al fantasie en de creativiteit spat er weer vanaf. Je wordt ook niet verveeld met wijze lessen, het is gewoon genieten. De scene bijvoorbeeld waar Ponyo over de vissen springt is voor mij nu al een klassiekertje. Soundtrack is weer zeer prettig om naar te luisteren en alles bij elkaar is dit weer een ouderwetse Ghibli.

Wanneer een vierjarig meisje is vermist worden privédetectives Patrick Kenzie (Casey Affleck) en Angelo Gennaro (Michelle Monaghan) door haar tante gevraagd om mee te helpen aan de zoektocht, die ze na enige aarzeling aannemen.

Sterke debuutfilm van Affleck die het zichzelf er niet makkelijk vanaf brengt. Het samenbrengen van verschillende genres binnen een film blijft namelijk altijd lastig.
Dit is Affleck toch grotendeels gelukt alhoewel het plot een beetje uit de bocht vloog naarmate het einde naderde. Maar ditzelfde einde maakte wel duidelijk wat Affleck wilde bereiken en laat tevens genoeg ruimte open voor discussie al kon dit ook zonder alle complotten Affleck schuwt het namelijk niet om moeilijke thema's te behandelen en stelt hierbij indirect verschillende (gewetens)vragen waar hij ons het antwoord op schuldig blijft, wat natuurlijk sterker is dan ze beantwoord te zien worden. Verder blijkt het casten van zijn jongere broer Casey Affleck een goede zet want hij acteert uitstekend. Je ziet echt aan hem wat alle gebeurtenissen met hem doen en je begrijpt de beweegredenen voor al zijn acties. De rest van de cast doet het naar behoren. Dit samen met een mooi ingetogen soundtrack en cinematografie maken Gone Baby Gone tot een gelaagd debuut. Ben benieuwd naar Afflecks volgende project(en).

Het zesde deel in het achtluik is weer uit en de bakken vol met geld stromen alweer binnen voor Warner Bros. Na het verschuiven van de premièredatum ten faveure van diezelfde bakken vol met geld verwacht je natuurlijk ook wel iets van de film zelf die vooral duisterder cq. spannender moet worden. Nou heb ik voor het eerst het boek van te voren gelezen en wist ik wel dat dit niet helemaal op de waarheid zou berusten. Maar toch hebben ze de plank deels mis geslagen met dit deel.

Door de nadruk in de ‘gehele’ film te leggen op verliefde tieners wordt de spanning aardig naar de achtergrond verdreven. Op deze manier dekt de film de lading niet die het wel zou moeten hebben. Ze hadden de nadruk moeten leggen op de geschiedenis van Voldemort en de ‘Memories’ die Harry te zien krijgt. Die zijn interessanter en ook belangrijker voor de vervolgfilms. Dat ze de relaties tussen de drie hoofdpersonen willen uitlichten voor deel 7 en 8 is volledig te begrijpen, maar dat ze Quidditch terugbrengen ten koste van de jonge Voldemort niet.

Tevens wordt datgene wat echt van belang is zijdelings vermeld en niet verder uitgediept. Dit zorgt ervoor dat de film warrig overkomt, zeker voor de mensen die dit zesde deel nog niet gelezen hebben. Degene die de boeken wel gelezen hebben zullen merken dat er weer aardig wat geschrapt is om alles binnen de 150 minuten grens te krijgen. Dit is begrijpelijk, maar soms lijkt wel of ze alles achter elkaar plakken en hierdoor het volledige plaatje uit het oog verliezen. Ook dit leidt tot een warrig script en soms vreemde overgangen.

Als ze dan uiteindelijk bij het spannende deel uitkomen is alles behoorlijk gehaast uitgewerkt net als in het vijfde deel. De uiteindelijke climax duurt veel te kort. Wie de Half-Blood Prince is wordt even binnen 2 seconden vermeld en het eruit laten van de begrafenis van Dumbledore vind ik persoonlijk een gemis. Maar de scène die ze nu hebben gebruikt is wel erg mooi gedaan. Dat moet gezegd worden.

Meer positieve punten zijn het acteerwerk van bijna alle hoofdrolspelers. Tom Felton (Draco) ziet zijn karakter eindelijk uitverdiept worden en deze rol speelt hij met verve. Hij steekt er voor mij bij de jonge acteurs ook bovenuit. Bij de ouderen zijn het natuurlijk Carter (Bellatrix) en Rickman (Snape) die de show stelen, maar dat mag geen verassing zijn. Michael Gambon (Dumbledore) speelt eindelijk de Dumbledore zoals hij hoort te zijn en niet de hyperactieve, norse oude man uit deel 4 en 5. Als laatst zijn de special effects weer van een goed niveau. Spijtig genoeg zorgen deze positieve punten er niet voor dat deze Potter film boven het gemiddelde uitkomt.

Typische ‘trippy’ Terry Gilliam waar nog minder lijn in zit dan in zijn eerdere films Brazil en Twelve Monkeys. Het verhaal gaat over een magische wereld waarin bezoekers hun eigen dromen kunnen betreden via de ‘Imaginarium’ van Parnassus. Maar dit is niet het enige bijzondere aan de dokter. Hij heeft namelijk ook een weddenschap gesloten met de duivel die na honderden jaren zijn winst op komt eisen. Middels een laatste weddenschap wil de dokter zich uit deze benarde situatie redden.

Cinematografisch ziet de film er weer erg mooi uit wat we wel gewend zijn van Gilliam. De kleurrijke droomwerelden zijn ontzettend mooi weergegeven en zitten vol details. Scènes buiten deze werelden zijn grijs en grauw om dit verschil extra te benadrukken. Het verhaal is in grote lijnen goed te volgen maar in zijn uitwerking warrig. Het laatste half uur kwam tevens wat afgeraffeld over en springt van de hak op de tak. Dit hoeft niet perse een nadeel te zijn bij een film van Gilliam, maar in dit geval bleek er geen briljant einde aanwezig te zijn. Het gebruik van de verschillende Tony’s (rol van Ledger) is wel op een slimme manier opgelost door hen binnen de droomwerelden te houden. Depp en Law zetten hierbij een sterke rol neer, waar Farrel me niet echt kon bekoren. De laatste rol van Ledger is spijtig genoeg geen memorabele. Hij komt bij lange na niet tot een van zijn betere prestaties en stijgt zeker niet boven de rest van de cast uit (Depp, Law en Farrel buiten beschouwing genomen). Van deze andere acteurs verdienen Plummer en vooral Waits een positieve vermelding. Alles bij elkaar niet Gilliams beste film, maar van mij mag hij nog wel even doorgaan met het maken van zijn ’imagination’ cinema.

Sterke film die het predicaat meesterwerk net niet verdient. Dit zit hem voornamelijk in de emotionele lading die Nolan, gezien de verhaallijn rond Cobb en Mal, duidelijk wou meegeven maar niet wist te triggeren. Iets wat ik bijna bij al zijn films heb overigens. Plottechnisch zit Inception geweldig in elkaar en deze film is zeker briljant en multi-gelaagd. Je moet maar eens proberen om te herleiden of de laatste scene nou een droom is of niet. Na elk argument wat in het voordeel spreekt van de ander kun je een tegenargument gebruiken die dit weer weerlegt, zonder een plothole te ontdekken. Een dubbele interpretatie, zoniet drie of vierdubbel is hier dus mogelijk wat duidt op een briljant plot. Zeker omdat het ook gewoon een spannende film van 2,5 uur oplevert die geen moment verveeld. Verder is het visuele aspect van de film sterk genoeg om interessant te blijven. Helemaal gezien het feit dat Fisher natuurlijk niet mocht merken dat hij zich in een droom bevindt. De manier waarop Nolan laat zien dat elke gebeurtenis in een bepaalde laag zijn consequenties heeft in de andere is fascinerend in beeld gebracht, met de scene in het Hotel als hoogtepunt. Vond dan wel weer jammer dat het beïnvloeden van diezelfde lagen, wat in Parijs te zien is, amper meer terugkwam op de trap in Arthurs droom na. Acteerprestaties variëren van redelijk tot zeer goed. Murphy en Gordon-Leviit waren zeer goed. DiCaprio (net als in Shutter Island) en Hardy goed en de rest was naar behoren. Caine had van mij niet gehoeven trouwens. Houdt niet zo van vriendendiensten wat hier duidelijk het geval was. Oh ja, en de soundtrack van Zimmer is weer geweldig. Die man weet echt een intensiteit in zijn muziek te verwerken en blijkt ook nu weer een meerwaarde voor de film. Een film die ver boven het Hollywood maaiveld uitsteekt.

Na laatst het zeer sterke Repulsion te hebben gezien was het ditmaal de beurt aan the Pianist van Polanski. Hier verfilmt hij het waargebeurde verhaal van de pianist Wladyslaw Szpilman die probeert te overleven tijdens WOII.

Het eerste uur in de ghetto's van Warshau is aangrijpend, weerzinwekkend en demoraliserend tegelijk. Alle vernederingen en executies die de joden moesten doormaken zijn zeer realistisch weergegeven door Polanski en zijn zeer shockerend. Hier gaat het niet alleen om de beelden maar ook om de verhalen eromheen. Voorbeeld hiervan is een moeder die haar eigen kind wurgt om zo niet ontdekt te worden door de Duitsers. Zoiets valt niet te bevatten net als het hele eerste uur eigenlijk.

Maar dan komt het tweede deel van de film. Intussen is de rest van de familie van Szpilman naar een concentratiekamp vervoerd en vanaf dit moment wordt het allemaal wat afstandelijker. Het gaat nu alleen nog maar over Szpilman en de film zakt een klein beetje in. De relatie met zijn familie is weg (hier wordt trouwens bewust niet bij stilgestaan) en de film wist me niet meer te raken net als het eerste uur. Weet eigenlijk niet goed hoe dit komt. Misschien werd het allemaal teveel van hetzelfde (vluchten, onderduiken enz.) Neemt niet weg dat dit een goede film is met zeer sterk acteerwerk van Adrien Brody en eentje die geweldig in beeld is gebracht door Polanski.

Iedereen heeft het weleens. Je zit een beetje rond te neuzen op IMDB en gaat maar (weer) eens kijken wat voor films er allemaal in de ‘befaamde’ top 250 (of andere toplijsten) staan die je eigenlijk nog moet zien. Aangezien de pagina bovenaan de lijst begint, startte ik daar ook met kijken. Oke, gezien. Hoort daar niet thuis. Overgewaardeerd. Zou hoger moeten staan. He, Shichinin no samurai, die ken ik niet. Waar gaat het over. Zeven Samurai die een boerendorp gaan bewaken tegen struikrovers. Interessant. Hoe lang duurt hij eigenlijk. 207 minuten, poeh poeh, laat voorlopig maar zitten dan. En op deze manier komt deze film wel een stuk of vijf keer voorbij. Dan toch eenmaal aangeschaft ligt hij ook nog eens een half jaar in de kast. Maar nadat ik twee andere films van regisseur Akira Kurosawa heb mogen aanschouwen (Ran, zeer aardig en Dodesukaden, tegenvaller) gaat deze dan eindelijk in de dvd-speler.

De lange speelduur was dus de reden waardoor ik deze film lange tijd heb vermeden. Hier had ik achteraf gezien niet bang voor hoeven zijn. Het tempo voor een 3,5 uur durende film is namelijk formidabel. Elke scene heeft zijn functie binnen het gehele verhaal en op deze manier krijg je nooit het gevoel dat het ook maar ergens enigszins saai kan gaan worden. De tijd is dan ook omgevlogen.

Deze film is in de drie stukken op te delen. Het eerste is de zoektocht naar de zeven samurai, tweede is de voorbereiding op het gevecht met de 40 bandieten en het derde deel is het gevecht zelf. In het eerste deel wordt iedereen op een zeer leuke en karakteristieke wijze geïntroduceerd en geeft ook meteen de toon aan voor de rest van de film. Want er zit zo hier en daar best veel humor in, wat ikzelf niet verwachte bij deze Kurosawa. Tevens worden de beweegredenen van de boeren en op dat moment nog de ronin (samurai zonder meester) uitgelegd waardoor je meteen goed in de film zit en weet waar het over gaat. Kurosawa ziet hier ook al kans om het klasseverschil tussen de verschillende soorten bevolkingsgroepen aan de kaak te stellen wat later nog terug zou komen. Samengevat gevat is het eerste deel een opmaat en uiteenzetting voor de rest van de film, alleen wel op een zeer leuke en effectieve wijze gedaan.

Het tweede deel diept het voorgaande nog eens extra uit en gaat in op hoe de struikrovers bestreden moeten worden. Hier wordt zeer uitgebreid naar gekeken en geeft ‘alweer’ een goed beeld van het hoe en wat, ditmaal in het boerendorp zelf. Als enig minpunt zou genoemd kunnen worden dat de rol van de struikrovers zelf onderbelicht is. In dit tweede deel wordt ook de liefdesrelatie tussen een boerendochter en een samurai op poten gezet, waarmee Kurosawa terug komt op het klasseverschil. Deze liefdesrelatierelatie wordt vaak als onnodig gezien binnen het gehele verhaal. Voor Kurosawa is het de rode draad voor het bovengenoemde onderwerp die hij door deze film laat lopen.

Het laatste deel is grandioos. Alles wordt dan uit de kast gehaald en alle emoties komen dan ook los. De tot dan toe opgebouwde spanning blijft het gehele laatste uur aanwezig door steeds korte maar zeer intense gevechten te laten zien. Het uitstekende acteerwerk van de gehele cast en voornamelijk die van Mifune en Shimura bereiken een hoogtepunt. Cinematografisch is deze film al uitstekend, maar zo mooi als het eindgevecht in de regen zal ik ze niet snel meer zien. Het laatste shot samen met de woorden van Kanbei (Shimura) zijn formidabel en laten een onuitwisbare indruk achter. Deze film mag dan ook met recht gezien worden als de pionier voor de hedendaagse actiefilm en ook de karakteristieke personages (de wijze, grappige sidekick e.d.) zullen nog een miljoen keer terugkomen, voornamelijk in Hollywood. Maar deze film is veel meer dan dat. Hij is simpelweg fantastisch.

Een meesterwerk.

Lang uitgerekte shots, filosofische teksten, prachtige cinematografie en ditto muziek. Dat is wat we voornamelijk te zien en te horen krijgen in de voor mij eerste Tarkovsky. De vele schitterende shots en het gebruik (of juist niet) van de daarbij behorende soundtrack kon ik ten zeerste waarderen. Maar jullie raden het al. Het filosofische deel niet. Eigenlijk is dit precies hetzelfde 'probleem' als bij de The Thin Red Line. Elke kans wordt aangegrepen (ofwel bij elke conversatie tussen de hoofdpersonen) om er wat levenslessen doorheen te jagen en dit is niet echt aan mij besteedt. Ook waren deze conversaties soms moeilijk te volgen, omdat je niet wist wie er nou aan het woord was (door de monotome stemmen van de Russen bij een uitgezoomd shot).

In het eerste deel was dit nog niet het geval (kamp) en dit deel vond ik ook duidelijk het beste. De grauwe beelden en sfeer zorgen ervoor dat je er helemaal ingezogen wordt. Spijtig genoeg houdt de film dit niet zijn gehele speelduur vast. Misschien is dit bij een herziening wel het geval.

Snyder zou iets kunnen leren van de gezegde ‘less is more’. Sucker Punch is namelijk een ontzettend vermoeiende film waarbij alles benadrukt lijkt te moeten worden. Elk schot heeft zijn eigen slowmotion, zijn eigen overdreven geluidseffect en dit alles geschiedt in oerlelijke CGI-werelden.

De creativiteit is ver te zoeken en de belabberd slecht uitgekozen soundtrack maakt het er niet beter op.

Na het tweede actiegedeelte had ik het eigenlijk allemaal wel gezien. Dan hoop je maar dat er buiten de actiescènes om nog wat te beleven valt, alleen heeft de opzet van de film teveel een ‘been there done that’ gehalte. Doordat het hoofdpersonage al snel uitzet wat er dient te gebeuren weet je steeds precies wat er komen gaat en ontbreekt elke vorm van spanning (als die er al zou zijn). De korte scènes in het bordeel/gekkenhuis zijn simpelweg opvulling, zodat Snyder weer snel terug kan gaan naar zijn (dat denkt hij tenminste) gestileerde werelden. Alleen deze overdaad maakt de film juist veel minder interessant en op momenten onkijkbaar. Nee, kon hier helemaal niets mee.

Malick doet waar hij bekend om staat in deze ‘allesomvattende’ film. Technisch een briljante film brengen. Er is over elk shot nagedacht en de prachtige beelden volgen elkaar in hoog tempo op, de scheppingsscene daargelaten. Hier had ik namelijk vaak het gevoel de beelden al eens eerder gezien te hebben in docu’s als Earth en Life. Tevens kon ik niet veel met de boodschap die Malick probeerde over te brengen. Heb niet veel met alle verwijzingen naar het goddelijke en de eerdergenoemde scheppingsscene duurde me met zijn twintig minuten te lang. Maar als Malick letterlijk en figuurlijk terugkomt op aarde brengt hij een mooi portret met drie opgroeiende jongens en hun ouders die er ieder een andere levensvisie op nahouden. Hierbij is het goed dat Malick in het midden laat welke het beste is. Hoe deze levensvisies dan helemaal teruggevoerd dienen te worden naar het eerste deel van de film is mij een raadsel. Alles bij elkaar een audiovisueel sterke film maar als geheel te onsamenhangend en te religieus.

De vierde film van Federico Fellini die ik in korte tijd heb mogen aanschouwen. Tevens zijn dit mijn eerste ervaringen met deze geprezen regisseur en ik moet zeggen dat daar zeker reden toe is . Na het sterke en ontroerende La Strada, en de surrealistische films 8½ en Guilietta degli spirirti (Gds) was het deze keer de beurt aan I Vitelloni.

Het verhaal gaat over vijf vrienden die samen opgroeien in een Italiaans dorpje. Zij leven er al vele jaren en zitten vastgeroest in hun gewoonten. Alle vijf willen ze naar de grote stad om hun eigen droom te verwezenlijken, maar uiteindelijk zal alleen de jongste ‘vitelloni’ (Moraldo) deze stap zetten. Deze jongen moet dan Fellini zelf voorstellen.

Waar 8½ en Gds vooral uitblinken in hun fantastische visuele stijl die vooral terugkomt in de schitterende droomscènes, is hier in Vitelloni nog geen sprake van. Fellini was in deze tijd (jaren 50) nog niet surrealistisch bezig, maar neorealistisch. Net als in La Strada eigenlijk, maar hier werd voor mijn gevoel echt ergens naar toe gewerkt en dit werd ook heel mooi gebracht. Je voelt hem al aankomen. Dit miste ik juist in I Vitelloni.

Dit is op veel vlakken wat deze film juist zo goed zou moeten maken. Allereerst kun je het moeilijk een karakterstudie van vijf vrienden noemen omdat er maar twee, hooguit drie van deze vriendengroep naar behoren zijn uitgewerkt. En dan zijn de verhalen rondom deze ‘wel uitgewerkte vrienden’ jammer genoeg weer niet al te boeiend. Misschien dat het allemaal te gewoontjes is vergelijken met de bovengenoemde films van Fellini.

De visuele stijl is nog wat flets en draagt amper iets bij aan het verhaal. Of het is juist andersom. Het verhaal draagt amper iets bij aan de visuele stijl aangezien hier voor mij het grootste minpunt ligt. Of komt de rustige visuele stijl juist wel goed tot zijn recht in een wat normaal verhaaltje. Misschien dat het filmtechnisch wel klopt, maar het deed niet veel met me.

De score van Nino Rota is wel van een goed niveau, al haalt hij het net niet bij La Strada en het fenomenale Gds. Conlusie: het is allemaal niet slecht en er zitten zeker wel een paar sterke scènes in de film (zoals de feestscène met carnaval), maar I Vitelloni deed me simpelweg te weinig en miste dat beetje extra, speciaals. Toch moeten de Fellini liefhebbers hem zeker een keer gezien hebben. Ben je geen liefhebber van deze man, dan zou ik hem lekker laten liggen.