Opinions

De Britse regisseur Edgar Wright maakte zijn succes in 2004 met Shaun of the Dead, waar tevens het duo Simon Pegg en Nick Frost werd samengesteld. De typische Britse humor speelde daar een grote rol in, even goed als de regiekwaliteit die erg sterk uitpakte. Drie jaar later volgde daar Hot Fuzz (2007) het tweede succes waar ook het (toen inmiddels) bekende duo Pegg en Frost de hoofdrol in speelde. Op een creatieve manier slaagde Wright erin om daarna nog een goed tussendoortje maken met Scott Pilgrim vs. The World (2011). Wat een ander verhaal en een andere cast met zich mee nam. Om vervolgens daarna te werken aan het derde en laatste deel van Pegg en Forst, uit de ook wel genoemde Cornetto trilogie. De Britse regisseur bracht tussen zijn eigen werk door ook nog enkele scripts op de filmmarkt die later werden verfilmd, waaronder The Adventures of TinTin (2011). Maar ook als executive producer was hij erg actief in de filmwereld.

Nu de Cornetto trilogie afgerond is en Pegg en Frost eigenlijk al een tijdje gescheiden zijn van elkaar in de filmwereld pakt Wright een ander (ouder) script op om te verfilmen. Een nieuwe filmperiode lijkt te beginnen bij de regisseur die zijn kansen waar weet te maken met deze typische Amerikaanse film. Baby Driver is daarmee de eerste Amerikaanse film van deze Britse regisseur. De casting past daar ook erg goed in. Met onder andere Ansel Elgort (The Fault In Our Stars) Jamie Foxx (Django Unchained) Kevin Spacey (House of Cards). Daarmee lijkt een nieuwe filmperiode te beginnen voor de Britse regisseur of kunnen wij dit zien als een vermakelijk tussendoortje? Wel, Baby Driver kent toch enkele details die wij graag zien van Wright en dat maakte het nog enig sinds goed.

Baby (Ansel Elgort) werkt voor een misdaadbaas Doc (Kevin Spacey) als chauffeur voor overvallen om zijn schuld bij hem af te lossen. Hij wordt telkens ingezet als chauffeur van vluchtauto’s om verschillende criminele groepen van de politie ontwijken. Vanwege een in zijn kindertijd ontstaand gehoorprobleem luistert hij tijdens het rijden naar muziek, dankzij deze muziek rijdt hij sneller en beter dan ieder ander. Hierdoor is hij de ultieme chauffeur voor Doc, want zelfs na de afbetaling van zijn schuld verplicht de misdaadbaas hem door te gaan met dit werk. Helaas lijkt het daarna bij een klus toch anders te gaan dan geplant en brengt Baby en zijn vriendin in een vervelend situatie.

Tot zover lijkt het om een standaard heist verhaal te gaan, maar toch gaat dit een hele andere kant op. Het originele hieraan is dat het verhaal drijft over een volle afspeellijst aan muziek. Met verschillende nummers worden de scenes tot leven gebracht en krijgt de kijker een andere kijk op de hoofdpersonage. Denk hierbij aan klassieke rock nummers, maar ook aan modernere dance nummers die elk hun moment waar maken.

Dankzij Wright zit er aan het verhaal dus weer een creatieve draai die het kijken erg waard maakt. Helaas lijkt dat wel het enige te zijn wat de originaliteit hoog weet te houden. Met de toevoeging van personage Joseph (de man die Baby adoptie deed) krijgt het verhaal ook nog een leuke extra toevoeging. De lengte lijkt wat te lang te zijn als het tegen het eind een beetje inzakt. Dit vanwege een cliché moment met de bad guy, waar nog enkele eindscène voor zijn toegevoegd. Toch weet het vermakelijk te blijven en kijkt de film uiteindelijk lekker weg.

De casting is succesvol voor Wright’s eerste Amerikaanse filmdebuut. De volledige cast weet de karakters goed neer te zetten en spelen leuk op elkaar in. Maar de gekte die de Cornetto fans kennen uit onder andere Shaun of the Dead valt hier niet in terug te vinden. Baby Drive houd daarentegen nog wel meer kwaliteiten achterwegen, maar focust zich vooral op de over de top actie scenes die in de nopjes erg goed worden neergezet. De vergelijking met zijn eerdere werk zegt dan niet dat deze Amerikaanse actie/komediefilm slecht is, maar wijst er wel op aan dat iets wat een succes was ook doorgezet kan worden in ander goed werk.

2,5*

De film is in het algemeen mooi en goed in beeld gebracht. Daarbij bevat het enkele actie volle momenten, maar moet het vooral hebben van de twee hoofdacteurs die hierin een duo vormen. Voor een film die door James Watkins is geregisseerd zou je wel wat meer van mogen verwachten, maar alsnog weet hij hier een prima film neer te zetten. Het verhaal is goed en de casting daar om heen zet redelijk tot goed acteerwerk neer. Een film waar je wellicht geen hoge verwachten voor moet hebben, maar die uiteindelijk lekker weg kijkt en geen moment verveeld.

3,5*

Het verhaal is goed bedacht en de uitwerking daarvan is wel goed verwerkt tot een vermakelijk geheel. Persoonlijk vond ik onder andere de rechtbank scene nog best spannend, ik denk dat dit meer komt door de spanning die op dat moment wel wist te snijden.

Naar mijn idee maakte het laatste half uur wel een hoop goed, daar kwam de film ook meer tot zijn recht met een paar mysterieuze momenten.

De casting en het acteerwerk was redelijk, waar Michael Douglas wel boven uit kwam tot goed acteerwerk, ik geloof wel in die man!

Verder was het voor een Peter Hyams film nog best een goede film, daarna kwam Hyams nog recent aan met een nieuwe Van Damme film, wat ook ongeveer overeenkomt met deze film in de categorie van redelijk/vermakelijk.

3,0*

'Het één en het ander wordt opgevolgd door het één en het ander'

Anderhalf uur wordt gevuld met heel veel onverwachtse wendingen in deze Britse misdaad komedie.
Het begint allemaal al erg snel en grijpt de kijker meteen al beet met een spannende scene in het huis, met het lijk , de agent, de dvd's en nog heel wat onverwachtse momentjes.
Later in de film lijkt het wel of de regisseur nog meer in petto heeft, de trukendoos krijgt dan zijn kans om nog meer te laten zien.
De kijker wordt goed vermaakt en wordt de hele film bezig gehouden, naar mij idee was het op het eind wel wat over de top aan verrassende wendingen, maar dat bracht het niet in de war.
Het totaal plaatje wordt aangekleed door de casting, Simon Pegg, David Schwimmer en Alice Eve.
Echt een aanrader dus!

3,0*

Met Blockers maakt Kay Cannon haar regisseursdebuut. Haar ervaring is wel terug te zien in Pitch Perfect waar zij voor zowel alle delen het schrijfwerk voor heeft gedaan. Als regisseur wordt zij hier in haar regiedebuut omringt door een groot productieteam aan komedieproducenten. Met daarin Seth Rogen aan kop kan je Blockers al snel bestempelen als van de makers van Bad Neighbours. Voeg daarbij nog de schrijvers van de Harold and Kumar films aan toe en de link is al snel gelegd.

Toch is het verhaal leuk en origineel neergezet. De humor daarin wisselt zich redelijk stabiel af. Hier en daar zit er wel een geslaagde grap in die zich vooral goed voordoet als grappige situatie. Maar daar tegenover lijkt de flauwe humor ook wel de overhand te willen nemen. Wellicht zorgt het vermaak voor geen lange zit en kijkt de film in het algemeen wel snel weg. Voor tieners is het wellicht een must, maar met het verhaal bereikt de film ook een bredere doelgroep. En is het daarbij toch nog wel vrij toegankelijk.

De casting is daarbij nog eens niet zo gek. Leslie Mann speelt als bekende komedieactrice hierin een prima rol. Daarbij lijkt Ike Barinholtz in eerste instantie een vervellende rol te gaan vervullen, die achteraf eigenlijk nog best wel mee valt. Daar en tegen is John Cena als komiek nog niet de beste acteur en lijkt hier toch niet helemaal op zijn plaats te zijn. Voor de tienercasting is er Geraldine Viswanathan, Kathryn Newtonen en Gideon Adlon gecast, die hierin alle drie voor het eerst een hoofdrol neerzetten. Voor deze debuut hoofdrollen weten de tieneracteurs deze naar verwachting goed neer te zetten.

Dat maakt Cannon haar eerste speelfilm Blockers een vermakelijke komedie, waarin ze het genre met veel hulp redelijk goed heeft weten neer te zetten.

3,0*

Voordat ik begon aan het herzien van Bridge to Terabithia kon ik mij niks meer herineren van de eerste keer en vraag ik mij nog steeds af hoe lang het geleden is dat ik deze film heb zitten kijken.

Het verhaal volgt het leven van Jesse (Josh Hutcherson) die op school gepest wordt en thuis als enige jonge het ook niet even makkelijk heeft.

Zijn leven wordt wat spannender en leuker op het moment dat er een nieuw meisje in de klas komt genaamd Leslie (AnnaSophia Robb)

Nadat beide klasgenootjes elkaar beter hebben leren kennen komen zij er achter dat zij samen een hoop fantasie kunnen delen en waar kunnen maken.

De fantasie beleven de twee in het bos achter hun woonhuis waar zij de wereld van Terabithia hebben gecreëerd en alle pesterijen van school daar achter zich kunnen laten.

Op school is Jesse in de wolken als het gaat om muzieklerares Edmons, op het moment dat hij steeds iets meer met haar durft te praten voelt hij zich daar wat prettiger bij.

En dat merkt juffrouw Edmons ook en nodigt Jesse uit in het weekend om met haar naar het museum te gaan, hier ontdekt Jesse veel kunst en laat zich daardoor bewonderen.

De film bouwt goed op en begint het eerste uur met het verhaal van Jesse en Leslie die samen een hele goede vriendschap opbouwen en veel problemen ( die van op school en thuis) achter zich kunnen laten als ze in hun fantasie wereld zijn.

Ondertussen gebeurt er nog niet veel in de film, maar neemt het echt de tijd om op te bouwen. Zoals de film opbouwt, bouwt het ook bij de kijker op tot een inleving van de personages en het verhaal.

Het lijkt op dat moment allemaal nog op een redelijke fantasie film die een mooi verhaal met zich mee brengt en ook voor kinderen nog toegankelijk lijkt te zijn.

De toegankelijkheid voor kinderen zit ‘m in de fantasie en het avontuur die de twee hoofdpersonages beleven.

Toch had regisseur Gabor Csupo andere ideeën met het verhaal en weet er tijdens de tweede helft van de film een gewaagde wending aan toe te voegen die de kijker niet aan ziet komen. Op dat moment heeft Csupo de overhand in zijn script en regie om met het genre drama er aan toe te voegen en weet daarmee een hoop prachtige/sterke scenes mee te maken. Na het eerste deel van de film is het een sterkere film geworden en weet het wat volwassener over te komen met een moeilijker te bevatten verhaal voor de kinderen.

Waar het ook op neer komt is dat hij de kijker vanaf het begin mee heeft laten leven met de personages en hiermee bij sommige kijkers toch wel een traantje heeft laten lopen.

Gelukkig kiest Csupo nog wel voor wat toegankelijkheid als het gaat om een familie/kinderfilm, waar hij het einde van het verhaal in principe mooi en begrijpelijk weet af te sluiten.

Dat bewijst dat de regisseur een goed idee had met het verhaal en dit goed wist te verfilmen.

Tevens bewijst dit ook dat een kijker zoals ik hier niet echt tegen kan…

Normaal gesproken kijk ik al geen drama films, aangezien ik weet dat dit nog al eens zwaar kan vallen bij mij en dat bewijst zich maar weer.

Aangezien ik de film zo lang geleden had gezien en mij er niet veel meer van kon herinneren viel er bij mij na de wending in de film toch ook wel een brok in mijn keel en wilde de tranen eigenlijk al snel ontsnappen uit hun oogvliezen.

Daar geef ik dan maar een halve ster boven op en dat heeft de film ook zeker verdient en zeker als het gaat om de aanpak van de regie.

4,0*