Opinions

Prima zombiefilmpje die zich vooral richt op de verschillende personage's (gangsters) die een road trip maken naar hun 2de schuilplaats (die ze moeilijk weten te vinden) om hun gangstervriend in veiligheid te brengen vanwege een schot in zijn lichaam.

Het gaat voornamelijk om de personage's die één voor één wel zo zijn eigen karakter hebben en hier bij goed overheen komt met elkaar, wat leuke situaties met zich mee brengt.

En laten die situaties nou te maken hebben met zombies, die deze gangsters tegen komen onderweg.

Ondanks wat langere scene's waar je als kijker wacht tot er iets spannends gaat gebeuren, wist deze zombiefilm mij toch goed te vermaken.

En wat het al helemaal af maakte voor mij, was het Britse accent en de Britse humor.

Een typische Amerikaanse komedie die deze keer ook vol zit met gewaagde racistische grappen.

Tegenwoordig worden zulke grappen schaamteloos gemaakt en vertoont op het grote scherm.

Zoals verwacht komen niet alle grappen even leuk over, maar er zitten wel een paar leuke tussen.

Acteurs Will Ferrell en Kevin Hart weten samen hun rollen goed neer te zetten en kunnen dit niet door soms wat druk en overdreven over te komen, wat allemaal eigenlijk prima past in dit verhaal.

De productie wordt ondersteunt door een goede (bekende) vriend van Ferrell, Adam McKay (Anchorman, Step Brothers) werkt namelijk mee aan het verhaal.

En zoals bij de meeste Amerikaanse komedies zal dit bij het publiek verschillend overkomen.

3,0*

Met voorbedachte raden werkte regisseur M. Night Shyamalan maar liefst twintig jaar aan zijn trilogie. Pas in 2016 bleek Shymalan aan een trilogie te werken toen Split eenmaal uitkwam en afliep met een duidelijke verwijzing naar Unbreakable (2001). Split diende buiten de regisseur zijn comeback dus ook als tussen film naar het derde en de nu inmiddels uitgebrachte film Glass. De lange uitwerking van deze trilogie bleek eenmaal te liggen aan de rariteiten die in de films voor zouden komen, waar het publiek toen de tijd nog niet klaar voor zouden zijn volgens de regisseur. Verder vergelijkt hij deze films ook niet met superheldenfilms van tegenwoordig als die van DC of Marvel, zijn eigen stempel ligt meer op de stripboeken zelf dan de bekende verhalen daaromheen.

Het verhaal van Glass draait achteraf gezien dan ook om de personage van Elijah (Mr Glass) maar weet voldoende uitgediept te worden bij ook de twee andere hoofdpersonages. Het geeft dan ook vooral veel informatie en duidelijkheid over de personages die men er misschien niet achter had verwacht. Daarbij bevat het ook veel verwijzingen naar Unbreakable en Split. De opbouw hiervan is lang en duidelijk uitgerekt over heel de filmlengte heen om alles zo duidelijk mogelijk te verwerken. Daartussen bevat het weinig spectaculairs. Helaas pakt de regisseur hiermee alleen uit op het laatste moment met enkele actiemomenten, die tevens enkel voordoet als de qlimaxscene. Daarbij bevat de film ook maar enkele hoogtepunten die uitblinken vanwege goed acteerwerk of visueel mooi naar voren kwam. De spanning blijft hierin wel erg achterwegen, terwijl de gelegenheid daar wel voor aanwezig was. Saai is het daardoor gelukkig niet te noemen. Het vermaak en het interessante weet aan te houden tot het eind en neemt daar zelfs nog wat onverwachtse wendingen met zich mee.

Wellicht had het allemaal wel wat beter gekund als het gaat om enkele zeer simpele scènes. Het eind is eenmaal definitief, deze afsluiter zal volgens de man zelf geen verdere vervolgen krijgen. En dat is meer dan prima. De trilogie kwam al onverwachts en heeft een goede weg ingeslagen richting een voldaan einde.

3,0*

The Green Mile was praktisch gezien een film die naar mijn idee werd gedragen door het aandoenlijke en daarvan meesterlijke acteerwerk van Michael Clarke Duncan. De casting daaromheen was ook goed gecast en presteerde daarbij ook wel goed. Het verhaal is uiteraard ook erg mooi en verfilmd vanuit het oorspronkelijke verhaal van Stephen King zijn boek. Het bevat in de film dan ook een paar zeer goede en mooie scènes. Soms vond ik de setting in de grote gevangenis wat ongeloofwaardig aanvoelen. Daarbij miste ik de donkere grauwe gevangenis sfeer. Enkel de aanloop naar de executie en de executie zelf kwam erg geloofwaardig en grimmig over. Zoals het wellicht er toen en nu nog aan toe kan gaan, als we spreken over zulke executies. De lange zit van drie uur doet het voor het verhaal wel goed. De opbouw daarin is prima en neemt duidelijk de tijd waarna er enkele hoogte punten volgen in de film. Nergens kakt het dan ook in, kan mij ook niet anders voorstellen als je als kijker eenmaal ook mee leeft met de personages. Het zien en herzien is dan ook meer dan waardig. De film blijft dan nog wel even hangen in je geheugen.

4,0*

In de roadmovie ‘The Guilt Trip’ volgen we Andy en zijn moeder tijdens een zakenreis met de auto.

De zakenreis van Andy bestaat uit het promotie van zijn zelfgemaakte product, hij betrekt hier zijn moeder (Barbra Streisand) in mee om als verrassing haar oude geliefde op te zoeken in San Francisco.

De film bestaat niet uit de humor die je kan kennen uit The Green Hornet (2011) of The Interview (2014)nee, Seth Rogen (Andy) is hier in gecast om zichzelf van de andere kant te laten zien.

Geen dikke laag aan Amerikaanse grappen, maar wel een kleine laag aan feel good momenten.

Nou hebben heel wat Amerikaanse komedies halve de film een diepte gang naar het drama toe, wat meestal snel weer naar boven komt om er een goed einde van te maken.

Maar bij deze roadtrip spreken we toch echt over feel good momenten wat opgebouwd wordt tot het einde van de film, waar het tevens zijn afsluiting neemt in verhaal.

Het verhaal moet je verder als kijker kunnen vermaken door het roadtrip gevoel en de daaromheen goed bedoelde grappen.

3,5*