Opinions

Falling Skies doet na het geweldige derde seizoen helaas weer een stapje terug. Toch is het allemaal nog steeds erg tof om te volgen.

Dit vierde seizoen neemt een andere, wat vreemde, wending. De groep wordt vrijwel direct opgesplits in drieën. Één groep heeft een armoedig leven in een ghetto, één groep een vredig maar ultiem vreemd leven in Chinatown en één groep zoekt dag en nacht naar hun verdwenen maten. Leuk geprobeerd, maar het wordt toch beter wanneer iedereen weer bij elkaar is.

Dit seizoen moeten we helaas afscheid nemen van twee van mijn favoriete characters (Tector en Dr. Kadar). Daar krijgen we met Dingaan overigens wel weer een goede voor terug. Overigens leidt ook dit seizoen weer aan het 'Falling Skies-syndroom', namelijk dat de laatste twee afleveringen van het seizoen altijd wat teleurstellen.

Goed seizoen, maar na het vrij geweldige derde seizoen toch een hele kleine teleurstelling.

Seizoen 5 is een waardig afsluiter van Falling Skies en naar mijn mening ook het beste seizoen uit de reeks (op de voet gevolgd door seizoen 3).

Seizoen 5 is ongetwijfeld het meest donkere seizoen uit de hele serie. John Pope ontwikkelt zich in dit seizoen van een zeer vermakelijk karikatuur tot een persoon met gevoelens, en vervolgens tot een absoluut geweldige villain. Werkelijk geweldig hoe Colin Cunningham 'evil' Pope neerzet. Ergens twijfel je ook of dat niet zijn rol vanaf het begin had moeten zijn. Een of andere gestoorde villain die het ergste wenst aan de 2nd Mass. In ieder geval een geweldige performance van hem en één van de redenen waarom dit mijn favoriete seizoen is.

Wat dit seizoen ook anders, en leuker, maakt zijn de gigantische aantallen aan Skitters die zonder Overlord als hondsdolle honden op zoek zijn naar voedsel. Die aanstormende massa's aan Skitters had wel wat.

Helaas kampt het aan het einde van het seizoen (hoe kan het ook anders) wel met wat problemen. In de een-na-laatste aflevering wordt de voet van het gaspedaal gehaald, wat ervoor zorgt dat er plotseling van alles in de laatste episode gegooit moet worden om het verhaal mooi te laten eindigen. Daarom wordt er in de laatste episode nergens de tijd voor genomen. De ontmoeting met de Queen gaat te snel, de vernietiging van de aliens gaat te snel.. Hell, ze huren voor de laatste episode Jeff Fahey in, om hem vervolgens niet meer dan een figuranten rol te geven. Overigens is ook de final showdown met John Pope (waar ze eigenlijk het hele seizoen op briljante wijze naartoe werken) bijzonder tegenvallend.

Absoluut een geweldig seizoen, maar opnieuw weten de Falling Skies schrijvers niet hoe ze een seizoen moeten eindigen. Dit resulteert in een series finale waar alles hap-slik-weg opgelost en uitgelegd wordt. Die twaalf episodes die seizoen 4 kreeg hadden beter voor dit seizoen kunnen gelden. Met iets meer tijd om alles uit te werken was dit nog veel beter geweest.

Over het algemeen fijne horror anthologie. Wel héél erg wisselvallig overigens, maar dat was ook al zo met Masters of Horror.

The Sacrifice - 4*

Uitstekend begin van de serie. Leuke characters, heerlijke setting, goed tempo, lekker spannend. Perfect voorbeeld van hoe je zo'n aflevering van een anthology serie als dit moet invullen.

Spooked - 3*

Begint best aardig, maar zakt later weg. Niet spannend, eng, of leuk genoeg. Eric Roberts acteert daarnaast vrij matig.

Family Man - 4*

Dit is dan wel weer een erg leuke aflevering. Aardig acteerwerk, en heel wat fucked up twists. Vooral het einde is geweldig.

In Sickness and in Health - 2*

John Landis levert een simpelweg slechte aflevering af. Geinig concept, maar alles voelt héél goedkoop aan, de spanning wil niet overkomen, en het acteerwerk van vrijwel de gehele cast is bijzonder matig.

Eater - 4,5*

Stuart Gordon brengt na de teleurstellende inbreng van John Landis wél een hele fijne aflevering. Eater (met een serialkiller die grotendeels gebaseerd is op Ed Gein) heeft alles voor een toffe horror trip: Sterke sfeer, leuke characters, goed acteerwerk, wat gore, en een shitload aan creepyness. Stephen R. Hart (a.k.a. de Eater) is daadwerkelijk beangstigend met zijn griezelige uitstraling. Goede soundtrack ook.

New Year's Day - 3,5*

Darren Lynn Bousman zorgt voor een leuke, 28 Days Later achtige, aflevering. Redelijk geacteerd en af en toe best spannend. Wel jammer dat het allemaal wat chaotisch (camerawerk, editing etc.) overkomt.

Community - 3*

Best een leuk ideetje, maar eigenlijk niet geschikt voor een lengte van een minuut of 40. Daardoor gaan de ontwikkelingen allemaal net even iets te snel, wat het te onrealistisch en haastig maakt. Niet geweldig geacteerd ook.

Skin and Bones - 4,5*

Get out a nice sized cooking pot. Stoke the stove. Use an onion, and a carrot.

I've worked up quite an appatite.

Skin and Bones is een type aflevering waar deze serie meer van zou mogen hebben. Een soort The Exorcist . Zowel qua sfeer als creepyness een hele dikke voldoende. John Pyper-Ferguson en Doug Jones zijn twee fijne leads. Vooral die laatste is geweldig op dreef. Die dinnerscene is ook echt heerlijk fucked up, ook mede weer door Doug Jones die echt héél veel plezier in zijn rol lijkt te hebben.

Something With Bite - 2*

Weer eens een zeer zwakke aflevering uit deze anthologie. Een weerwolven verhaal dit keer. Faalt op heel veel punten: matige soundtrack, slecht geacteerd, geen gore, geen spanning en zelden grappig (ondanks dat het dat wel probeert te zijn). De ontknoping is nog best aardig, en redt het geheel een beetje (mede omdat de weerwolf dan eindelijk in volle glorie te zien is).

Chance - 4*

Zoals wel vaker in deze serie is dit niet echt horror te noemen, maar een goede aflevering is het desondanks wel. Geen horror dus, maar wel lekker spannend. Ethan Embry vertolkt zijn personage daarnaast op een hele fijne wijze. Steeds verder brengt hij zichzelf in een uitzichtloze situatie. Goede acteur. Einde ging wel een beetje snel. Dit was zo'n aflevering waar het het verhaal ten goede was gekomen als het wat langer had geduurd.

The Spirit Box - 3,5*

Geestenfilmpjes, ik heb er niet zo veel mee. Rob Schmidt (Wrong Turn) maakt er echter toch een vermakelijke aflevering van. Ondanks dat het allemaal wat voorspelbaar is, is het wel redelijk spannend, en hangt er een leuk sfeertje. Geen uitschieter, maar wel behoorlijk vermaak.

Echoes - 2,5*

Matige aflevering. Jammer, aangezien je met Aaron Stanford wel een goede acteur hebt als lead. Stanford doet het ook zeker niet onaardig, en ook met Camille Guaty is weinig mis. Het verhaaltje zelf wordt echter pas de laatste 5/10 minuten enigszins interessant. Ook nogal saai en onorigineel dat dit de zoveelste aflevering is waar de hoofdpersoon geteisterd wordt door 'waanbeelden/visioenen'.

The Circle - 4,5*

The Circle, een Evil Dead-achtige aflevering, is een prachtige afsluiter van deze wisselvallige serie. Spannend, creepy en sfeervol. Het is zelfs de eerste aflevering die af en toe enigszins eng is. De matige CGI heeft ook zijn charme. Verder een leuke cast met Johnathon Schaech en Ashley Scott.

Wisselvallig, maar over het algemeen dus op zijn minst vermakelijk. Hier en daar is het echt slecht, en af en toe zit er echt een goede tussen. Verder een toffe leader met goede visuals en soundtrack. Elke aflevering is het ook weer leuk om te zien welke bekende koppen er nu weer opdraven in de cast... Dat zijn er nogal wat: o.a. Eric Roberts (Runaway Train), Cynthia Watros (Lost), Lawrence Gilliard Jr. (The Walking Dead), Brandon Routh (Arrow), Doug Jones (Falling Skies), John Pyper-Ferguson (The Last Ship), Ethan Embry (The Walking Dead), Mark Pellegrino (Lost), Aaron Stanford (12 Monkeys), Eric Balfour (The Texas Chainsaw Massacre) en Ashley Scott (Jericho) zijn te bewonderen.

Het siert de serie in ieder geval dat het hier over een hele andere boeg wordt gegooid. Niet alleen qua setting, maar ook qua concept, sfeer en personages.

Het tempo ligt eigenlijk waanzinnig laag. Er gebeurt in veel afleveringen eigenlijk behoorlijk weinig. Maar toch hangt er een hele aangename sfeer over de serie. Zal ongetwijfeld ook met de setting te maken hebben. De laaghangende zon over verlaten straten in LA. Hier en daar ligt een zombielijk op te warmen in de zon.. Niet heel goed beschrijfelijk, maar wel erg aangename sfeer.

Over de personages ben ik iets minder te spreken. Cliff Curtis als Travis vind ik één van de meest realistische personages in de TWD universe so far. Een doodgewone leraar die, ondanks dat er een epidimie is, niet plotseling een of andere zombie-slayer wordt. Inderdaad minder karikatuur dan in The Walking Dead, maar het past ook wel bij deze serie. Minder over the top, realistischer en er wordt meer de tijd genomen. Zowel voor personages als verhaal. Nick vind ik overigens ook een tof character, mede door de uitstekende vertolking van Johnny Depp look-a-like Frank Dillane. Buiten die twee zijn de personages wat minder indrukwekkend. Die liefde voor die Salvadoraanse familie begrijp ik echt niet. Helemaal die vader (die kennelijk een fan-favorite is), die denkt dat het geoorloofd is om beneden in zijn keldertje een soldaat te martelen. Alycia Debnam-Carey's character voegt tot nu toe ook nog bijzonder weinig toe, in tegenstelling tot haar zeer belangrijke rol in 100, The.

Kleine 4* voor dit eerste seizoen. De sfeer is uitstekend en zowel Cliff Curtis als Frank Dillane zetten een fijne rol neer. Voor de rest mag er wel iets meer gebeuren.

Toch wel behoorlijk ondergewaardeerd deze serie hoor. FTWD scoort op IMDB een zeer magere 7,1, waar TWD (die toch ook ieder seizoen zeker weer zijn zwakke afleveringen kent) een 8,6 scoort. Fear the Walking Dead is niet briljant, maar zo matig als dat velen de serie afdoen is het ook zeker niet in mijn ogen.

Dit tweede seizoen is qua kwaliteit wat stabieler dan het eerste seizoen. We beginnen natuurlijk met de groep op de boot van Strand. Deze setting kent enkele leuke afleveringen, maar ik was toch ook wel weer blij wanneer ze Mexico betraden. Zeker wanneer de groep eenmaal opsplitst wordt dit tweede seizoen echt de moeite waard. We nemen gelukkig afscheid van Daniel Salazar (zeker geen favoriet van mij), wat Ofelia's character misschien ook wel ten goede komt. Nick's ontwikkelingen in de Colonia zijn ook interessant om te volgen. Het beste wat seizoen 2 echter te bieden heeft is naar mijn mening de ontwikkelingen tussen Travis en Chris. Wat heb ik genoten van hun afleveringen zeg. Sterk acteerwerk ook van zowel Cliff Curtis als Lorenzo James Henrie. Het 'einde' van deze verhaallijn in aflevering 14 ('Wrath') behoort tot de top drie afleveringen van zowel FTWD als TWD wat mij betreft.

Natuurlijk heeft Fear ook wel z'n minpuntjes. Het is af en toe nog steeds vreemd/matig geschreven (met drie bloedvegen op je hoofd kun je je plotseling onder de zombies begeven zonder dat ze je doorhebben). Daarnaast vind ik Kim Dickens een miscast. Zal ook aan het character kunnen liggen, maar ze wekt gewoon geen enkel schrijntje sympathie op. Slordig vind ik ook de scenes op of nabij de zee, die klinken alsof ze zijn opgenomen in een lege hal.

Sterkste seizoen van de hele serie denk ik. De gortdroge dialogen van Ma, de chemie tussen Johnnie en Kees (beiden gelukkig stukken leuker gespeeld dan dat Huub Stapel en Rene van het Hof dat deden in de eerste twee films), Opa die als stront wordt behandelt en dochter Kees die nog het meest nuchter is van allemaal en vaak versteld staat van de idioten plannen van de familie. Bert André (als sullige buurman), Miguel Stigter (als kruimeldief Kareltje), Edmond Classen (als de knorrige wethouder), Lou Landré (als de goedgelovige Sjakie) en Laus Steenbeeke (als patjakkertje Hennie) hebben allemaal uitstekende bijrollen. Vooral die laatste twee zijn geweldig.

Heb het hoge aanzien van de film nooit echt begrepen. Geinig vermaak, maar hoogstaand vond ik de film niet. Dat zelfde geld voor deze serie... Leuk om te zien, maar nergens meer dan dat.

Hier en daar wordt het verhaaltje een beetje te lang uitgerekt om aan een tiental episodes te komen. Vanaf episode 5 (waar ze eindelijk Mexico betreden) wordt het wat leuker. De cast is leuk, met bekende koppen als Jake Busey, Robert Patrick, Don Johnson, William Sadler en James Remar. Richie en Seth groeien als personage en worden beiden prima vertolkt door Zane Holtz en D.J. Cotrona. Ook sexmachine vond ik leuk neergezet door Jake Busey. Wel verassend dat we nog geen kleine cameo's hebben gezien uit de film (Tom Savini, Quentin Tarantino etc.). Tarantino en Rodriguez is natuurlijk één pot nat en ook hier zit elke aflevering vol verwijzingen naar andere films. Wel jammer is het vaak overmatige gebruik van zeer beroerde CGI. Daar had ik toch wat meer van verwacht.

Geen top serie dus, maar de film vond ik ook nooit echt top. Geinige characters met een aardige cast (al lijkt die in seizoen 2 nog leuker te worden). Alles duurt echter net wel ff wat te lang vind ik (na een aflevering of vier had ik de tombes ook wel gezien). Eens zien wat seizoen 2 te bieden heeft.

Na zes afleveringen in seizoen 2 toch maar mee gestopt. Het is zeker niet slecht, maar om de een of andere manier had ik plotseling de behoefte niet meer om het aan te zetten.

De cast is in dit seizoen wel iets leuker. Rodriguez regulars Danny Trejo en Jeff Fahey worden, samen met Esai Morales (Jericho), aan de cast toegevoegd. Trejo loopt een beetje verloren rond, terwijl Fahey juist wel erg leuk is. Daarnaast vind ik Jake Busey nog steeds een topper. Dit seizoen maakte gelukkig wel veel minder gebruik van die lachwekkende CGI, zoals in seizoen 1 het geval was. Zit hier en daar ook wel wat leuke gore in. Helaas lijkt From Dusk Till Dawn om de een of andere manier niet helemaal geschikt voor een serie. Had er eerlijk gezegd ook niet aan moeten denken dat ik zometeen ook nog aan het derde seizoen zou moeten beginnen.

Zou dit seizoen eigenlijk een 3,5* geven, want er zitten zeker leuke dingen in. Er gaat alleen een halfje af omdat ik tijdens dit seizoen toch ben afgehaakt. Het nodige plotseling helemaal niet meer uit om nog verder te kijken, wellicht ook wel omdat de hoofdpersonen eigenlijk niet interessant genoeg zijn.