Opinions

Wat een plaatje. Werkelijk prachtige beelden. De intro vind ik al tof. Het is een wat langzame film dus wel iets waar je voor in de stemming moet zijn (heb ik althans). Maar ik heb van begin tot eind genoten van de setting en de sfeer. Zit tussen de regels door ook wat humor in. Als je houdt van arthouse films, zeg ik: aanrader!

Sacre bleu wat een heerlijke verfilming!

In het begin dacht ik : help, wat een opsmuk. Zodra het eerste nummer met Belle begon, was ik om. Ik heb de tekenfilm trouwens veel te vaak gezien in mijn jeugd + het is mijn favoriete Disney-film. Dus ik ben ook een beetje bevooroordeeld. Aan de ene kant blijft de film dichtbij het origineel. Al is het jaren terug dat ik de Disney-versie zag: wat een feest van herkenningspunten! Tegelijkertijd werd er ook een eigen draai aan gegeven. Hier kon ik wel van genieten.

Eerst moest ik even wennen aan het beest. Ja, logisch. Hij is niet de knapste. Hij is alleen anders dan ik verwacht had. In de tekenfilm ziet het er net wat gelikter uit. (Hence: alsof hij een gigantische lading gel in zijn haar had.) Ik had hem ook eh... omvangrijker verwacht. Misschien keek ik er in mijn jeugd anders tegenaan. Dan ben je ook gemakkelijker geintimideerd. De accenten, de blikken, hier en daar dezelfde timing als in tekenfilm. Geweldig!

Ik merk ook meteen hoe mijn ouders mij opgevoed hebben. Een paar Disney-films en dat komt wel goed. De diverse moralen als 'niet meteen op het uiterlijk afgaan', 'keuzevrijheid' etc liggen er dik bovenop. Dat bederft de pret gelukkig niet.

PS Die bibliotheek... gasp!

Het boek is me ooit aangeraden door een bezoeker van de bibliotheek waar ik indertijd werkte. Een aantal weken later vertelde ik hem dat ik het ook prachtig vond. Hij kon zich niet meer herinneren dat hij het me had aangeraden (en wellicht ook gelezen had). Nou, ik ben het boek nooit meer vergeten.

Bij het boek moest ik er ook even inkomen. Maar bij de film hadden ze het eerste uur flink kunnen inkorten. Daar heb je een ander publiek om te bereiken. Tevens versta ik amper wat van het gemurmur van Alfred. Het boek heeft trouwens een enorme voorsprong door het prachtige taal- en zinsgebruik en de metaforen. De film vind ik dan te simpel overkomen. Zowel inhoudelijk als visueel. De omgeving is prachtig (en) robuust. Maar daar blijft het voor mij een beetje bij. Het is ook vreemd gefilmd waardoor het niet zo beklemmend bij me overkomt als het boek. Eerder afstandelijk. Niet alle boeken zijn geschikt om te verfilmen. Dit is naar mijn idee zo een.

Toch maar eens gekeken, ondanks verschillende negatieve commentaren gehoord te hebben. Past in het rijtje van Charlie's Angels uit 2019 waar Stewart zich heerlijk in vermaakte. In deze film is het Robbie die de film amusant maakt. Even de knop om en het is best een aardig popcorn fimpje. Ewan McGregor paste trouwens echt niet in deze rol...

Gisteravond deze film gezien en het blijft nogal hangen. Wanneer ik enorm gefascineerd ben door een film ga ik altijd de comments hier lezen. Ik heb ze met verbazing doorgelezen. De film heeft mij de gehele speeltijd weten te boeien, vooral door het psychologische aspect. Tim en zijn moeder gaan na een spannende film met de taxi terug naar huis, maar de chauffeur rijdt hun afslag voorbij. Hier zag ik dat de film zich in Canada afspeelt. En als je op zoek bent naar een afgelegen huis ben je daar the place to be.

Na een gruwelijke situatie wordt Tim het slaafje van Bob. Tim probeert een enkele keer te ontsnappen maar heeft na een mislukte poging gelijk door hoe hopeloos de zaak is. Bob besluit hem vast te ketenen en noemt hem voortaan 'Rabbit'. Rabbit moet alles netjes houden wanneer Bob weer een vrouw op een primitieve manier zijn huis in sleurt. Een vraag die regelmatig voorbij komt is waarom hij nooit probeert te ontsnappen na die eerste keer. Maar als het al lukt om je gijzelnemer te vermoorden, hoe maak je je in hemelsnaam los van een metalen ketting? Niet iedereen is even inventief. En zodra hij meer vrijheid krijgt is hij mentaal vastgeketend.

Door de flashbacks krijg ik het idee dat Bob een soortgelijke 'opleiding' heeft gehad als Rabbit nu krijgt. De reden dat hij een afgestompte psychopaat is geworden waarbij moorden appeltje eitje voor hem is. Deze legacy wil hij doorgeven aan Rabbit. Maar wil Rabbit dit wel? Hij heeft in ieder geval de tijd omhanden om de boeken door te nemen die hij van Bob krijgt. Pas als het meisje in beeld komt om hem van zijn maagdeijkheid te ontdoen, krijgt Rabbit weer motivatie om los te breken. Nadat Rabbit Bob heeft vermoord zie je de enveloppen en papieren over tafel verspreid. Dat vertelt mij dat hij pas op dat moment achter de waarheid is gekomen. Hij zoekt zijn vader op en ontmoet diens huidige vrouw en zoon. Hij heeft dus een broer van ongeveer dezelfde leeftijd als hij indertijd was. We kunnen er gerust van uitgaan dat zijn vader toen al iets met deze vrouw had en dit de reden was om zich van zijn vrouw te ontdoen.

De geluiden tijdens de aftiteling geven mij een vermoeden over het einde... en dat speculeren maakt het juist zo interessant.

Dat een verfilming uit mijn geboortejaar (en mijn favoriete auteur!) na zoveel jaar nog zo goed blijft staan is veelzeggend. Nog steeds heerlijk spannend, heerlijke sfeer, heerlijke muziek. God, I love rock 'n' roll. Mijn favoriet is "I wonder why" van The Belmonts. Denk dat ik er een King-marathon van maak vandaag gezien het me toch veel te warm is.

"Do you know what water is to fire? That's what sense is to love."

Het is een lange zit, maar een mooie film voor een druilerige zondagavond. Het voelde niet lang voor mij. Ongelofelijk hoe het er aan toe ging tijdens de opbouw door de 'settlers'. Ook interessant om de al dan niet aanwezige ethiek te zien uit die periode. De film hield mij in ieder geval geboeid van begin tot eind. Ik zou het trouwens geen western noemen. Eerder een drama met historische achtergrond. Zeker geen slechte film. Ik vind 'm ietwat ondergewaardeerd. Het is geen groots epos maar toch de moeite waard. Past iets meer in de stijl van Gone with the Wind. Al is die ook veel grootser aangepakt en dramatischer (en ouder natuurlijk).

Dat ik nog twee uur lang zit te lezen over de achtergrond van de film maakt in ieder geval duidelijk wat voor effect de 'mythe' ervan op mij heeft. Juist het ongeloofwaardige maakt het voor mij interessant gezien het op waarheid berust. Zoals iemand al eerder zei, zijn de beelden eerder registerend. Dat hoeft niet verkeerd te zijn en maakt de film naar mijn idee juist sterker omdat een geromantiseerd beeld (zoals in latere gevangenis-films) naar mijn gevoel niet klopt. Deze stijl is meer rechttoe rechtaan, wat ik beter vind passen bij dit genre. En compleet gevoelloos is het ook weer niet.

Wel jammer vind ik dat je niet veel mee krijgt van de achtergrond van de personages. Maar dat had de film nog langer gemaakt dan het al is. En eerlijk gezegd past het mysterieuze wel bij Frank Lee Morris als je over zijn achtergrond leest.

Ik heb net zoals anderen het idee dat er nogal veel clichés in zitten. Gezien die clichés van latere films komen kun je misschien wel zeggen dat deze film juist vernieuwend was voor zijn tijd. Al heb ik nog geen oudere gevangenis-films gezien dan deze. (Staan wel nog op mijn lijstje!)

Dat zette mij ook aan het denken. Want is het wel zo zielig als de drie mannen het niet gehaald hebben?

Sinatra vind ik altijd fijn om te zien acteren. Al heeft Montgomery Clift vooral indruk op me gemaakt. Hij speelt een koppige maar tegelijk ook wat gevoelige man. I like that kind of men. (Wat kan ik zeggen... ben pas getrouwd met zo'n figuur. )

De film vind ik hier en daar visueel erg mooi. Er zitten fraaie composities in voor die tijd. Ik heb ook regelmatig moeten lachen om bepaalde opmerkingen in de film. "Better get inside before you get wet."

Wat vind ik het acteerwerk heerlijk in dit soort oudere films! Ik vraag me af waarom ik ze niet vaker kijk.

De film heeft enige diepgang. Soms worden motivaties duidelijk genoemd, maar op bepaalde momenten is het tussen de regels lezen. En daar kan ik echt van genieten. Waar ik vooral van genoten heb is de muziek: de blues, de bugel. Nu kom ik er net achter dat de bugel door Adolph Sax is gemaakt, en laat ik nu net gek zijn op saxofoonmuziek. De bugel lijkt op een middenweg tussen de trompet en de saxofoon en heeft voor mij een verslavende klank.

Met Georgette zou ik wel eens een beschuitje willen eten, want beelderig en boeken!

Tijd voor meer van klassiekers.

Bijna twee decennia later ben ik toch eindelijk gezwicht om de films te gaan kijken. Enerzijds omdat mijn man het jammer vind dat hij zijn Potter-grappen niet met me kan delen. Anderzijds omdat ik toch nieuwsgierig ben naar wat er zo leuk aan is. Fantasy is wel een van mijn genres namelijk.

De digitale animatie is natuurlijk al aardig gedateerd wat het minder leuk maakt om voor het eerst naar te kijken. Ik denk dat ik het in die tijd minder erg had gevonden. De sfeer van de film lijkt op het zwart-witte goed-en-fout zoals in Matilda. Wat omgeving betreft heeft het enigszins wat weg van Dickens. Ik heb ondertussen een afkeer voor die Matilda-sfeer. Maar de Dickens-stijl vind ik heerlijk. Dus ik zit nog een beetje in dubio wat ik er van vind. Momenteel zit ik de tweede film te kijken die iets leuker lijkt te zijn.

Al heb ik niet veel met Potter himself, gelukkig zitten er wel genoeg personages in die mij wel aanspreken.

Haha, ik zat hetzelfde te denken. ? Totdat de film een andere tour opging die me direct liet denken aan A Monster Calls en tevens ook aan Where The Wild Things Are wat sfeer betreft. Blijkbaar ben ik daar lang niet de enige in.

De film ziet er erg mooi uit en dat komt goed tot z'n recht op mijn net nieuwe (eindelijk) smart tv. Als ik A Monster Calls niet kende, was ik waarschijnlijk wat geïnteresseerder tijdens het kijken. Nu ergerde ik me helaas aan het feit dat het teveel op elkaar lijkt. Normaliter houd ik wel van symbolische films. Deze keer had ik het dubieuze gevoel dat het enerzijds te afstandelijk aanvoelde maar anderzijds 'niet weeral een metaforische gesugarcoated film'. Ik denk dat het daarom zo afstandelijk voor mij aanvoelt. Het is zeker geen slechte film. Misschien was dit ook het doel van de film. Zelf miste ik gewoon net iets, iets dat het net even zou afmaken.

"I can't stop looking at you." Me neither. Wat een prachtige vrouw was Ingrid Boulting indertijd. De film stond al een tijdje op mijn watch-list en ik zag dat het deze maand van Netflix verdwijnt. Dus ik heb er toch even de tijd voor genomen.

Ondanks het chaotische begin wist de film mij op een gegeven moment wel te interesseren. Maar het kwam maar niet van de grond. Ik bleef vooral gefascineerd kijken naar Boulting. Er zijn ook best wat grote namen in deze film te zien zijn. DeNiro en Nicholson heb ik altijd al eens samen willen zien werken. Van zulke acteurs van formaat had ik echter meer verwacht.

Aan het einde dacht ik "waar heb ik naar zitten kijken?". Toch geef ik het een voldoende omdat het mij net genoeg boeide om te blijven kijken en omdat het acteerwerk ook niet slecht is te noemen. Er had wel meer in gezeten in de film op verschillende gebieden.

Bij het verlaten van de bioscoopzaal dacht ik nog: dit gaat waarschijnlijk mijn favoriet van het jaar worden! Zoveel heb ik er van genoten. Ik had zelfs al in de planning om het 5 sterren te geven. Na het lezen van een aantal reacties hier ga ik toch weer twijfelen. Dat heb ik vaker en moet ik eigenlijk niet doen.

Ja, de emoties zijn minder zichtbaar. Aan de andere kant vind ik het juist mooi dat de emoties subtieler zijn gebracht zodat de film geen karikatuur van zichzelf wordt.

Ja, ik miste ook het nummer van scar. Zo nog wel wat puntjes. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een prachtige verfilming vind. Dit is ook een heel andere tak van sport binnen de animatie.

Ik vond de stemmen goed passen bij de setting. Zelo ook de stem van Nala. Op het moment dat ze begon te zingen had ik pas door dat het Beyoncé was. En het gekke is dat ik me daarna toch lichtjes aan haar spreekstem begon te storen. Ik snap niet helemaal hoe dat nu komt. Bevooroordeeld? Haar heerlijk emotionele zangstem vind ik in ieder geval wel enorm goed passen.

Ik ga nog even een nachtje slapen over mijn stem. De film is voor mij alvast enorm nostalgisch en raakte weer 'oud zeer'. Ik had amper stukjes of trailers vooraf gezien en vind het in ieder geval verbluffend mooi.

Mooie visie op de film. Zo had ik het nog niet bekeken. Op mij kwam het vooral over zoals rondh heeft beschreven.

Het is al vaak genoeg benoemd dat de film sfeervol is. Prachtige omgeving, fijne cast. Blij dat ik zonder voorinformatie en verwachtingen de film in ben gestapt. Ik wist dat het als horror genoteerd stond maar heb dat deels naast me neergelegd en heb daardoor meer kunnen genieten van de film. Het genre zou ik eerder als 'suspense drama' beschrijven.

Omdat ik soms de neiging heb om andere dingen te doen tijdens het kijken van een film dacht ik af en toe: "Wat heb ik nu weer gemist?". Maar dat lag aan de opbouw van de film. Daar had ik verder niet zo'n moeite mee, net zoals de traagheid die ik wel vond passen. De opbouw naar het einde toe was tegelijkertijd wel en niet verrassend. Op een gegeven moment dacht ik "Oh nee, gaan we die toer op", en warempel... ja hoor. Het is een beetje een combinatie van dingen die al in andere films zijn voorgekomen. Desondanks vind ik de film wel geslaagd door de uitwerking ervan. Ik ben dan ook gek op films zoals bijvoorbeeld El Orfanato.

Kwalitatief een prima film. Daar niet van. Bij het begin dacht meteen: dit wordt zware kost. Maar daar bleef het voor mij bij. De rest van de film was net interessant genoeg om te blijven kijken. Origineel is het echter niet te noemen. Pugh is trouwens fijn om naar te kijken. Misschien bleef ik daardoor wel hangen. Of door al het bizarre wat er in voorkomt. Mijn man zal tijdens het gamen zich wel afvragen wat voor humoristische film ik heb zitten kijken. Om eerlijk te zijn kan ik de film niet serieus nemen. Normaal gezien houd ik wel van vergelijkbare horror. Althans... of het licht aan de regisseur, want Hereditary was het ook net niet voor mij. Beiden kwalitatief goed in elkaar gezet, maar ik kon er gewoon niet in mee. Ik ben meer van de Del Toro horror.

Bewust ben ik zonder voorafgaande info aan deze film begonnen. En heb ook nog geen comments gelezen. Voor mij als iemand met autisme is het oppervlakkige gedeelte al mijn grootste nachtmerrie. De symboliek erachter is nog een stap verder. Al mis ik volgens mij nog een groot gedeelte van de betekenis. Dus ik zal hem nog een paar keer moeten herzien voor ik de film echt goed begrijp. Erg beklijvend. De eerste helft van de film lijkt wel op hoe ik mij in deze wereld voel. De tweede heIft is op z'n zachtst gezegd erg... interessant en indrukwekkend voor mij. Ik weet nog niet hoeveel sterren ik het ga geven. Eerst maar even een paar nachtjes laten bezinken.

Vanochtend eindelijk dit zwaargewicht - op verschillende vlakken - gezien in de bioscoop. Het verbaasde me dat er zoveel mensen in de zaal waren na zoveel draaitijd en ook nog op een zondagochtend. Het verbaast me ook dat er überhaupt zoveel mensen op deze film af komen, gezien het onderwerp. Blijkbaar is het een van de weinige films die voldoende aantrekkingskracht en kwaliteit heeft dit jaar. En dat naast een barbie film. Heel bijzonder.

In ieder geval ben ik blij dat ik 'm eindelijk gezien heb. Ik had weinig voorkennis en wist amper wie Openheimer was, hooguit dat hij iets met de atoombom te maken had. Gezien de duur van de film was ik bang dat het niet mijn volle aandacht zou houden, maar dat viel flink mee. Onder andere door het sterke acteerspel. Man, Murphy mag dan ondertussen ook wel eersteklas acteur zijn. Downey Jr die ik amper herkende, speelde hem zo van tafel met zijn beperkte scenes. Er komen best veel bekende namen en vaag bekende gezichten voorbij. Ironisch genoeg herkende mijn man de meeste acteurs sneller dan ik. Terwijl ik daar normaal gezien de eerste in ben. ("Kijk gewoon naar de film." is meestal zijn opmerking. ) Een acteur uit The Boys vind ik nogal een miscast. Maar dat vind ik dan ook het enige minpunt van deze film. Naast dat het einde eigenlijk al halverwege de film bekend was. Al blijf ik het bizar vinden dat er zoveel volk op deze film af komt, het is wel de beste film die ik dit jaar gezien heb tot nu toe.

Deze keer heb ik geen meningen of reviews vooraf gelezen zoals ik vaak doe, want ik wilde mijn mening zo dicht mogelijk bij mezelf houden. Wat mij vooral bij zal blijven is hoe een theoreticus zo gefascineerd is naar kwantumfysica dat hij in een tunnelvisie belandt en er pas veel te laat achter komt welke richting het opgaat, om het in de laatste loodjes voor zichzelf goed te praten dat hij geen uitvoerder is. Hij is niet degene die de keuze maakt waar de bom landt. Maar ondertussen beseft hij desondanks maar al te goed wat hij gedaan heeft.

Eerlijk is eerlijk, het verhaal slaat nergens op en er zitten fouten in van hiet tot en met Tokyo. Maar het duo Pryor & Wilder blijft voor mij gewoon iconisch grappig! Het begin vind ik al geniaal. Na jaren heb ik me opnieuw heerlijk vermaakt met deze film. En daar gaat het vooral om.

De reden dat ik de film vandaag herkijk? Omdat het vanavond flink mistig wordt en het vuurwerk waarschijnlijk toch amper te zien is. Daar bovenop zit ik met twee verstopte en ontstoken oren. See no fireworks, hear no fireworks.

Zoals wel vaker verbaas ik me weer eens om het lage cijfer. Zo slecht was de film echt niet. Ja, het leent van andere films en had wat beter uitgewerkt kunnen worden. Maar op zichzelf was het een aardige film. Tevens heeft elke film zo zijn mankementen. En je kunt je ergeren aan domme reacties van de personages, maar zo gaat het in het echte leven ook. Niemand kan 100% alert zijn.

Ik vind dat er best goed in geacteerd word en dat de film redelijk wat spanning had. Het helpt denk ik ook dat ik The Quiet Place nog niet gezien heb en het daar niet mee kan vergelijken.

Als kind zat ik 's avonds spannende films op mijn kamer te kijken terwijl ik eigenlijk moest slapen. We hadden een gehorig huis dus ik had me aangeleerd het volume zo laag mogelijk te zetten en zelf zo stil mogelijk te zijn. Ik betrapte me tijdens deze film erop dat ik net zo stil was als indertijd.

Normaal gezien ben ik niet zo van de scifi. Ik heb alle voorgaande films van Star Wars wel gezien. De ene kon me meer bekoren dan de andere. Deze heeft me echt positief verrast! Afgelopen maandag heb ik Rogue One nog gekeken omdat het de enige was die ik nog niet gezien had. Man man, wat vond ik dat een saaie film. Ik hoopte maar dat deze niet zo saai zou zijn. Gelukkig heb ik me letterlijk geen seconde verveeld en op het puntje van mijn stoel gezeten. Zelfs de storende factoren van bioscoopbezoekers vielen me amper op. Zo diep zat ik in de film. Alsof het mijn aandacht absorbeerde.

De film is mooi uitgewerkt, zowel narratief als visueel. Er zit humor in en gelukkig niet op een overdreven manier vind ik. Ik heb serieus de neiging om weer eens een 5 te geven. Weet je wat... ik doe het gewoon!

Oké, het is geen origineel verhaal. Maar na al die jaren heb ik toch weer met een bijna continue smile op mijn gezicht zitten kijken. Ik had vanavond even een go to-movie nodig en daar was deze uitermate geschikt voor. Ik vind de film zeer fijn. Juist omdat Barkin en Smits de film dragen en vanwege de slapstick humor. My cup of tea! (Vind 'm zelfs ondergewaardeerd.)

Heb best wel genoten van deze film. De muziek vind ik erg goed gekozen. Niet alleen het nummer van Led Zeppelin, maar ook de andere muziek in Kraftwerk-style. Nog een leuk feitje: familieleden Luke Hemsworth en Taylor Hemsworth zijn ook van de partij.

Ondanks de al eerder genoemde minpunten vind ik het een aardige film. Vanaf de eerste seconde bleef ik al hangen. Die intro is gewoon echt tof gemaakt. Jammer dat ze die kwaliteit niet door de hele film hebben weten te houden. Maar de sfeer bleef wel.

Liv Tyler zie ik niet bepaald als een sheriff. Zo klinkt ze tevens ook niet. Brad en Bel vind ik daarentegen wel goed gecast. Wat ik over de zelfmoordpoging van Daddy kan zeggen is dat het nog best realistisch kan zijn. Ik ben Zuid-Limburgse en die omgeving staat wel bekend om de slipjacht. Zoals het verhaal gaat heeft een van de jagers in zijn gezicht geschoten tijdens het schoonmaken, al gaan er wat roddels over. En warempel precies dezelfde hoek als bij Daddy.

Hier een ander perspectief op de film (wel handig om eerst de film gezien te hebben).