Opinions

De serie toont meerdere psychische toestanden, dus ik sluit iets als een psychose niet uit.

Die variatie aan psychische gevolgen (en ook een paar minder aanwezige aandoeningen) maakt de serie wel interessant. Plus verschillende zware toestanden onder de jeugd die ze aan de kaak stellen. Gezamenlijk met het prima acteerwerk maakt 13 Reasons Why voor mij een goede serie. Het tweede seizoen vind ik beter dan de eerste omdat die nogal eenzijdig was. De verhalen van de andere personages laat je soms doen twijfelen wat er nou echt gebeurd is. Dat vind ik wel een verrijking aan het verhaal.

De laatste aflevering van dit seizoen is best wel heftig. Al hadden ze het nog wat heftiger kunnen laten eindigen. Wat ik eerlijk gezegd wel jammer vind, omdat ze in Amerika wel eens in een spiegel mogen kijken.

De laatste paar afleveringen van dit seizoen doet me inzien dat ik het toch een aardig goed seizoen vind. Ondanks dat ik in de eerste aflevering ook wat moeite had met Ani. Gelukkig ging dat gevoel al snel weg. Want deze stijl maakt het net ietsje minder zwaar wat de serie toch wel nodig had. Anders was ik niet blijven kijken.

Uit de eerste helft van dit seizoen is een bepaalde zin nogal blijven hangen: "The walls not only have ears, they have Twitter accounts." De tweede helft vond ik net wat interessanter door de ontwikkelingem van een paar personages. Petje af trouwens voor Devin Druid. Ik vind het een knappe prestatie hoe hij een schim van het personage neerzet om vervolgens langzaam weer uit zijn schulp te komen. Telkens als ik hem in beeld zag kreeg ik een gigantische krop in mijn keel.

Na de laatste aflevering besef ik me hoe ik als het ware mee heb geleefd met de meeste personages. Ook al was dit seizoen een beetje 'off' en maakte een vreemde start.

Bij een ander einde van seizoen twee had het voor mij daar al mogen eindigen. Desondanks ben ik toch erg nieuwsgierig naar het vierde seizoen. Het verhaal van Clay is nog niet helemaal verteld en heb een vermoeden van autisme spectrum. We'll see.

Big, bigger, biggest. Daar hebben de makers wel een handje van. De eerste paar afleveringen vond ik echt geweldig, zeker in combinatie met de muziek! Maar ik merkte dat ik veel al aan zag komen. Dat terwijl ik dingen toch niet zo snel door heb. Geen momenten gehad van 'wow, die zag ik niet aankomen' zoals bij Dark. Ik merk dat het komt omdat het me hier en daar aan andere series laat denken, zoals Westworld. (Reminds me, volgens mij moet ik daar het laatste seizoen nog van zien... ) Gek genoeg voor een moment ook aan Stranger Things. Alleen werd ik even op het verkeerde spoor gezet. Daar heeft deze serie meer van dan echte mindfucks.

Ik vind het in ieder geval een erg toffe serie. Echter hadden ze van mij bij big en bigger mogen blijven of in ieder geval meer in de stijl mogen blijven van die eerste paar afleveringen.

Al ben ik gek op verhalen met esotorische aspecten, het had niet gehoeven om de serie spannend en intrigerend te maken. Zonder dat gedeelte is het al interessant. Al schijnt dat bij meer series niet zo makkelijk te zijn om het bij een eenvoudig verhaal te houden. Bij de eerste aflevering zag ik al verschillende mogelijkheden welke richting het op zou kunnen gaan.

Ook de tweeling had net zo goed twee zussen of vriendinnen kunnen zijn. Ik merk dat tweelingen vaak worden ingezet om iets zogenaamd interessanter te maken, maar ik vind het meestal te geforceerd.

Ondanks deze punten werkt het wel en vind ik het ook een toffe serie. De toon is meteen gezet bij die eerste aflevering. Ik had gehoopt dat het verhaal in één seizoen verteld zou worden, maar ben toch erg nieuwsgierig wat ze er van maken in het tweede seizoen. Genoeg op te pakken!

Serieus? Zo donker vond ik het niet. Heb ook enorm genoten van de serie waardoor ik weer eens afwijk van de algemene mening. Mja, de personages mogen wat beter uitgewerkt worden maar ik hoop op een tweede seizoen waar ik meer van ze te weten kom. Er wordt naar mijn idee weer teveel gekeken naar wat er niet goed is aan de serie terwijl het toch wel degelijk een aardige serie is. Ook als je het bijvoorbeeld vergelijkt met The Order wat uiteindelijk niet eens meer over de genootschap lijkt te gaan, terwijl Ares dat wel blijft doen. En eh... natuurlijk is veel onduidelijk. It's a friggin society.

Gisteravond heb ik het laatste seizoen in één zit gekeken. Heerlijke serie. Al baseert het zich nog steeds op bestaande clichés betreft autisme (ik gebruik dit als koepelbegrip gezien asperger etc niet meer bestaat), toch vind ik het een van de betere weergaven. Er mag nog veel gebeuren om die vooroordelen over autisme de maatschappij uit te krijgen. (Al zijn veel psychologen er ook nog niet over uit wat het precies is.) Zo hebben we niet allemaal slechts één fascinatie waarop we ons storten. We zijn niet allemaal grote talenten in een afgebakend gebied. We zijn niet allemaal zo serieus als Sam. "We zijn net mensen." Binnen autisme zijn er enorm veel gradaties. Het mooie in dit seizoen vind ik dat er bij verschillende personages duidelijk wordt gemaakt dat ze trekjes hebben. Maar hebben ze dan ook allemaal autisme? Het is gewoon een prachtige serie die over dagelijkse beslommeringen verteld en dat toevallig in dit gezin.

Don't judge a show by it's first episodes.

Afgelopen nacht heb ik de laatste aflevering van seizoen 2 gezien. Hopelijk hoef ik niet tot mijn verjaardag te wachten voor het derde seizoen, want ik ben inmiddels helemaal om. Na maanden tijd is dit mijn tweede poging. Of eigenlijk derde poging met seizoen 1. Want alweer kwam ik er met moeite in. Bij aflevering 7 was de knop opeens om. Die aflevering greep me erg aan. Vervolgens ben ik opnieuw begonnen omdat ik met een half oog had zitten kijken. Daardoor had ik teveel gemist wat bij een serie als deze niet handig is. Nu ik het beter had kunnen volgen, greep aflevering 8 me zelfs bij de keel. De gedachte 'alles is al gebeurd' kwam in me op en dat gaf me een ijskoud gevoel. Dat vind ik beklijvender dan menig horror film. Al ken ik de theorieën inmiddels wel, deze serie weet er een paar goed met elkaar te koppelen. Wat ik toch wel mis in bijvoorbeeld Fringe. Ook een erg leuke serie, maar die werd me uiteindelijk te chaotisch. Dark weet ergens de filosofische, wetenschappelijke en religieuze achterliggende gedachten naar mijn idee goed te verbinden (of doet mijn hoofd dat onbewust?) en maakt er een prachtig uitziend drama van. Naast het visuele plaatje vind ik de muziek ook geweldig. Enerzijds de heerlijke jaren 80 muziek maar anderzijds ook de muziek die de sfeer zet. (Al is het op sommige momenten iets te aanwezig.) Ik ben in ieder geval helemaal verliefd op Familiar van Agnes Obel.

Agnes Obel performing "Familiar" Live on KCRW - YouTube - m.youtube.com

Hopelijk kan ik net zo gebiologeerd naar seizoen 3 kijken. Ergens ben ik bang dat ze het teveel gaan uitmelken maar ben oh zo nieuwsgierig hoe het verder verloopt. Ik hoop dat seizoen 3 me bij de lurven weet te grijpen.

Hup is mijn favoriet! ? En inderdaad, de serie is aardig duister op momenten en zou het daarom niet aanraden aan jonge kinderen. Ik heb nog steeds een lichtelijk trauma voor poppen dankzij Benjamin Ben en Liegebeest (en Chuckie niet te vergeten). Desondanks trok The Dark Crystal mij enorm aan toen ik het voorbij zag komen op Netflix. Ik had in eerste instantie niet eens door dat het poppen waren. Al drong het wel vrij snel door. Eigenlijk had ik niet eens het gevoel dat ik naar poppen zat te kijken dankzij het beetje aan CGI. Het kwam vrij 'menselijk' over.

De film had ik trouwens nooit eerder gezien. Na seizoen 1 heb ik 'm meteen gekeken. Daar had ik beter mee gewacht gezien er een tweede seizoen komt.

Ik denk dat het bij mij scheelt dat The Neverending Story een van mijn favoriete films is en de serie mij daarom een melancholisch gevoel geeft. Mijn man en een vriendin hebben niks met poppen en die vertikken het om het te bekijken. Ook nadat ik ze over probeerde te halen. Zonde omdat het echt prachtig is gemaakt. Maar ach, niet iedereen hoeft er iets mee te hebben. Hun gemis. Het bereikt desondanks best veel mensen. Ik ga het waarschijnlijk nog een paar keer bekijken omdat er gewoonweg zoveel details in zit en ik vast dingen gemist heb. Ik heb van begin tot eind met verbazing gekeken.

Mh... ik wilde deze serie al langer zien en was blij het op Netflix tegen te komen. Helaas is het niet 'engaging' genoeg voor mij. Ergens voel ik geen connectie met de personages. Waar dat aan ligt, kan ik zo niet benoemen want echt vlak zijn ze nou ook weer niet. Verder ziet de serie er prachtig uit. De fantasy, de aesthetics (bibliotheken & manuscripten ), noem maar op: het past helemaal in mijn straatje! Alleen had er meer in kunnen zitten bij alledrie de seizoenen en dat vind echt een gemiste kans. Al is het natuurlijk een boekverfilming en kan mij tevens voorstellen dat een dramaverhaal als dit in die vorm beter past.

Toevallig hiervoor het laatste seizoen van Outlander gezien. Dan mis ik Jamie en Claire toch een beetje. Al vind ik ze nog zo irritant en koppig.

Tweede keer dat ik met deze serie begonnen ben. Maar toegegeven, de vorige keer had ik een enorme serie hangover en had ik enkel de eerste aflevering gezien van Evil. Ik ben er toen vanuit gegaan dat het een of andere rechtbank serie was. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Inmiddels heb ik twee seizoenen gezien en kan niet wachten op de derde. Het tweede seizoen is trouwens veel leuker naar mijn mening en kijkt een stuk makkelijker weg.

Evil heeft wat weg van Supernatural en past helemaal in mijn straatje. Een crossover zou wel geinig zijn. De eerste helft van het eerste seizoen vond ik trouwens niet zo spannend. Maar dat werd langzamerhand wel beter. Dankzij aflevering 10 zit ik trouwens met een stuck song in mijn hoofd. Hopelijk heeft het bij mij straks niet hetzelfde effect als bij eh... kijk zelf maar!

Even het cijfer wat omhoog proberen te krikken. Zo slecht is deze serie echt niet. Als 'The Girl Who Loved Tom Gordon' van Stephen King verfilmd zou worden, zou deze stijl daar volgens mij perfect bij passen. Daar zitten ook aardig wat flashbacks in, die net als in deze serie juist van belang zijn voor het verhaal. (Misschien een nog net iets dromerigere stijl...)

Tevens als je niet door de serie heen scrolt begrijp je ook beter waarom Liv is zoals ze is en Barrera in feite nog best een degelijke rol neer zet.

Na de Franse 'Anthracite' gezien te hebben, die ik middelmatig maar wel leuk vond, werd ik meteen in het verhaal van 'Liebes Kind' gezogen. Het niveau leek al hoger te liggen dan bij Anthracite. Bij 'Liebes Kind' had ik al een vermoeden nog voordat duidelijk wordt gemaakt waar de serie over gaat. Gedurende een aantal afleveringen leek het ook die kant op te gaan. Maar natuurlijk gaat het op een gegeven moment een andere kant op omdat het anders te bekend zou overkomen met zieke ontvoeringen die in realiteit gebeuren.

Toch had ik ergens gehoopt dat het wel die richting op zou gaan omdat ik nog meer spannende ideeën kreeg die de serie bloedstollender had kunnen maken. Desondanks vind ik dit een goede uitwerking van wat eerst een eenvoudig ontvoeringsverhaal lijkt te zijn. Alle touwtjes worden aan elkaar geknoopt in de laatste afleveringen als je goed oplet. Een serie die vooral onderhuidse spanning levert, zoals ik dramaseries als deze graag zie. Een pluim voor Kim Riedle trouwens!

Voordat ik met de serie begon, wist ik nog nipt dat het weinig met de verhalen van Lovecraft te maken heeft. Het is eerder een BLM-verhaal in Lovecraftian jasje. De eerste twee afleveringen was er even inkomen. Het kwam wat chaotisch op me over, alsof het verhaal niet wist waar het naar toe wilde. Inmiddels kreeg ik bij elke aflevering diverse associaties zoals Indiana Jones, Supernatural, Jules Verne. Ik vraag me af of dat bewust voor de serie is gedaan of dat ze dit uit het boek hebben gehaald.

Vanaf aflevering 7 begon ik het eindelijk aardig sterk te vinden. Er zitten ook scenes in de serie die ik best indrukwekkend vind, zoals de "I put a spell on you"-scene (en de dansende horror chicks zijn gewoon vet). De serie 'grows on me'.

De eerste helft van de serie geef ik een 3 en de tweede helft een 4. Het maakte een vreemde start, maar de laatste paar afleveringen maken het toch helemaal goed voor mij. Binnenkort maar eens aan het boek van Ruff beginnen.

Fijne serie. Ik heb me geen moment verveeld. De laatste drie afleveringen hadden me echt in mijn greep. De lage score (vooral op IMDB) begrijp ik dan ook niet. Vanwege die score heb ik het lange tijd opzij geschoven, maar dit vind ik leuker dan bijvoorbeeld Van Helsing die net een beetje hoger scoort. Jammer dat The Mist gecancelled is gezien het einde van dit seizoen. Ik heb nu net zo'n zin in meer hiervan. De film vond ik trouwens een draak van een vertolking.

Mh, hier had ik meer van verwacht gezien het hoge cijfer op IMDB. Tevens houd ik wel van een goed King-verhaal. Maar deze bleef helaas erg mak. Er zitten wat dingen in waarvan ik denk "wat heb ik nu weer gemist?". Al snuffelend op internet ben ik daarin niet de enige. Erg vage serie. Begint goed, gemiddelde uitwerking, weinig sfeer. Slechts één scène die me deed opkijken aan het eind van seizoen 7. Helaas, niet geslaagd naar mij mening.

Ik ben het eerste seizoen aan het herkijken nu het tweede seizoen uit is. Je ziet hier de superheld van jongs af aan opgroeien. De knappe Alisha Wainwright zet een fijne rol neer als alleenstaande moeder van Dion. Dion is zijn vader verloren en wil graag bij de populaire jongens horen op zijn nieuwe school. Ondertussen komt hij erachter dat hij krachten heeft en met zijn ongeduldig gedrag levert dat - uit frustratie van zijn moeder - bijzondere situaties op.

Door David Aaronson wordt het blaxploitation genoemd, maar dat is het verre van gezien de betekenis van het woord. Het heeft ook niets met inclusiviteit te maken, hence de comic books.

Er zitten een paar erg fijne feel good scènes in zoals de Janis Joplin scène aan het begin van aflevering 7 (?) en de keukendanscène van Nicole in aflevering 8. Verrassend leuk voor een middelmaat!

Dit seizoen lijkt in het begin net wat strakker dan de eerste. Betere feel en net wat meer Stephen King en Stranger Things vibes. Het heeft net ietsje meer oempf. Naarmate het seizoen vordert zijn er steeds meer verwijzingen naar films en series. En de laatste aflevering heeft naar mijn idee de leukste verwijzingen, maar vervalt helaas in clichés en vind ik minder sterk dan de opbouw. Dus ik kan het geen hoger cijfer geven dan het vorige seizoen. Ergens ben ik wel benieuwd of ze naar een volwassen Dion gaan toewerken.

[Edit] Oeh, blijf nog even zitten bij de laatste aflevering! En vette muziek trouwens.

Oef, het eerste seizoen vind ik echt vreselijk. Ik had het redelijk snel uitgezet. Maar ik had begrepen dat het beter zou worden, dus ik heb me toch nog met moeite door het eerste seizoen heen gezwoegt. Dat kon op verschillende manieren beter. Bijvoorbeeld de tekst. Een personage zegt: "I don't care about the cup." en even later: "That cup saved your life!". Really? Tenenkrommend. Gelukkig wordt het vanaf het tweede seizoen inderdaad beter. Het is te merken dat iemand anders de regie in handen had genomen. Zeker te goede!

Best leuk voor een B-serie. Voor als je even iets simpels en gedachteloos wilt kijken. In de (nog best belabberde) eerste aflevering zit al een overduidelijke verwijzing naar Supernatural waar ze blijkbaar enige inspiratie uit gehaald hebben. Al is het verhaal wel compleet anders, net zoals de sfeer en de setting. Dit is een serie die met een vette knipoog gemaakt is. In het begin had ik niks met de droge humor, maar hoe langer ik blijf kijken, hoe meer ik er om kan lachen en hoe meer ik de serie kan waarderen om wat het is. Aflevering 7 is mijn favoriet en aflevering 8 had zelfs mijn haar rechtop doen staan als het beter uitgewerkt was.

Drama, thriller, horror... wat maakt het ook uit. Welk genre het ook mag wezen, de serie komt bij mij keihard binnen en daar draait het natuurlijk om. Voor mijn gevoel had dit zo een seizoen van AHS kunnen zijn. Het acteerwerk, het verhaal, de muziek, het visuele gedeelte. Het komt allemaal samen en geeft voor mij zo'n vreselijk naar gevoel dat ik sinds tijden niet meer heb gehad. Te bedenken dat de mensheid zelf de grootste horror is die er bestaat.

Duidelijk een opbouwend eerste seizoen waarin zo nu en dan nieuwe personages worden geïntroduceerd. Van mijn man heb ik begrepen dat een van de personages nogal vreemd gecast is. Maar dat doet geen afbreuk aan het plezier voor mij. Ik heb namelijk geen comics hiervan gelezen. Ik vind de serie vlot genoeg om interessant te blijven.

Jammer dat twee personages niet echt duidelijk zichtbaar zijn, maar misschien is dat maar goed ook. Heb me verder geen moment verveeld en het zag er tof uit. Al kwamen sommige effects wat minder over. Verder a-okay. Zeker de muziek die me aan Stranger Things doet denken.

Tip 1: Dit lijkt wel een aardig vervolg op Gotham te zijn. Dus het is wel leuk om die vooraf gezien te hebben. Niet noodzakelijk trouwens.

Tip 2: Blijf nog even zitten bij de laatste aflevering voor een scène na de aftiteling.

Blijft interessant hoe meningen zo anders kunnen zijn. De eerste paar seizoenen vind ik teveel op seks gericht. Zitten wel wat geinige storylines en personages in waardoor ik ben blijven kijken. Zeker om de muziek op het eind van de afleveringen. De titels van de afleveringen komen elke keer voor in het nummer. Een andere reden waarom ik ben blijven kijken is omdat ik nieuwsgierig was naar wat Sookie nou eigenlijk is. Halverwege seizoen 3 ben ik het een stuk leuker beginnen te vinden en saai is het tot nu nergens. Inmiddels ben ik halverwege seizoen 4.

Onderhoudend en 'amusant'. Denk dat de serie meer iets voor kinderen is. Het verhaal heeft wel wat en er wordt best goed in geacteerd. Alleen kwam de spanning maar niet van de grond. Inderdaad eerder mystery en thriller zoals ZZ TOP noemt.

De typemachine zag er trouwens veel mooier uit dan die ik ooit op zolder had gevonden. ?