Log

Gisteren heb ik in de bioscoop de Engelse versie gezien van The Super Mario Galaxy Movie en ik was op het ergste voorbereid. Uiteraard had ik weer teveel zuurpruim recensies gelezen. Daarom viel het me alleszins mee.

Het leukste aan de film is de eindeloze verwijzingen naar elementen uit de games en als je dacht dat het voor de oudere jongere wel klaar was na het eerste deel, dan heb je het mis. Ook voor iemand die is gestopt na Super Mario Bros.3 is het een feest der herkenning. Een van de leukste dingen vond ik het zwarte poppetje, een knipoog naar de stokoude Game & Watch handhelds die Nintendo maakte in een stenen tijdperk, ver voordat ze ooit de Game Boy introduceerden.

Het verhaal is simpel maar dat valt te verwachten. In het vorige deel werd al gehint naar de herkomst van Peach en dat wordt hier verder verkend, maar de uiteindelijke uitkomst is wel een beetje saai.

De film voelt af en toe als een totale sugar rush, maar neemt hier en daar net lang genoeg pauze zodat je brein al die kleurtjes kan absorberen. Er zitten vele leuke scènes in met mooie decors. De humor is niet overal even consistent qua toon en hoeveelheid, maar het is goed genoeg.

Een solide 3 sterren. (Vul nu hier de tuddududu dudududu tune in).
Zolang de kassa rinkelt zal dit wel blijven komen en ik vind het prima. Voor een volgend deel verwacht ik de introductie van Wario en Waluigi, want het verhaal van Bowser is nu wel uitverteld.

Na de ultieme showdown in Avengers Endgame - de naam zegt het eigenlijk al - blijft het Marvel filmuniversum een beetje voortsukkelen. Want wat moet je nog nadat het leven van letterlijk de halve bevolking van het heelal op het spel stond? Hoger kunnen de stakes nooit meer worden. Marvel weet het ook niet zo goed. De eindeloze stroom superheldenfilms die Marvel op ons afvuurt bevatten dan ook veel meer oninteressante films of zelfs complete flaters tussen dan vóór die eindstrijd met Thanos.

Wakanda Forever is een voorbeeld van zo'n oninteressante film en Ant-Man and the Wasp: Quantumania kun je gerust een flop noemen. Het is dan des te wonderlijker dat dezelfde studio, direct na voornoemde flop, dan toch weer met een ontzettend gave film op de proppen komt.

Guardians of the Galaxy Vol. 3 is objectief bezien allicht een beetje by the numbers, maar de uitvoering is geweldig. De humor is consistent grappig. De gevechten zijn leuk in beeld gebracht en het achtergrondverhaal van Rocket is aangrijpend. Ja, als veertigplusser zat ik gewoon met een brok in mijn keel te kijken naar de origin story van Rocket. Zowel de flashbacks als de scène dat zijn cirkel rond is en hij zichzelf accepteert. Alles op mijn scherm was digitaal uitgepoept door de computer, maar het had desondanks het beoogde effect op mij.

Ook zo'n mooi moment: ik zei tegen mijn zoon dat de slechterik (de High Evolutionary) mij een beetje aan Robocop deed denken en prompt wordt hij door Peter Quill als zodanig betiteld in een prachtige scheldkanonnade gelardeerd met 80s popcultuur.

Verder krijgen we nog een een ietwat saaie cameo van Sylvester Stallone, maar ook een grappige bijrol van Nathan Fillion en enkele seconden Michael Rooker. Leuk!

Al met al een meeslepend spektakel van begin tot eind en een waardig einde aan de Guardians trilogie. Tevens een prima moment voor sommige karakters om ermee te stoppen.

Tot slot nog even een speciale vermelding voor de fantastische filmscore van John Murphy die bepaalde momenten nog meer impact gaf.

4,5 sterren

De serverparken hebben weer overuren gedraaid bij deze Marvelfilm, want zelden leunde een film zo zwaar op een volledig uit de computer geperste wereld als deze. Zelfs voor Marvelbegrippen is dit een absolute greenscreen-overkill.

Het helpt daarbij niet echt dat de de wereld waarin 90% van de film zich afspeelt, het 'quantum realm', mij ook in eerdere Ant-Man afleveringen al niet aansprak. Gelukkig was die wereld toen slechts korte tijd in beeld, maar hier duiken we er twee uur lang in. We ontdekken dat er veel meer te beleven valt dan we eerder zagen: er wonen mensen, hele beschavingen. Het zal allemaal wel.

Puberdochter Cassie is ineens een supergenie: ze zou eigenlijk moeten experimenteren met de Satisfyer van haar moeder, maar ze heeft blijkbaar zo'n enorm IQ dat ze een portaal naar de quantum realm heeft gebouwd.
En dan die "Mordok": met afstand het dieptepunt van de film. Niet alleen is het een stom personage, hij lijkt ook enorm lelijk gemaakt met een 386 computer waarop je oma nog brieven aan de consumentenbond schreef in Wordperfect 5.1. Daar kan een amper geestige cameo van Bill Murray ook niets meer aan goedmaken.

Jonathan Majors maakt van de schurk Kang geen onaardige tegenstander: zijn kalme, berekenende houding is dreigender dan een schreeuwende, boze slechterik. Maar doordat Majors is gecanceld wegens huiselijk geweld gaan we Kang niet meer terugzien in het MCU.

De setting spreekt me dus niet aan, maar helaas wordt dat ook niet gecompenseerd door toffe humor, spannende intriges, spetterende actie of weergaloos acteerwerk. Het is een formulewerkje dat Kang moest introduceren, maar door voornoemde perikelen komt daar dus niks van terecht. Dat maakt deze hele film eigenlijk overbodig.

2 sterren