Log

Wat een leuke Netflixverrassing, deze Franse actiefilm!
Hoofdrolspeler Guillaume Canet lijkt op een liefdesbaby van Patrick Dempsey en Adam Sandler. Dat is al een attractie op zich. Het verhaal is goed genoeg en de actie is heel lekker. De flashback die alles uitlegt is goed en bezorgt genoeg sympathie voor alle hoofdrolspelers, maar duurt eigenlijk iets te lang. Als we daarna weer teruggaan naar het heden staat er nog maar amper een half uur op de klok, maar die korte tijd zit wel boordevol actie.

4 sterren!

P.S. hierboven enkele commentaren van mensen zoals themanwiththeplan en Man of Steel die niet snapten waar het allemaal om ging. Echt heel merkwaardig want het wordt perfect uitgelegd. Bij deze nog een keertje: dat hotel met de schietpartij in de lobby is de locatie waar een Amerikaanse CIA-officier en zijn hulpje een kamer hadden. Ze hadden spullen bij zich voor een defensie-deal met Australiërs. De Franse geheime dienst was aan het spioneren. Ze werden betrapt door de twee CIA-mannen, doodden hen in een vuurgevecht en moesten daarna snel vluchten.
Toen kwamen ze onze hoofdpersoon Franck dus in de lobby tegen. Het bloed van één van de twee geheimedienst-Fransozen kwam op de badge van Franck terecht. Daarmee was die badge dus het DNA-bewijs dat de Franse geheime dienst in dat hotel aanwezig was geweest, en dat bewijs zou de geheime dienst kunnen linken aan de twee dode CIA-agenten, wat een internationale rel zou kunnen veroorzaken. Daarom moest dat bewijs gevonden worden (het lag in een locker met een sleutel, die Franck dus verstopte in zijn huis).

The Ministry of Ungentlemanly Warfare. Grote namen, veel bombarie, maar ik vond er eigenlijk niet zoveel aan.

Een team van schier onoverwinnelijke, quasi-criminele commando's, die orders negeren alsof het een cheesy jaren 80 Lethal Weapon actiefilm is, moeten een opdracht uitvoeren.

De opbouw naar de climax gaat allemaal zo gemakkelijk dat het amper spannend wordt. Ook het plot met de undercover agente, die moet aanpappen met de nazi-leider ter plaatse, kon me niet boeien. Het voelde als een heel slap aftreksel van Landa en Von Hammersmark in Inglorious Basterds. Til Schweiger (die in enkele jaren ineens heel oud is geworden) heeft ook nul charisma.

Ik heb ook geen idee waarom deze film het stempel "komedie" heeft gekregen. Er zitten amper grappen in. Het neermaaien (Cavill) of met messen openrijten (Ritchson) van talloze jonge, Duitse dienstplichtigen was ook alles behalve humoristisch. Gelukkig kun je nog wel een beetje lachen om niet-Duitse acteurs die vreselijk slecht Duits spreken. Op Til Schweiger en één figurant aan het begin van de film na, spreekt iedereen steenkolenDuits alsof ze in Die Hard zitten. Wederom een onbedoelde knipoog naar de jaren 80?

Wat hebben we verder nog? Oh ja, een Churchill die ongelooflijk slecht gecast is. Van achteren, met sigaar en hoed, lijkt hij nog goed, maar van voren is het een schertsvertoning met amateurtoneel makeup - en dan heeft hij nog niet eens een woord gezegd. De stem van Rory Kinnear (die overigens wel steengoed is als prime minister in de serie The Diplomat) lijkt ook helemaal niet op Churchill. De hele vertoning lijkt meer een soort flauwe persiflage. Nee, dan liever Oldman (Darkest Hour) of desnoods Lithgow (The Crown).

Tot slot is de hand van Ritchie hier, wederom, niet in te herkennen. In de inmiddels bijna stokoude films Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch toonde hij een vlotte, onconventionele en originele visuele stijl. Allerlei leuke visuele kwinkslagen en montagetrucs: een attractie op zich. Elke keer hoop ik weer op zoiets, maar hij is het kwijt, of hij probeert het niet eens meer. Het zijn tegenwoordig allemaal generieke films. Cash grabs.

Het kijkt wel lekker weg en heeft enige kwaliteit door grote sets en veel stunts, maar met Ritchie hoop je toch op meer dan een onbedoelde jaren 80 Chuck Norris film zonder Chuck Norris.

2 sterren

Back in Action: het begint al bij de inspiratieloze titel. Nomen est omen. Het is een waarschuwing voor een uitgekauwd plot en een kolossaal gebrek aan eigenlijk elke vorm van originaliteit. Het voelt aan als een ongewenste baby van The Americans en Commando.

Je zou dit soort Netflix-formuletroep niet moeten belonen met een voldoende, maar ik doe het toch. Misschien trap ik daarmee ook wel in de valkuil die deze film is: 13 in een dozijn actie-nonsens maar wel met goede hoofdrolspelers, wat je als kijker vergevingsgezind maakt. Foxx en Diaz zijn namelijk een leuk filmkoppel en het is leuk om Diaz weer te zien. Ze ziet er nog steeds even prachtig uit.

Sommige grappen zijn daadwerkelijk geestig, al viel er nog wel meer te halen uit de stoïcijnse Brit Baron. En Nigel, de stuntelige, lawaaiige wannabe-spion hadden ze beter helemaal achterwege kunnen laten. Werkelijk geen enkel grapje rond zijn persoon is raak. Het voelt alsof die er later in is geschreven omdat ze subsidie kregen op de verstandelijk beperkte acteur die hem speelt of zoiets.

Ook zitten er de nodige plotholes in. Als Foxx en Diaz de enigen zijn die weten waar dat mysterieuze apparaatje is, waarom proberen ze hen dan te vermoorden?
Tot slot valt me op dat er niet één slechterik koud wordt gemaakt. Zo heeft Glenn Close in haar huis enkele wapens verborgen - met nota bene verdovingspijltjes. Dat ontbeert echt elke logica. De film heeft een "12" rating: ik heb in films met die rating wel eens tientallen mensen de pijp aan maarten zien geven, dus waarom hier dan de softe aanpak?

Desalniettemin 3 sterren. Het is wat is het is: een lekker wegkijkend massaproduct dat je morgen weer bent vergeten. Maar het pretendeert ook nergens de concurrentie aan willen te gaan met Schindler's List voor een plekje in ons collectieve geheugen. Leg het dus langs de juiste meetlat. In die zin is het geslaagd.
Want om nou chips en bier weg te kauwen terwijl je naar het behang staart, da's ook weer zo wat. Dan liever de TV aan met dit filmpje erop.

Killers of the Flower Moon: een film waar je ondanks de royale speelduur, nooit echt lekker in komt. Hoe kan dat?

We beginnen met een vergadering van een indianenstam. Ze zitten in een hut gemaakt van stokken en bizonhuiden. Het gaat niet goed met de Osage-stam. Ze zijn blut en hun cultuur staat onder druk. Maar dan wordt er olie ontdekt. Het spuit uit de grond en enkele indianen dansen halfnaakt in de slowmotion spetters alsof het champagne is.

Even later zien we een trein met arbeiders aankomen in een stad waar het de inwoners, voornamelijk dezelfde Osage-indianen, duidelijk voor de wind gaat. Goed geklede indianen, met sieraden, auto's, mooie huizen. Ze zijn rijk.

Wacht, wat?

Mij is altijd verteld dat Indianen werden onderdrukt en uitgebuit door de "witte man". Niet voor niets is mij als blank jongetje aangeleerd dat de ondrukking door de witte man van toen, heeft geleid tot de sociale problemen van "Native Americans" vandaag: ze zuipen, gokken en slaan hun vrouw. Dat komt door de witte man.
Dus als op hun land olie gevonden werd, zou toch zeker de witte man hen daar weggejaagd hebben, om het in te pikken? Hoe kan het dat zij het mochten houden? Ik had het gevoel naar een alternatieve versie van de geschiedenis te kijken. Een soort Bridgerton, maar dan de zwarte aristocraten vervangen door steenrijke indianen. Een rare gewaarwording.

Ook is het tijdspad onduidelijk. Goed, ik hoef niet zoals bij een domme popcorn-actiefilm de hele tijd plaatsen en jaartallen in beeld. Ik wil best een beetje nadenken. Maar de sprongen in de tijd waren soms iets te groot.

Het leidde tot vervreemding. Daar komt bij dat de twee belangrijkste hoofdpersonen eigenlijk slechteriken zijn. Dus de setting was mij vreemd en ik kon me niet inleven in de rollen en het handelen van De Niro en DiCaprio. Misschien was het leuker geweest als de film was verteld door de ogen van een, al dan niet fictief personage bij de FBI die onderzoek doet naar dit alles.

Daar staat tegenover dat zowel De Niro als DiCaprio buitengewoon goed spelen. Heerlijk om De Niro na een aantal miskleunen en stomme komedies, weer in een kwalitatief goede film te zien spelen. Hij is geweldig. DiCaprio zien we ook iets nieuws proberen. Gaandeweg de film gaan zijn mondhoeken steeds meer hangen. Hij bewijst wederom de beste acteur van zijn generatie te zijn. En Lily Gladstone kan ook goed meekomen. Verder bevat de film vooral veel archetypische hillbilly karikaturen.

Kwalitatief natuurlijk een uitstekende film verder met goede regie, onvoorstelbaar goede set dressing, talloze figuranten, enzovoorts. Maar toch: waarom is er 3,5 uur nodig om dit verhaal te vertellen? Het voelt als een 'passieproject' voor regisseur Scorsese: een soort film waar hij niet per se awards voor wil krijgen of tientallen miljoenen mee wil verdienen (vaak gaat bij passieprojecten er juist veel privégeld in zitten) maar omdat hij kennelijk vindt dat het een verhaal is dat verteld moet worden. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de laatste woorden in de film worden gesproken door een cameo van de regisseur zelf.

Niet zelden zie je bij passieprojecten dat die dienen om misstanden in de hedendaagse maatschappij aan te kaarten, maar die link zie ik hier niet zo. Dus de urgentie om dit verhaal te vertellen, op dit moment, mis ik een beetje, en ook de noodzaak om hier 3,5 uur voor uit te trekken.

Desalniettemin wel kwaliteit. 3 sterren

Mja, ging wel. Ik kon er niet lekker in komen. Ik stelde me in op een dramafilm, maar vond de handelingen van de personages zo dom dat ik er behoorlijk op afknapte. Pas op het laatst, als alles op een kluchterige manier samenkomt bij een danswedstrijd, had ik door dat het een comedy was. Maar ik had eigenlijk ook amper gelachen. Derhalve als drama niet geslaagd, maar als comedy ook niet.
Gewoon niet mijn type film. Oscar voor Lawrence in haar rol kan ik op zich wel inkomen. Die deed het zoals altijd voortreffelijk.

2,5 sterren