Log

Gisteren zijn we na vele maanden van series koekeloeren weer eens echt voor een film gaan zitten. Details van The Accountant waren weggezakt, dus ik wist niet meer dat de agente, de broer en J.K. Simmons ook al in het eerste deel zaten. Maar de film veronderstelt deze voorkennis ook niet echt, dat scheelt.

Hoe dan ook, het is een goede mix van actie, spanning en een klein beetje humor, met name door het autisme van de hoofdpersoon. Ben Affleck zet dat heel aardig neer, zoals het vermijden van oogcontact en aangeleerde (maar niet gemeende) sociale conventies. De interactie tussen hem en zijn broer is soms alsof je naar Sheldon en Leonard uit The Big Bag Theory zit te kijken en levert leuke momenten op.

Het verhaal is redelijk, al is het plotlijntje rondom de vrouwelijke huurmoordenaar wat vergezocht.
3,5 sterren

Heineken 0.0: The Movie

Formule 1 is een sport waarbij 3 hardgekookte eieren bij het ontbijt al kunnen resulteren in een gridstraf, want een scheet in de auto zou wel eens kunnen zorgen voor een onreglementaire voortstuwing. Het is dan wel grappig dat in een film over deze door eindeloze regeltjes vermorzelde sport, hoofdpersoon Pitt pas op het allerlaatst te maken krijgt met een "race indicent" dat vervolgens "under review" komt, nadat hij ruim twee uur weg kwam met de meest gekke strapatsen, tot en met het bewust eraf tikken van bumpers aan toe.

Maar wie zich daar aan ergert heeft de duidelijke waarschuwing gemist die de makers in het begin al afgeven: Brad Pitt, die uiteraard single is, uiteraard roekeloos, uiteraard in een oude camper slaapt en vanzelfsprekend met duffelbag, leren jas, zonnebril en versleten jeans tegen een ondergaande zon grijnzend de paddock op komt slenteren. Dit is zo'n film, ja. Old school Hollywood. Niet alleen zijn personage heeft een winterslaap van 30 jaar gehad, maar ook het plot van deze film zou zo uit de jaren 90 kunnen komen.

Dat gezegd hebbende: wat een spektakel. Regisseur Kosinski had natuurlijk een prachtig CV met het fenomenale Top Gun Maverick. Brad Pitt trekt altijd publiek en niemand minder dan Hans Zimmer mocht er een pakkende soundtrack aan toevoegen. De F1 verleende zoveel mogelijk medewerking, nadat eerdere pogingen strandden. Zo zou Driven van Stallone eigenlijk over F1 gaan, maar hij raakte gefrustreerd door het gesloten karakter van de teams en zocht zijn heil bij Indycar. Het nieuwe (Amerikaanse) F1 management zag blijkbaar wel een kans om nog meer geld uit deze tot op moleculair niveau vercommercialiseerde sport te persen, dus kwam er nu wel medewerking, tot en met het officiële F1 logo aan toe. Deze film mocht niet mislukken.

Het resultaat is groots, meeslepend, knap gefilmd. Niks op aan te merken. Zelfs het voorspelbare plot zie ik door de vingers, alsook het race commentaar dat zo absurd uitleggerig is dat iemand die het verschil niet weet tussen een raceauto en een balzak nog snapt wat er op het scherm gebeurt. Ook de Deense acteur Kim Bodnia die in steenkolenduits met zijn vrouw en kinderen spreekt, neem ik voor lief, evenals de wel erg opvallende Heineken 0.0 product placement.

Het doel van de film is tamelijk onrealistisch: om het team te redden, moeten ze minimaal één race winnen. Je zou zeggen dat je als investeerder liever een stabiele middenmoter hebt, maar goed. Dit doel is tegelijkertijd wel goed gekozen. Het zou raar zijn dat Pitt halverwege het seizoen zou instappen om kampioen te worden. Die ene winst als doel is dus beperkt, maar genoeg voor de film en de personages.

Wat personages betreft: in F1 The Movie racen de twee hoofdpersonen vooral tegen elkaar en tegen hun eigen demonen. De rest van het veld fungeert louter als figurant. Max Verstappen bijvoorbeeld, zou bang zijn geweest als 'bad guy' te worden neergezet en komt slechts drie keer terloops in beeld en laat zich éénmaal "thats cheeky" ontvallen als hij wordt gepasseerd. Zelfs co-producer Lewis Hamilton komt amper in de film voor, al zou je hem nog de minst betekenisloze figurant kunnen noemen. Het is ergens wel jammer, maar we mogen allang blij zijn met wat we hebben: echte coureurs en geen gefingeerde namen. Ook houdt dit de focus van de film wel heel goed bij de twee hoofdpersonen.

Humor: toen Toto Wolff ten tonele verscheen leidde dit hoorbaar tot hoon in de bioscoopzaal
Ook leuk om de slipstream weer eens als aap uit de mouw terug te zien, net als in Days of Thunder.

4,5 sterren, topvermaak. Ik kijk nu al uit naar de volgende Kosinksi.