Log

Voor een vijfde deel in een reeks lang zo slecht niet. Integendeel zelfs. Het zag er weer prachtig uit en hoewel de avonturen van het speelgoed strikt genomen een beetje een herhalingsoefening zijn, voelt het toch allemaal fris genoeg aan. Door misverstanden en ongelukjes zoeken diverse groepen speelgoed naar elkaar, hun thuis, hun lot en nog meer.

Ook leuk om voor het eerst sinds het eerste deel weer een wereldvreemde Buzz te zien - dit keer een heel bataljon, die zichzelf weer doodserieus nemen en geen idee hebben dat ze speelgoed zijn.

We keken de Nederlandse versie met onze drie kinderen in de basisschoolleeftijd. Dat deze film hen een spiegel voorhoudt wat betreft schermgedrag (het scherm maakt de kinderen tot doofstomme zombies) was echt geweldig.

Een groot minpunt vond ik dat je een klik tussen Bonnie en het andere meisje (Blaze) niet aan voelde komen. Bonnie was 8, maar gedroeg zich als een kleuter. Blaze was een kop groter, veel volwassener en leek een vroege tiener te zijn - maar blijkbaar moesten ze leeftijdgenoten voorstellen. Enig onderzoek leert me nu dat Blaze 9 1/2 is.
Door het verschil in lengte en gedrag was dit enorm verwarrend.

Nog een klein kritiekpuntje is dat je tegenwoordig bij veel Nederlandse versies van animatiefilms ziet dat ook de teksten in de film zijn vertaald. Hoe ze dit doen geen idee (hele stukken opnieuw renderen per taal?) maar hier was alles Engels, dus ook de teksten in de chat van "Lilypad" enzovoorts. Misschien ben ik wat verwend geraakt, maar dit voelde een beetje lui.

Tot slot kwam het qua tijdslot het beste uit om de "Real 3D" versie te kijken. Wegens eerdere teleurstellingen had ik daar weinig zin in maar vooruit. Uiteraard weer allemaal brilletjes gekocht die nu samen met 20 andere in een la liggen en die ik de volgende keer wederom ga vergeten... Maar, dik 15 jaar jaar na mijn eerste 3D ervaring, is het nog steeds een "afterthought" en voegt het weliswaar wat diepte toe, maar komt er nog steeds geen reet uit het scherm, er komt niks de zaal in zweven. Er wordt echt helemaal geen flikker mee gedaan. Teleurstellend.

Verder uitstekend, 4 sterren!

Na een paar jaar herzien, dit keer met mijn zoons van 9 en 12. Het eerste deel een paar dagen geleden als voorgerecht, en nu de echte kluif. En man, wàt een rit. Gelukkig zaten zoons met open mond te kijken naar de stunts die ècht in een straaljager opgenomen waren, zodat ze niet zagen dat vader af en toe met zijn wijsvinger zijn ooghoek droog wreef.

Even wat indrukken. Met beide Top Gun-delen nu helemaal vers in het geheugen, valt het absurde aantal verwijzingen wel erg op. Ja, het is fanservice, ja, het is een trip down memory lane. Oké oké.

Maar, eerlijk is eerlijk - het ligt er soms wel èrg dik bovenop. De foto's in de werkplaats van Maverick, waar de film mee begint en eindigt... Tot meer verborgen herhalingen, zoals "there will be others", verwijzend naar gevallen kameraden. In het origineel uitgesproken door wijlen de kale James Tolkan, nu door Maverick zelf. Niet alles was me bij de eerste kijkbeurt opgevallen. Voor de ernstig zwakzinnige kijker wordt het trauma van Maverick door middel van flashbacks nog even extra herhaald en dik aangezet doordat de zoon van "Goose", eveneens getooid met snor en binnenbril, "Great Balls of Fire" uit een piano ramt en zich later zelfs nog een "talk to me... dad" laat ontvallen.

Het is Amerikaans, en dan heb ik het niet over oorlog en patriottisme, maar over lekker vettig, dampend geserveerd sentiment zodat je zelfs met een halve fles whisky in je mik en een downsyndroom in je schedelpan, nog een traantje wegpinkt van puur opgedrongen emotie. Ben je ouder dan 35? Dan moet en zal je dit tof vinden. De makers laten je geen keus.

Maar fuck, het werkt, en ik laat me gewillig meevoeren op deze achtbaanrit, doe met me wat je wilt, ik leun wel mee in de bochten. En dan Val Kilmer, wiens personage sterft aan min of meer dezelfde aandoeningen die hij in het echt ook had - en waaraan de acteur 3 jaar na verschijnen van deze film daadwerkelijk zou sterven. Hoeveel sentiment wil je? Antwoord: yes.
Een film waar Kilmer echt heel graag in wilde verschijnen. Nog één keer die enorme knipoog naar de jaren 80, het decennium dat hem en zijn kompaan Cruise groot maakte. In memoriam: Tony Scott, wiens vaandel waardig wordt gedragen door Joseph Kosinski, op zijn beurt één van de tofste regisseurs van deze tijd.

Hey, het mag af en toe ook gewoon kloppen. Doorzichtige ontroering. Je hóeft je er niet voor af te sluiten. Als je aanvoelt wat deze film poogt te doen, en je opent je hart, dan heb je een hele, hele toffe avond.

Ik ben die verstokte 80s kid die je raakt met je shit, ik ben die papa die zijn zoons high fived (hoe vervoeg je dat werkwoord eigenlijk?) bij een neergehaalde tegenstander, puur omdat het Tom Cruise is. De eeuwig jeugdige Tom, die zelfs nu hij richting pensioensgerechtigde leeftijd gaat, nog een juvenielere uitstraling heeft dan ikzelf met mijn 44 herfsten op de teller.

Wat was ik de vorige keer zuinig met 4,5 sterren. Wat bezielde mij. Hier is een nieuwe rating, op eeuwige jeugd, roem en respect voor de jaren 80, jeugdsentiment, een boks voor Ronald Reagan en iedereen die opgegroeid is met synthesizers, stonewashed jeans, dikke snaredrums, Die Hard, 7-up en Michael Jackson.

Met afstand de beste film van dit millennium tot nu toe.

5 sterren.

Ik heb genoten van de serie en het leek me leuk om Krasinski nog een keer terug te zien als het beroemde personage Jack Ryan. Helaas is de film nogal ontgoochelend warrig. De titel "Ghost War" is enorm generiek en de inhoud is dat ook. Waar het uiteindelijk allemaal om ging blijft vaag, al lijkt het vooral een grote reclamespot voor Dubai.

Misschien heb ik aan het begin iets gemist omdat ik kort voor de film een paar cocktails had gezopen, maar toen ik gedurende de film langzamerhand weer nuchter werd, kon ik nergens uit afleiden waarom de bad guy de bad guy was, wat hij had gedaan en wat hij wilde doen.

2 sterren