Opinions

Wel een geinig filmpje, maar erg voorspelbaar en alles behalve origineel. We nemen de standaard ingredienten van een zombiefilm en we filmen het in de stijl van het veel betere Blair Witch Project en we hebben [REC]. Een beetje jammer dat ze zelf niets konden verzinnen, maar toch nog best vermakelijk, al was het acteerwerk ook vrij belabberd.

Een beetje een domme fout in de film is dat ze halverwege de film een scene terugspoelen. Wanneer je een film laat zien door de ogen van de hoofdrolspelers/camera, dan kun je natuurlijk niet laten zien dat men beelden aan het terugspoelen is. Dat kan dan alleen maar als er nog een extra camera bij zou zijn en dat is nu niet het geval. Niet erg slim van ze.

De box maar eens aangeschaft (met dank aan Neo) en AmnesiA eindelijk eens herzien. Ik kwam er achter dat ik al erg veel van de film vergeten was, wat het eigenlijk des te leuker maakte om te kijken.

Wat me erg aanspreekt in de film zijn de bizarre gesprekken en de sfeer. De rol van de moeder vond ik erg goed. Ik vond de film mooi geschoten en de soberheid sprak me erg aan. Verder vond ik Carice van Houten erg goed gecast voor haar rol. Zowel verbaal, maar ook vooral nonverbaal klopte het gewoon. Ook de jonge Aran en Alex leken echt jonge versies van Fedja van Huêt.

Een halve ster erbij voor AmnesiA.

Heb geen idee wat ik hier nu van moet vinden. Wat wil de filmmaker ons eigenlijk vertellen? Dat wij als consumenten maar alles tot ons nemen en het blijkbaar niet ver genoeg kan gaan? Zo van "jullie willen het extreem, hier zul je het krijgen ook en nu maar zien wanneer je afhaakt". Wil hij dit aan de kaak stellen en ons vervolgens steeds akeligere scènes laten zien?
Wat hij ook heeft willen vertellen, de uitwerking was rotslecht. De verschillende kannibalenstammen zijn zo ontzettend plat en respectloos verzonnen, dat het gewoon lachwekkend was om naar te kijken. Het talrijke dierenleed was onnodig en voegde werkelijk NIETS toe aan het verhaal. Wat kan mij het schelen hoe die gasten aan hun eten kwamen tijdens die tocht! Daarnaast waren de acteerprestaties niet bepaald om over naar huis te schrijven. Na het zien van de verkrachtingsscène (de verkrachting van een vrouw door de filmmakers was het voor mij helemaal duidelijk dat ik dit geen goed film vind. Ik kan veel hebben en kan zelfs wel kicken op gruwelijke scènes, maar ze moeten in de film wel een doel hebben en te plaatsen zijn in het verhaal en dat vond ik bij deze film en met name deze scène allerminst het geval.

Wel een aardige film, maar het blijft toch een beetje een slap aftreksel van Najib en Julia. Najib en Julia is, mede door de lengte, beter uitgediept en laat veel beter de twee conflicterende milieus zien. Best een aardige film, prima geacteerd, maar doordat dit al eerder en beter is gedaan, kom ik niet veel verder dan 3*.

Prachtige film waarin Ian langzaam tot het besef komt dat hij zijn eigen leven niet meer onder controle heeft en met hem op de loop gaat. Verschrikkelijk mooi geschoten, maar wat wil je anders met Anton Corbijn. Erg goede vertolking van Sam Riley die erg waarheidsgetrouw schijnt te zijn. Verder natuurlijk fantastische muziek.

Helaas was de film af en toe te simplistisch en leken er veel details weggelaten te zijn. Dat weerhoudt mij van het geven van de volle 5* en blijf dus steken op 4,5*

Wat een onbevredigend einde heeft deze film zeg! Naar het einde toe werd deze hoopvolle film steeds pijnlijker en pijnlijker. Ik heb er na afloop echt naar gevoel aan overgehouden. Gedurende de hele film gun je het Slimane steeds meer dat hij zijn droom waar kan maken. Het lijkt echt te lukken, maar ineens draait alles om, alsof de poten onder je stoel worden weggezaagd. Zoals al eerder gemeld zijn de dialogen in de film heel erg goed. Het lijkt soms alsof er zomaar ergens een camera is neergezet die het wel en wee van een familie opneemt. Je vergeet dat je naar een film met acteurs en een script aan het kijken bent. Dit zorgt er ook voor dat er soms wat onnodig lijkende scènes in voorkomen en dat de film wat langzaam op gang komt. Echter lijkt alles achteraf weer goed op zijn plek te vallen en dragen die scènes er juist aan bij dat het een hele natuurlijke en realistische film wordt.

Deze film herzien en toch maar een halfje er af. Ik vind het verhaal soms iets te knullig in elkaar zitten en aan de opbouw schort behoorlijk wat. Er zit totaal geen logisch oorzaak/gevolg verhaal achter en de climax is veel te extreem in verhouding tot het voorafgaande. Het lijkt af en toe alsof je hele stappen overslaat waardoor het geheel niet echt geloofwaardig overkomt. Veel te makkelijk gevonden allemaal, en een beetje teveel flauwe/standaard stereotyperingen. Een beetje een film in de categorie 'leuk geprobeerd maar volgende keer beter?'

Wat een slechte dialogen! Wat een dom verhaal! En dan over het acteerwerk, maar niet te spreken.

Ik kon het toch niet laten hem te kijken omdat mijn ex heeft meegewerkt aan de soundtrack en ik destijds veel over de film hoorde. Toch nog 2* omdat ik de humor er nog wel van in zie en het bij tijd en wijle niet eens zo slecht gefilmd was.

Het gegeven is heel mooi. Wanneer degene waarvan je zielsveel houdt uit je leven wordt weggerukt wil je hemel en aarde bewegen om ook maar een klein beetje van de ander bij je te kunnen houden. Je gaat hopeloos op zoek naar manieren om de ander weer terug te krijgen, alles proberen om iemand niet te verliezen.... In zoverre is de film geslaagd, de boodschap is kraakhelder. Helaas is de uitwerking zo knullig, ik voelde soms bijna plaatsvervangende schaamte door de onhandige manier van vertellen van het verhaal. Wat acteerwerk betreft was ik ook niet bepaald overtuigd. Meer dan een 2,5 zit er wat mij betreft niet in.

Ik was behoorlijk onder de indruk van het boek en worstelde tijdens het lezen echt met mijn gevoel ten opzichte van Stijn. Mijn woede voor die klootzak die zijn zieke vrouw zo in de steek laat wisselde zich af met begrip voor een man die, naast het leven van zijn vrouw, ook zijn leven naar de klote ziet gaan en daardoor heel krampachtig probeert om zichzelf overeind te houden.

Helaas kwam dit allemaal niet goed naar voren in deze film. De film was tè fragmentarisch, waardoor het moeilijk was om meegenomen te worden in het verhaal en jij slechts als beschouwende kijker achterbleef. Daarnaast kan ik me ook voorstellen dat mensen die het boek niet al hadden gelezen, veel in het verhaal missen, wat een ander, die het boek wel heeft gelezen, beter kan plaatsen.

Het verhaal had best potentie en ook de rollen hadden mooi ingevuld kunnen worden, zodat Carice en Barry hadden kunnen laten zien wat ze in hun mars hebben, maar door deze uitwerking is er lang niet uitgehaald wat er in had kunnen zitten. Jammer.

Het mooie van deze documentaire is, is dat het puur een weergave is van het leven van een man die levenslang heeft gekregen en zijn vrouw die blijft vechten voor zijn vrijheid. In deze documentaire wordt niemand veroordeeld. Wat wij als kijker er van vinden, mogen we zelf weten.

Wat ik een beetje mis is de context. Waarom Hagemann levenslang heeft gekregen komt slechts vluchtig aan de orde. Misschien ook wel bewust gedaan, want doet dat er daadwerkelijk toe voor deze documentaire? Voor mij in ieder geval wel reden om op een saaie zondagochtend te duiken in de moord op Corina Bolhaar en twee van haar drie kinderen.

Ik had werkelijk geen idee wat ik kon verwachten met deze film en in het begin had ik ook niet het idee dat het echt een hoogvlieger zou worden. Toen eenmaal duidelijk werd wat Els en Ad in het schuurtje verborgen hielden was ik erg verrast en werd de film een stuk interessanter. Soms erg naar om te zien hoe onmachtig er met Thomas werd omgegaan. Zeer goed geacteerd door alle vijf (!) de acteurs. Het valt me op dat niemand over de rol van Thomas spreekt, die verschrikkelijk goed werd neergezet door Michiel Vermey. Weet iemand wie hij is en wat hij nog meer heeft gedaan?

Een verrassende en erg sterke film.

Slecht verhaal, belachelijke dialogen. Eigenlijk heb ik geen idee wat ze nu wilden vertellen met deze film. Het enige pluspunt is dat Egbert Jan Weeber erg lekk... euhm, leuk blijft om naar te kijken. Jammer dat er maar weinig seks in zit.

Soms heb je iemand nodig die je weer even laat voelen wat belangrijk voor je is, die je leven een richting uit duwt zodat je weer doet wat wat je wilde doen. Dat is waar deze film om gaat. In het begin was ik bang dat het een verhaal zou worden over twee mensen die een leegte voelen in het leven en vervolgens elkaar vinden en dan nog lang en gelukkig leven. Het verhaal was sober, maar niet zo simpel als dat. Ik vond het erg mooi weergegeven hoe twee mensen die eigenlijk wel weten hoe ze gelukkig kunnen worden, maar nog niet hebben besloten daadwerkelijk hun hart te volgen, elkaar bij toeval tegen komen en elkaar de weg wijzen. Dat Glen Hansard een goede muzikant is, heeft hij mij al verschillende malen bewezen door zijn concerten als frontman van The Frames. Dan staat hij op het podium met een grote band om hem heen, maar hier laat hij zien niet veel middelen nodig te hebben om de gevoelige snaar precies goed te raken. Van Markéta Irglová had ik voor deze film nog niet eerder gehoord, maar na het zien van deze film ben ik erg nieuwsgierig geraakt naar het album The Swell Season van Glen Hansard en Markéta Irglová, waarop zij (hopelijk) nog dunnetjes overdoen van wat ze hier hebben laten zien. Behalve de mooie muziek, is de film mooi klein gehouden en hebben deze muzikanten laten zien ook prima te kunnen acteren. Voor mij nu 4 sterren voor deze oprechte film omdat het verhaal soms net iets te mager en de structuur ietwat rommelig was.

Een verschrikkelijk pijnlijk verhaal over twee mensen die hun leven weer proberen op te pakken. De akelige stiltes en het elkaar niet in de ogen kunnen kijken maakten de haat die Karina ten opzichte van Aron voelt en zijn schuldgevoel ten opzichte van haar, voelbaar.

Karina lijkt te hopen dat ze, door Arom deel te laten nemen aan haar lezingen, antwoorden krijgt, waardoor ze verder met haar leven kan. Echter komen die antwoorden er nooit. Het is immers zo zinloos als dat het leek. Ook Aron vindt niet wat hij zoekt. In tegenstelling tot wat hij wil bereiken door mee te werken aan de lezingen, ziet hij de afschuw van Karina naar hem toe alleen maar groter worden. Wat hij heeft gedaan valt nooit meer goed te maken.

De afstand tussen Karina en Aron wordt alleen maar groter als blijkt dat juist Aron respect krijgt voor het feit dat hij zijn verhaal vertelt.

Tijdens de film heb ik regelmatig op de klok gekeken om te zien hoe lang hij nog zou duren. Dit niet omdat de film niet goed was, maar omdat de pijn letterlijk voelbaar was. Mooi dat niet alles werd uitgelegd, want de beelden zeiden meer dan genoeg.

Wat moet ik hier in godsnaam van maken? De film is voor de kijker net zo min te begrijpen als de reden waarom hij naar het stadje moest komen, te begrijpen is, voor K. Het einde maakt het er ook niet bepaald duidelijker op. Ik ben wel blij dat Haneke het verhaal in zijn waarde heeft gelaten en er niet nog even een einde aan heeft verzonnen, maar hoe komt hij er bij om een onaf verhaal te verfilmen? Gelukkig mag het resultaat er wezen. De sfeer die de film weergeeft is bizar en sprookjesachtig. Het gebruik van een telefoon en een zaklamp in die vorm, slaan op zich nergens op gezien de tijd waarin de film zich afspeelt, maar Haneke komt er mee weg omdat het de film alleen maar surrealistischer maakt. Scènes zoals de fantastische 'kastscène' maken dat ik ondanks de onbegrijpelijkheid, toch echt heb genoten van de film. Het wordt tijd dat ik ook eens een boek van Kafka lees.

Veelal zien we Juliëtte Binoche in ingetogen, introverte rollen. Daardoor was het des te interessanter om haar de rol van Suzanne, de poppenspeelster te zien spelen. Suzanne is een theatrale, chaotische vrouw, voor wie je toch veel sympathie krijgt gedurende de film, omdat je voelt dat ze het allemaal wel goed bedoelt. Ook Simon Iteanu zet zijn rol mooi en natuurgetrouw neer. Het leek soms alsof het script niet volledig was uitgewerkt waardoor er veel ruimte voor improvisatie overbleef. Daardoor waren de dialogen heel natuurlijk. Het ging niet altijd ergens over, maar dat maakt het des te geloofwaardiger, wat de film erg sterk maakt. Een mooi ingetogen verhaal die voornamelijk beschouwend bleef. Alsof je het van een afstandje mocht bekijken.

Een mooie subtiele film. 4,5*

Los van wat mijn mening is in de hele zwarte Pietendiscussie, vond ik dit echt geen sterkte documentaire. Alles wat ook maar een beetje met racisme te maken heeft werd er aan de haren bijgesleept. Er zat totaal geen lijn in en de objectiviteit was ver te zoeken. Als je een punt wilt maken, moet je op je doel afgaan, maar in Zwart als Roet was het niet meer dan krampachtig zoeken naar bewijzen (fietsen jatten, Wilders' "minder, minder minder"? WTF?) , waardoor de hele discussie in het belachelijke wordt getrokken. Na Iwan Leeuwin heeft Sunny Bergman de Zwarten Pietendicussie totaal stukgemaakt en vind ik het moeilijk om het nog serieus te nemen.