Opinions

Voor de tweede keer gezien maar kon me nog steeds niet echt boeien.

Dit ligt vooral aan het verhaal dat werkelijk op geen enkel vlak origineel is. Het is een typisch filmpje van iemand die wat bereikt en het weer kwijtraakt. De film begint nog leuk met een luchtige sfeer en een Pacino die charismatisch overkomt en een aantal leuke one-liners heeft. Daarna wordt de film al snel voorspelbaar en langdradig. Ook het personage wordt steeds irritanter, Montana lijkt wel een domme boer die uiteindelijk niks anders doet dan klagen, schelden en snuiven. Pacino probeert nog te redden wat er te redden valt maar helaas.

Over de sfeer ben ik dan wel weer te spreken. Camerawerk is erg goed wat zorgt voor een aantal mooie shots en goed getimede close-ups. Het typische jaren '80 sfeertje is wel iets waar je van moet houden maar het wordt zeker goed overgebracht in deze film: de auto's, pakken en setting is Miami werken zeker goed. Jammer alleen dat de muziek erg kut is, wat niks met de jaren '80 te maken heeft.

Het einde vind dan wel weer leuk bedacht, alleen jammer dat deze redelijk voorspelbaar is en dat het wat te overdreven gebracht is.

Als de film een flink stuk korter was had ie misschien nog wel een voldoende gekregen maar voor nu: 2 ster.

Viel me flink tegen.

Opzet van het verhaal is nog wel aardig en ook de knipogen naar oudere horrorfilms zijn leuk maar daar is dan het meeste ook wel mee gezegd. Het is vooral een gebrek aan spanning wat scream de nek omdoet en ervoor zorgt dat ik het halverwege toch ook wel weer gehad had. Sfeer is vooral erg melig en pogingen deze wat beklemmender te maken mislukken. Heb me ook behoorlijk gestoord aan het acteerwerk en audiovisueel is de film vooral erg saai.

Hopelijk bevalt de 2de Craven beter, 1*

Minder dan Hot Fuzz maar nog steeds erg leuk.

Net als voorgenoemde zoekt Shaun of the Dead een evenwicht tussen humor, spanning en filmtechnische aspecten. De elementen zijn op zich erg goed uitgewerkt maar de balans is een beetje zoek. Zo gebruikt Wright snel gemonteerde beelden om bepaalde acties uit te beelden, op zich een erg leuk idee maar hier springt hij er soms nogal slordig mee om.

Toch knap dat een film als deze zijn tempo eigenlijk nooit verliest. Echt spannend is het nooit maar de humor is echt geweldig en het is fantastisch de twee hoofdrolspelers aan het werk te zien. Echt een heel grappig duo. Uiteindelijk is niet elke scène even geslaagd maar als opstapje naar Hot Fuzz is dit prima te doen.

3.5*

Film die spannend, dramatisch, intelligent en meeslepend wilt zijn, maar hier maar deels in slaagt.

Best jammer eigenlijk want hier had veel meer ingezeten. Nu moddert de film twee uur maar een beetje aan voordat er wat vaart in komt. De opzet van het verhaal is redelijk simpel, wel sterk uitgewerkt. Wat dan weer jammer is, is dat de film vol moet zitten met 'intelligente' dialogen, iets wat vaak uitloopt op veel halfbakken volkswijsheden. Wat voobeelden:

"Hope is a dangerous thing. Hope can drive a man insane. "

"That's the beauty of music. They can't get that from you..."

En natuurlijk: "Yeah. The funny thing is - on the outside, I was an honest man, straight as an arrow. I had to come to prison to be a crook. "

Best jammer, want nu is de film ietsje te braaf en te klef. Verhaal blijft wel boeien, mede doordat de personages redelijk sterk zijn uitgewerkt. Acteerwerk was ook erg sterk, vooral van Robbins. Toch wil de film nooit echt meeslepend worden, wat vooral komt door het gebrek aan sfeer. Visueel is het erg pover en de score is bij vlagen aardig (bij die scène over Brooks bv) maar vaak ook erg anoniem.

Al met al niet slecht en best te kijken maar had er toch wel wat meer van verwacht.

3*

Erg leuke film maar verwacht eigenlijk wel wat meer van Ritchie.

Want zowel qua verhaal als visuals steekt het geheel wel wat pover af in vergelijking met eerdere films. Verhaaltje is erg simpel en elk aspect wordt ook nog eens helemaal uitgelegd wat een beetje jammer is. Had gehoopt dat Ritchie het wat mysterieuzer, misschien wel wat abstracter uit zou werken.

Het personage Holmes vind ik wel echt geweldig geschreven. Doet me af en toe denken aan House met zijn neurotische trekjes en botte manier van omgaan met mensen. Ook de band die Holmes heeft met Watson lijkt erg op de vriendschap tussen House en Wilson. Downey Jr lijkt ook wel de perfecte persoon te zijn om zo iemand neer te zetten.

Visueel bij vlagen erg geslaagd maar ook wel wat veilig voor een Ritchie. Het gebruikte kleurenpalet vind ik mooi en gelukkig heeft Ritchie zijn gevoel voor timing ook nog niet verloren. Toch zit er geen enkele scène in die hierbij in de buurt weet te komen.

Heb me hier wel mee vermaakt maar hoop dat Ritchie hierna weer iets apparters gaat doen, hoop eigenlijk weer op iets als Revolver.

3.5*

Boyle rockt! Trainspotting was erg goed en Sunshine geniaal. Slumdog Millionaire valt zeker in die laatste categorie en zorgt voor een fris windje.

Allereerst is er natuurlijk de scenario sctructuur. Misschien niet superorigineel maar het werkt wel erg goed hier. We zien de vragen die gesteld worden tijdens het spel afgewisseld worden met scènes over hoe hij het antwoord ooit tegengekomen is. Hoewel sommige scènes misschien ietsje korter hadden gemogen werkt dit concept erg goed en zorgt ervoor dat er een lekker tempo in blijft.

Script is verder ook zeer aardig. Erg leuk verhaaltje en best veelzijdig uitgewerkt. Niet alle personages leer je even goed kennen maar erg is het allerminst. Zou het geheel denk ik wat slomer hebben gemaakt.

Maar vooral de regie van Boyle is briljant te noemen. Heerlijke sfeer, prachtige locaties en de kleuren spatten van het scherm af. Boyles goede gevoel voor timing steekt ook weer de kop op en gecombineerd met sterk camerawerk kunnen we van een visuele parel spreken.

Lekkere 4.5* en nog even een complimentje voor de soundtrack.

Grappig om te zien dat zoveel mensen hier lijken te struikelen over het verhaaltje.

Want moeilijk om te volgen is dit echt niet. Tuurlijk, er komen in het begin nogal veel namen op je af, maar kan nou niet zeggen dat dit echt belangrijk is om goed te volgen. Verder wel leuk verhaaltje. Grappig concept en boeiend genoeg om de speelduur vol te maken zonder dat je steeds weer zit te wachten op de volgende schiet-scène.

Visueel erg knap ook. Veel mooie filters, leuke camerabewegingen en natuurlijk een 'hippe montage'. Soundtrack ondersteund dit ook goed al verslonsd deze ietsje richting einde. Cast heeft nogal wat bekende namen maar echt meerwaarde heeft dit nou ook weer wat behalve wat herkenning. Vond Ryan Reynolds en Jeremy Piven het wel leuk doen trouwens.

Lekkere 4*

Vond het wel weer leuk eigenlijk.

Wel iets minder dan het eerste deel, het geheel was wat minder stijlvol, de cast is iets minder en de personages zijn wat minder cool.

Verhaaltje wordt wat simpeler gebracht maar eigenlijk komt het wel weer op hetzelfde neer. Visueel zitten er wel wat leuke dingen in maar vond de montagetrucjes en SE soms ook erg lelijk. Toch zaten er wel wat aardige shots in, zagen de shoot-outs er best uit en weet de regisseur leuk om te springen met alle filtertjes.

Wel fijne filmpjes als tussendoortje, 3*

Onlangs weer gezien dus vond het wel weer tijd voor een nieuw stukje.

Laat ik dan maar beginnen bij hetgeen waar half moviemeter bij deze film over lijkt te vallen: de plotwending. Vind deze juist erg sterk aangezien de film zonder deze plotwending veel te pretentieus, serieus en onzinnig zou worden. De plotwending zelf is absoluut niet realistisch maar waarom dit nastreven in een film waarin haast niets realistisch is? Bovendien zorgt het religieuze karakter van Pinbacker ervoor dat een 'tegenstelling' als wetenschap (en nieuwsgierigheid) vs. religie in de film verwerkt kan worden zonder hierover door te mekkeren. Grappig ook dat de montage verandert tijdens de scènes met Pinbacker, alsof religie verwarrend kan zijn en je zicht kan vertroebelen. Tuurlijk heel diepgaand is dit niet maar daar is de hele plotwending ook niet voor. Deze is er vooral omdat Boyle op deze manier de meest intense ervaring uit de film kan halen.

Want dat is Sunshine vooral, een ervaringsfilm. Visueel sowieso een van de mooiste films die ik ken. Niet zozeer qua camerabewegingen maar wel qua kadreringen, standpunten, kleurgebruik en SE. Vind Boyle ook erg goed in het creëren van een intense climax. Prachtig vormgeven en fantastisch getimed. Muziek voegt hier ook veel toe, sowieso erg mooie score van John Murphy en Underworld.

Kan nog wel wat schrijven over het eerste deel van het script (waar de nieuwsgierigheid van de mens een belangrijke rol speelt) of de personages en het acteerwerk maar vind dit eigenlijk vooral ondergeschikt aan het bovenstaande.

Halfje erbij nog maar, 5*.

Een SF/actiefilm van de regisseur van Terminator 3 met Bruce Willis in de hoofdrol… dan verwacht je toch een hele lompe film?

En dan valt helaas dan weer wat tegen. De actiescènes zijn erg vermakelijk en zitten goed in elkaar maar vallen wat tegen qua aantal en lengte. Ook had ik hier wat meer creativiteit verwacht gezien het concept.

Iets wat ook het script mankeert. Mij lijkt dat een concept als dit toch wel materiaal genoeg is om een fris en redelijk interessant script in elkaar te zetten. Nu worden er teveel zinloze uitstapjes gemaakt (relatie met z’n vrouw, overleden zoontje) en is de opbouw veel te standaard.

Visueel wordt er wel wat geprobeerd maar helaas weet Surrogates de middelmaat niet te ontstijgen. Vond het camerawerk veel te doorsnee en had graag het cleane stijltje wat verder doorgedrukt zien worden.

Zit denk ik op een krappe 3*, zeker niet goed maar toch wel het soort film waar ik me prima mee vermaak.

Had al ergens gelezen dat Hard Eight was voorgekomen uit een korte film van Anderson genaamd Cigarettes & Coffee.

Hoewel ik deze (helaas) nooit gezien heb bevestigt de introductie dit in ieder geval wel. Verder misschien niet wat je precies verwacht van de debuutfilm van Anderson maar latere kenmerken zie je hier al wel in. Thematisch is deze film relatief licht al komen bepaalde wel weer terug (naïviteit bijvoorbeeld) en zitten er ook een aantal krachtige scènes in. Het verhaal is nergens echt diepgaand maar de personages zijn erg goed geschreven en de manier waarop het verhaal ontvouwt werkt erg goed.

Visueel voor wat statischer dan zijn latere werk. Tracking shots zitten er wel in, maar zijn op eentje na nog nergens echt complex of briljant. Verder vooral erg sfeervolle film, mede door de score en de setting. Hier zien we ook weer wat acteurs rondwandelen die we nog wel vaker gaan zien in zijn films. Vond vooral Philip Baker Hall erg sterk. Heb me ook rotgelachen om die scène met Hoffman, echt een geweldige gast.

Hele dikke 4*