Log

Geïnspireerd door "The Breed" van Wes Craven. Hayden Panettiere speelde eerder een hoofdrol in "Scream 4" van de regisseur. Grace Caroline Currey en Virginia Gardner waren eerder samen te zien in "Fall."

In eerste instantie lijkt het alsof de film zich wil pretenderen als een serieuze horrorfilm, maar gaandeweg wordt het alleen maar lachwekkend. Het was onvermijdelijk dat "Cujo" ook even op de hak werd genomen. De CGI was om te huilen en had zomaar een productie van The Asylum kunnen zijn.

1,5 *

De films "Hauru no Ugoku Shiro" en "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" waren een inspiratiebron voor regisseur Kogonada om deze romantische film van de grond te krijgen. Het scenario werd opgenomen in de Black List van 2020. Het jaarlijkse brancheonderzoek brengt veelbelovende, maar nog niet verfilmde scenario's onder de aandacht. De film markeert Joe Hisaishi's eerste filmmuziek voor een Hollywoodstudio. Voorheen werkte hij decennialang in de Japanse cinema.

Het verhaal volgt de personages van Colin Farrell en Margot Robbie, die tijdens een fantasy-roadtrip geconfronteerd worden met hun verleden. Farrell en Robbie schelen ongeveer 14 jaar in leeftijd, en bleken op de set ook goed met elkaar door één deur te kunnen. Zo gaf Farrell te kennen dat hij tijdens de opnames regelmatig broodjes maakte voor de destijds zwangere Robbie, en deze voor haar in de koelkast legde voor de volgende dag. De muzikale scènes bezorgden hen echter een ongemakkelijk en angstig gevoel, nadat ze deze hadden bekeken. Verdere rollen zijn weggelegd voor Lily Rabe (Sarah's moeder) en Hamish Linklater (David's vader), die in het echte leven met elkaar zijn getrouwd.

De film is visueel indrukwekkend en volgt een uniek uitgangspunt. De personages van Farrell en Robbie navigeren door hun verleden op basis van magische deuren. De cinematografie en melancholische muziek creëren een dromerige sfeer. Het trage tempo komt het verhaal echter niet ten goede. De "reis" voelt meer aan als een reeks van losse en stille fragmenten, dan als een samenhangend verhaal. Mocht je hier doorheen kijken, dan zal deze film voor een selectieve doelgroep zijn weggelegd.

2,5 *

Als je een liefhebber bent van Italiaanse westerns, dan is deze film het bekijken waard. Ondanks de hoeveelheid mascara die Claudio Camaso gebruikte. Leuk detail: Zijn opsporingsposter werd één jaar later gebruikt voor "II Grande Zilencio."

3,0 *

Deze documentaire bevat o.a. een korte opname van Samantha Morton in de film "Minority Report" tijdens een flashback, en twee korte scènes uit "Children of Men."

De film schetst een vooruitziende en huiveringwekkende visie op hoe onze toekomst er over ongeveer 50 jaar uit zou kunnen zien. Dit op basis van een mix aan archiefbeelden uit het echte leven en grimmige beelden van een autoritaire toekomst. Het laat op bepaalde momenten zien hoe kwetsbaar onze vrijheden zijn geworden. Soms vond ik het wel wat te ver gezocht.

2,5 *

Tijdens de overstromingen in Kerala in 2018, boden diverse individuen en organisaties hulp. Een opvallend voorbeeld was een groep vissers, die bedreven zijn in het bevaren van ruw water. Zij ontpopten zich tot helden door met hun boten gestrande mensen te redden en hulpgoederen naar afgelegen gebieden te brengen. Hun onbaatzuchtige inzet leverde hen de bijnaam "Kerala's Own Navy" op en toonde de kracht van gemeenschapszin in tijden van crisis.

Dit was de officiële inzending van India voor de categorie "Beste internationale speelfilm" tijdens de 96e Academy Awards in 2024.

Deze film schetst een realistisch beeld van de menselijkheid die nog bestaat. Mooi en meeslepend.

4,0 *

De eerste helft van de film was nog wel te pruimen, maar de tweede helft stort volledig in elkaar. Er was met name een gebrek aan dialogen en weinig spanning.

2,0 *

Het speelfilmdebuut van Helene Egelund en Per Morberg.

Wellicht heeft de film een traag tempo, maar past het tegelijkertijd bij het verhaal wat wordt verteld. De Zweedse bevolking werd uitgenodigd om korte beschrijvingen van hun eigen ervaringen tijdens de oorlog in te sturen. De gebeurtenissen in de film zijn gebaseerd op deze verhalen.

3,0 *

De film heeft zo zijn momenten. Het was echter een enorme misstap om het verhaal in hoofdstukken te verdelen, en het vanuit het oogpunt van meerdere personages mee te maken. Wellicht was de film als found footage beter tot z'n recht gekomen.

2,0 *

Een matige film met een vrij voorspelbaar verhaal. Het gemakzuchtig geschreven scenario pakt averechts uit, omdat de focus zich naar de wraak verschuift. De acteerprestaties zijn nog te pruimen, maar daar houdt het ook wel mee op.

2,0 *

Na "Bhaag Milkha Bhaag" speelt Farhan Akhtar opnieuw een legerofficier in deze verfilming van de Chinees-Indiase Oorlog van 1962.

Ondanks het indrukwekkende verhaal, bevat de film wat kritische kanttekeningen. Sommige gevechtsscènes voelen kunstmatig en geënsceneerd aan. Onnodige liedjes verstoren de immersie en het tempo van de film. Daarnaast lopen Chinese soldaten richting de Indiase posities, alsof ze een ontspannen wandeling maken. Gelukkig weet de film nog stand te houden op basis van een goede choreografie.

3,0 *

Gebaseerd op de graphic novel van Isabel Greenberg. Het verhaal is een bewerking van het Oosterse sprookje "One Thousand and One Nights: the story of Scheherazade."

Een matige film met een gebrekkige montage. Dit terwijl de acteerprestaties, kostuums en het decor dan wel weer goed uitpakken. Toch ontbreekt het aan samenhang en de nodige chemie.

2,0 *

De film speelt zich af in het kleine geboortestadje Sysmä van regisseur Teemu Nikki. Ondanks het feit dat hij er decennia eerder was vertrokken, vertelde hij nog steeds "wilde verhalen" over het stadje. Zijn familie bestond uit Sahti-bierbrouwers.

Oorspronkelijk had Nikki mannelijke hoofdpersonages in gedachten, maar een toneelstuk van Elina Knihtilä en Pirjo Lonka bracht hier verandering in. Volgens Nikki eisen ze respect en zijn ze stoer, maar hebben ze tegelijkertijd een donkere kant. De regisseur schreef doorgaans rollen met specifieke acteurs in gedachten, maar wist de dames al vóór de productie aan boord te krijgen. Het duurde ongeveer anderhalf jaar om het script te schrijven.

Voor de Italiaanse première verscheepten de filmmakers twintig liter ongefermenteerd Sahti-bier naar Rome, waar ze het vervolgens in de Finse ambassade brouwden om het te serveren en "aan de hele wereld voor de stellen." Producent Jani Pösö kwam te laat voor de persconferentie, omdat hij een koffer voor de Sahti aan het kopen was. "100 Litraa Sahtia" was de officiële inzending van Finland voor de categorie 'Beste internationale speelfilm' bij de 98e Academy Awards in 2026.

Een middelmatige film.

2,5 *

Een redelijke film met een gecompliceerd verhaal.

Wat begint als een psychologische thriller, verandert vervolgens in een samenzwering. Hiermee verliest de film zijn impact, die in de eerste helft juist zorgvuldig werd opgebouwd. Het fundament begint vervolgens langzaam af te brokkelen. De acteerprestaties maken gelukkig veel goed.

2,5 *

Gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Cesc Gay. Dit was tevens zijn zesde samenwerking met Javier Cámara.

Een opvallend detail is dat het personage van Alexandra Jiménez tegen het publiek spreekt. In een interview onthulde de actrice dat ze aanvankelijk botste met Cesc Gay over de momenten waarop haar personage deze vierde muur doorbreekt. Jiménez probeerde de dialoog zo natuurlijk mogelijk te laten klinken, maar Gay wilde het juist zo kunstmatig mogelijk laten klinken. Achteraf gezien was het beter geweest om dit gewoon weg te laten.

Grote gezinnen kunnen zich ongetwijfeld met deze film identificeren. Sommige dialogen waren best wel onderhoudend en grappig.

2,5 *

Het speelfilmdebuut van R.T. Thorne. Samen met Glenn Taylor en Lora Campbell was dit tevens zijn debuut als scenarioschrijver.

Hoewel het Canadese distributiebedrijf Mongrel Media deze film een bredere release gaf, werd er om de een of andere reden zeer weinig in de marketing geïnvesteerd. Het gevolg was dat de film het slecht deed, en na de tweede week uit vrijwel alle bioscopen werd gehaald. De kannibalen worden aangeduid met W. Dit is waarschijnlijk een verwijzing naar het Algonquische mythologische wezen genaamd de wendigo. De wendigo zou bezit kunnen nemen van mensen en de slachtoffers een onverzadigbaar hongergevoel bezorgen. Met name een sterke drang om andere mensen op te eten.

Een aardige film met een diepgaand concept. De sfeer is duister en het hoofdpersonage behandelt haar gezin als een peloton.

3,0 *

vote posted

Ruim 18 jaar na "28 Weeks Later" keren Danny Boyle en Alex Garland terug. Hier bleef het niet bij, want tijdens de release werd "28 Years Later: The Bone Temple" al opgenomen. Oorspronkelijk zou dit derde deel "28 Months Later" heten, waarmee het thema van de tijdlijn in de titel van de film zou worden voortgezet. Echter werd het passender geacht om na 18 jaar de titel "28 Years Later" toe te passen. Toch waren er al eerder plannen om vrijwel direct na "28 Weeks Later" het derde deel "28 Months Later" uit te brengen. Na "28 Days Later" werden de rechten bevroren, en kwam het project jarenlang niet van de grond. In 2019 werden Boyle en Garland herenigt, en kon de productie in 2023 van start gaan. In 2024 werd het tempo opgevoerd met dank aan producent Andrew Macdonald. Hij kocht de rechten van de eerste film terug, die hij vervolgens aan Sony Pictures verkocht onder voorwaarde dat zij de sequels zouden financieren. Hoewel Garland van Boyle de mogelijkheid kreeg om de film te regisseren, wilde Garland zich na "Civil War" en "Warfare" concentreren op het schrijven.

Garland schreef oorspronkelijk een scenario voor "28 Months Later", waarin het ragevirus door een militaire macht als wapen werd ingezet. Dit zette een team van Chinese speciale eenheden ertoe aan om het oorspronkelijke laboratorium te zoeken waar het virus was ontwikkeld, met als doel een vaccin te creëren. Hoewel Boyle het script goed vond, was hij van mening dat het een te conventioneel horrorfilmcliché was. Vergelijkbaar met de "Alien" en "Resident Evil" franchises. Garland herschreef het concept tot een trilogie van scenario's. Voor Boyle was dit meer origineler en ambitieuzer. Dit derde deel speelt zich af in 2030. Garland gaf volmondig toe dat het plot van de film sterk beïnvloed is door "Kes." Deze film gaat over een tienerjongen die thuis genegeerd en mishandeld wordt door zijn onverschillige moeder en oudere broer. Hij besteedt zijn tijd aan het trainen van zijn huisdier Kes. Garland stelde dat dit "een zeer onverwachte inspiratiebron is voor een zombiefilm." Voor Boyle was dit zijn eerste vervolgfilm sinds "T2 Trainspotting."

De kijkers worden getrakteerd op een nieuwe cast. Dit ondanks het feit dat sommige acteurs en actrices uit de voorgaande twee delen graag wilden terugkeren. Cillian Murphy overleefde de gebeurtenissen in het eerste deel, en wilde graag met Boyle en Garland samenwerken. Ondanks dat de acteur niet in dit derde deel verschijnt, werd hij aangesteld als een uitvoerend producent. In de trailer verscheen een uitgemergelde zombie die verdacht veel op Murphy leek. De speculatie onder fans werd snel de kop ingedrukt, nadat kunsthandelaar Angus Neill bevestigde dat hij in de film was gecast en de rol van de uitgemergelde zombie vertolkte. Boyle werd er al eerder op gewezen door zijn vriendin, maar negeerde haar waarschuwing en bood later zijn excuses aan. Het personage van Murphy verschijnt later in "28 Years Later: The Bone Temple." Ook Imogen Poots gaf aan interesse te hebben in de film. De actrice speelde de rol van Tammy in "28 Weeks Later." Mede dankzij dit vervolg kwam de actrice al op jonge leeftijd in aanraking met acteren, en bleek een groot liefhebster te zijn van deze sequel. Voor Jack O'Connell was dit zijn derde horrorfilm na "Eden Lake" en "Sinners." Tijdens de opnames raakten Ralph Fiennes en Chi Lewis-Parry goed bevriend en gingen geregeld samen naar de sportschool. Lewis-Parry was al een langere tijd fan van Fiennes, en deelde zijn herinneringen met de acteur op de set van "28 Years Later." Dit bracht hen dichter bij elkaar. Chi Lewis-Perry is een voormalig professioneel MMA-vechter met een winst-verliesbalans van 9-2. Zijn laatste weging in 2020 was 244 pond bij een lengte van twee meter. Jodie Comer wilde altijd al graag in een film van Danny Boyle spelen, en greep de hoofdrol met beide handen aan.

Een van de pluspunten in deze film, is het schitterende landschap met de wereldberoemde Sycamore Gap-boom, die een digitale reconstructie betreffen aangezien de echte boom in 2023 illegaal werd gekapt. De zogenaamde Robin Hood-boom was een 120 jaar oude plataan naast de Muur van Hadrianus, vlakbij Crag Lough in Northumberland, Engeland. De boom stond in een dramatische kuil in het landschap, en was een van de meest gefotografeerde bomen van het land en stond symbool voor Noordoost-Engeland. Zijn bijnaam was afgeleid van het feit dat de boom prominent te zien is in de film "Robin Hood: Prince of Thieves." De Muur van Hadrianus werd gebouwd door het Romeinse Rijk als verdedigingswerk voor de Romeinse provincie Britannia, die de zuidelijke helft van het eiland Groot-Brittannië omvatte. De Muur van Hadrianus is prominent aanwezig geweest in de films "King Arthur", en diende mede als inspiratie voor de Muur in "Game of Thrones." In de vroege ochtenduren van 28 september 2023 werd de boom illegaal gekapt. De politie van Northumberland onderzocht de zaak als een geval van openbare vandalisme. Twee mannen uit Cumbria werden in oktober 2023 gearresteerd, en in april 2024 aangeklaagd voor het beschadigen van zowel de boom als de muur. Ze hadden met hun mobiele telefoon de kap gefilmd, en een stuk hout als trofee meegenomen. Op 15 juli 2025 werden beide mannen schuldig bevonden aan alle aanklachten, en kregen een gevangenisstraf van 4 jaar en 3 maanden met een boete van 700.000 Pond. De tempelconstructie van beenderen werd van ongeveer 5.500 schedels en 150.000 botten gemaakt. De spoorwegscènes werden gefilmd op de Embsay & Bolton Abbey Steam Railway in Yorkshire, Engeland. De locomotief 31452 van de Class 31 werd speciaal voor deze film gebruikt. De film maakt daarnaast gebruik van beelden uit zijn voorganger "28 Weeks Later" en "The Chronicle History of King Henry the Fift with His Battell Fought at Agincourt in France."

De eerste trailer werd binnen 24 uur in totaal 60 miljoen keer online bekeken. Zowel de films als trailer bevatten een opvallende opname van het gedicht "Boots" van Rudyard Kipling, voorgelezen door acteur Taylor Holmes in 1915. Het repetitieve ritme van het gedicht verbeeldt de mars van Britse soldaten tijdens de Boerenoorlog. Deze opname van het gedicht werd door het Amerikaanse leger gebruikt om de psychologische nood van gevangenschap te simuleren. Ook het lied "Abide with Me" wat in "28 Days Later" op de achtergrond te horen was, maakt opnieuw zijn opwachting. Voor de opnames werden diverse camera's en lenzen gebruikt, waaronder de iPhone 16 Pro die met professionele lenzen waren aangepast. Hierdoor kon de crew een minimale ecologische voetafdruk achterlaten op de set in het Engelse platteland. De geslachtsdelen werden gesimuleerd met behulp van fotorealistische protheses. Dit was nodig omdat Alfie Williams pas 13 jaar was, waardoor alle afbeeldingen van volledige naaktheid om juridische redenen gesimuleerd moesten worden. Boyle gaf later toe spijt te hebben dat hij de Alphas naakt heeft laten verschijnen, omdat hij de helft van de gewenste shots niet kon gebruiken omdat ze te expliciet waren. Zowel Alfie Williams als Aaron Taylor-Johnson leerden boogschieten voor de film.

Mijn grootse probleem met dit derde deel, is het matige script."28 Weeks Later" laat richting het einde zien hoe het virus zich naar Parijs verspreid. Boyle gaf te kennen dat er niets mis was met dit vervolg, maar dat hij voor zijn eigen vervolg dat einde negeerde om Groot-Brittannië de enige plek te maken waar het virus nog actief is. Garland gaf te kennen dat Parijs waarschijnlijk kort na de aankomst van het virus de geïnfecteerden met kernwapens had gebombardeerd, waardoor de verspreiding van het virus naar het Europese vasteland een halt werd toegeroepen.De eerste helft van de film blijft trouw aan de voorgaande delen, maar ontwikkelt zich gaandeweg naar een melodramatisch menselijk drama. Ik denk dat het oorspronkelijke scenario van Garland meer tot zijn recht was gekomen, en Boyle had moesten vasthouden aan dit idee.

Kortom: Technisch sterk, maar wel een zwak script.

3,0 *