Opinions

Weinig mensen hebben deze blijkbaar gezien.

Als Dune fan heb ik deze blijkbaar gemist of ik kan het me niet meer herinneren.

Nu er geruchten zijn over een derde film na Dune 2 die in 2024 uit komt met als verhaallijn de Children of Dune en Dune Messiah is het natuurlijk interessant om deze lore even te verkennen.

Als je het origineel Dune bekijkt en dan de film van Villeneuve ernaast legt valt op hoe veel ze op elkaar lijken. Villeneuve heeft zich duidelijk laten inspireren en dan de slechte punten aangepakt en de goede dingen overgenomen.

Enfin begonnen aan Children of Dune:

We krijgen 3 vrij lange (90 minuten) afleveringen.

We bevinden ons nog steeds op Arrakis/Dune en we zijn inmiddels enkele jaren verder. Ik zal even niet al teveel over het plot vertellen want dat zijn ook spoilers voor de komende Dune 2 film.

Waar het voor mij op neer komt is dat we een nieuwe cast zien, vooral ook veel jongere gezichten en sommige oudgedienden zoals Susan Sarandon en Alice Kriege. Helaas zijn er slechts 2 of 3 karakters die een beetje indruk maken. De rest van de jonge en onbekende cast doet het niet bijzonder goed. 1 acteur vind ik ook miscast vanwege zijn leeftijd. Hij komt gewoon te oud over vergeleken met Paul.

In aflevering 2 maken we een sprongetje in de toekomst. Gelukkig blijft de cast hetzelfde, maar er wordt ook niks gedaan om de mensen ouder te laten lijken. Dat is ergens raar (tegenwoordig doet men die moeite wel), maar ook fijn zodat je niet ineens zoals in House of the Dragon met een nieuw gezicht moet meeleven.

Het verhaal is mooi om te zien omdat veelvuldig gerefereerd wordt aan het verleden en het is best interessant om te zien hoe de geschiedenis van Dune verder gaat na de andere films, maar echt spannend wil het nooit worden. Er zijn meerdere plots die samenspannen tegen de Atreides familie, maar deze worden allemaal vrij eenvoudig verhinderd of omzeild.

De sets halen het duidelijk niet bij het oorspronkelijke deel en de CGI is soms best slecht, al is de greenscreen actie soms best te pruimen.

In de latere afleveringen drukt een extreem jonge James McAvoy wel een stempel op de serie. Hier zie je dat hij een van de enige acteurs is die iets in zijn mars heeft.

Dus in conclusie: het verhaal heeft zeker potentie. Ondanks de lange speelduur van de afleveringen denk ik dat er meer in zit. Je 'voelt' wel dat de wereld van Frank Herbert leeft en er meer in zit. Misschien als elke aflevering een volledige film wordt dat het iets beter uitgewerkt kan worden en meer indruk maakt. Het is gelukkig niet zo afgeraffeld als de eerste oorspronkelijke film, maar het lijkt alsof de lore nog meer tijd nodig heeft om tot zijn recht te komen.

Muv een montage aan het eind van aflevering 1 heeft verder niks echt indruk op mij gemaakt en kennen de afleveringen vooral veel stijf politiek geneuzel van verschillende partijen en veranderende allianties en groepen.

Op het einde van aflevering 3 komt de boel dan eindelijk een beetje op gang maar heel bevredigend is het niet helaas.

Leuk als fan van de lore en een kijkje in what's to come, maar niet verplicht en misschien doet Villeneuve het beter straks.

Net afgekeken en moet zeggen was zeker niet teleurgesteld.

Het eerste deel is wat lastig door heen te komen. Ze vertellen vooral veel, maar we zien weinig echt gebeuren en soms lijkt het net alsof ze dingen uitleggen zodat we nog iets van de film snappen. Het deel eindigt vrijwel identiek als Dune deel 1 van Villeneuve.

In het tweede deel zien we hoe Paul verandert in een Fremen en Muad-dib, de Mahdi. Hier wordt gelukkig de tijd voor genomen en het voelt best realistisch allemaal. Het verhaal vloeit vrij mooi in elkaar over en belangrijke punten worden goed uitgebeeld.

Deel 3 doet een klein sprongetje in de tijd en rondt het verhaal vrij bevredigend af waarbij de laatste confrontatie op het einde nu wél logisch is, dit itt de David Lynch film waarbij zijn tegenstander uit de lucht gegrepen leek te zijn. Het gevecht zelf is wel te zeer gechoreografeerd en een beetje houterig.

We krijgen meer achtergrond van de karakters. De David Lynch film doet het begin echter beter, we zien de band met de mensen op het hof beter uitgelegd. Deze film begint eigenlijk direct als we al vrijwel op weg zijn naar Dune.

De andere reviews hebben het eigenlijk al gezegd: De sets met projectieschermen zijn soms wat opvallend aanwezig, maar ze zijn wel mooi gemaakt. Ook de wormen zijn een hoogtepunt en beter dan in Children of Dune naar mijn mening. Wat vooral bijzonder is, zijn de kostuums, die springen er echt uit en geven je het idee dat je met mensen te maken hebt, maar in een volledig andere cultuur. Soms grenzen ze wel een beetje aan het absurde: denk aan grote witte 'mickey-mouse-oren', of grote hoeden met rare extreem grote vormen erop of roze glitter pakjes. Maar het zou cool zijn als andere series en film minder behoudend in waren wat betreft kostuums.

De muziek voegt niet heel veel toe en is vaak niet meer dan achtergrondmuziek, maar zet wel de toon met de fluitmuziek en arabische invloeden.

De acteurs doen geen bijzonder werk. Er springt niet echt iemand uit en de actrice die Jessica speelt is vooral in deel 1 vrij slecht. Het lijkt wel dat de cast richting aflevering 3 beter in hun rollen zit en de boel begrijpt, dan loopt het allemaal wat beter.

Als fan is het leuk om alles bij elkaar te puzzelen totdat Dune deel 2 van Villeneuve uit komt. De afleveringen nemen redelijk de tijd, waardoor ik me aansluit dat je het goed op je kunt laten inwerken. Echt in de wereld en lore gezogen word je echter nooit volledig en het komt toch nog vaak over als sets waarin een stukje verhaal wordt uitgebeeld ipv een grote duinwereld waar van alles gebeurt. Dus omdat het nergens uitblinkt, maar toch een bevredigende Dune ervaring was:

7/10.

Games niet gespeeld anders dan de karakters vaag kunnen herinneren.

In het begon vond ik het zeer pakkend: super originele storyline en karakters, intrigerend verhaal, leuke stijl, gore, ook subtiele hints die je toch bewust oppikt en waarvan je denkt dafuk. We gaan daarna op reis met de hoofdrolspeler en komen zo in contact met de wereld. In het begin is dat erg verfrissend en interessant, maar het begint halverwege wat af te haken. Het voelt als een soort main quests met side quest, maar niks voelt urgent of noodzakelijk. Dan krijgen we ook een macguffin voor de voeten gegooid. De irritante over amerikaanse muziek stoorde me ook. Er zit wat actie in, maar het is allemaal erg simplistisch en voegt weinig spanning toe aan het verhaal, zeker niet als bepaalde karakters een gimmick hebben.

Daarna komt nog een soort side story naar voren wat enigszins interessant is, maar uiteindelijk valt de ontknoping ook erg tegen, waarbij vrijwel de hele laatste aflevering uitleg en vooral mensen die dingen vertellen is.

6/10, maar was gewoon toch helaas niet helemaal mijn ding.

Voor mij was dit echt een topper!

S1 begon wat traag en introduceert de karakters. S2 maakt een sprongetje in de tijd, maar we blijven bij de karakters waarmee we begonnen zijn. Dat is wel fijn en vergt ook wat lef van de schrijvers. Ronald D. Moore heeft hier met BSG al ervaring mee en dat merk je hier ook wel. We maken een sprong van redelijk wat jaren. Dan merk je in het begin dat je als kijker even 2 afleveringen moet wennen en weer moet investeren. Dat kan goed of fout uitpakken. Hier pakt het gelukkig goed uit.

Ja het is female power, maar het stoorde mij niet. We zien hoe de gebeurtenissen uit Seizoen 1 zijn effect hebben gehad, en we zien ook een mooie arc afgesloten worden. Het karakter van Danielle Pool is een lichtend voorbeeld van een geweldig persoon.

Shantel VanSanten doet het met het soms matige materiaal voor haar toch nog best goed, en Joel Kinnaman die toch een beetje vlak is heeft enkele indrukwekkende uitspattingen waarin hij toch zeker wat laat zien.

Op een gegeven moment wordt het dusdanig spannend dat je nog maar net aan het puntje van je stoel kunt vasthouden. De stappen zijn allemaal logisch, maar ergens schreeuw je van binnen: doe het niet of laat het niet gebeuren! Het is zelfs op het ongeloofwaardige af hoeveel verhaallijnen op het spits gedreven worden. Het leek wel alsof de serie gecancelled was en de schrijvers overal een einde aan wilde breien. Dat heeft bij Babylon 5 in seizoen 4 ook tot top Tv geleid.

De finale is extreem ontroerend, spannend en een must see en getuigt van lef van de schrijvers.

Top TV!

9/10.

Wederom maken we een sprongetje in de tijd, maar dit keer wordt het allemaal wat afgeraffeld. Er zijn ook redelijk wat veranderingen. De acteurs zouden flink wat ouder moeten zijn, maar afgezien van wat grijze haren en misschien wat minder make-up lijken ze dat niet. Dat maakt het geheel al een stuk minder geloofwaardig, maar goed misschien is het verhaal wel goed.

Na de finale van S2 waren de verwachtingen natuurlijk hoog gespannen. Ik kwam er echter door de vele veranderingen niet goed in. Ook worden veel nieuwe karakters geïntroduceerd die minder diepgang hebben dan in eerdere seizoenen. Denk aan crewmates zonder backstory, of een niet zo excentrieke miljardair die in eerste instantie best indruk weet te maken met zijn manier van het leiden van een bedrijf, maar later een soort van bijpersonage wordt. Het is natuurlijk moeilijk om altijd de status quo te houden. Hoeveel series zijn niet te lang doorgegaan met karakters die houterig werden omdat ze nooit veranderden. Verander je teveel dan haken kijkers af: als ikzelf enorm geïnvesteerd ben in karakters vind ik het vaak lastig om opnieuw te beginnen. Als schrijver is dat misschien wel leuk en handig, als het niet werkt begin je met wat anders. Het heeft zijn voors en tegens.

En zo werd for all mankind S3 voor mij een vrij lange zit met verhaallijnen en karakters die me niet heel erg boeiden. Wat er in de ruimte gebeurt voelde als herhaling van zetten, al zitten er wel mooie en unieke momenten in, maar het hele racen om weer eerste te zijn en daarbij alle risico's van dien nemen voelt niet meer geloofwaardig als je weet hoeveel moeite is gedaan om mensen vroeger op de maan te krijgen en hoeveel daarbij mis kon gaan. Dat voelde je echt in de eerdere seizoenen en ondanks dat in S3 de shit ook de fan raakt, voelt het allemaal wat minder urgent en levensbedreigend. Was het aannemen van vrouwen als astronaut nog een nieuwigheid in het begin, ze kregen wel degelijk een volledige training. Nu hebben de mensen die naar de ruimte gaan dit zeer waarschijnlijk ook gehad, maar het lijkt inmiddels alsof iedereen zomaar de ruimte in kan en als je maar in een kamertje met een belangrijk persoon een leuk praatje af steekt dan is alles weer goed.

het feit dat er ook direct rondgeneukt wordt zodra het allemaal wat veiliger is met alle gevolgen van dien (wie kopt hem in) sprak mij ook niet echt goed aan.

En in dit seizoen begin je ook te beseffen dat een groot deel van de spanning bestaat uit wat mensen wel of niet vertellen aan andere mensen. Dat was t/m S2 leuk, maar nu begon ik te beseffen dat de schrijvers hun kruit natuurlijk niet in 1x kunnen verschieten. Dus je ziet mensen dan ook kronkelen als wij als kijker de waarheid wel weten, maar zij zich in allerhande bochten wurmen om de waarheid niet te zeggen. En onherroepelijk komt die waarheid er dan toch weer uit, met de herhalende reactie van degene die dat nu voor het eerst hoort.

Er zit wel nog een hoogtepunt in waarin onderwerpen die in S1 worden aangekaart eindelijk in het openbaar komen, maar ergens voelt het wat ongeloofwaardig en de actrice die het brengt heeft ook telkens dezelfde uitdrukking en reactie in gesprekken en komt niet echt zeker over.

Het ruimte (of planeet) gebeuren moet dan voor spanning zorgen, maar we krijgen een beetje Stargate of Star Trek away mission gevoel: personages die belangrijk zijn gebeurt toch niks definitiefs.

Ook zit er een nieuwe verhaallijn van een side karakter in die in de finale tot een hoogtepunt komt, maar dat hele karakter en die verhaallijn boeide me niet.

Ik bungel op dit moment op het punt van afhaken. Als ik nog zo'n seizoen moet doormaken is het tijdverspilling en ik heb sommige afleveringen maar half meegekregen omdat het gewoon saai was, dus misschien dat ik daardoor maar beter niet meer aan S4 kan beginnen. Van de andere kant lees ik dat men de zwakke punten van S3 aangepakt heeft in S4 en dat dat toch weer erg goede tv is... Time will tell

5/10.

In seizoen 3 werd het ruimtegebeuren wat teveel op de achtergrond gezet en te makkelijk om plaats te maken voor een overvloed aan karakters en verhaallijnen die het geheel een langdradige serie met overgewicht maakten. De opening van seizoen 4 haalt het niet bij die van seizoen 3, maar toch doet for all mankind weer waar het sterk mee is geworden: Enkele sterke karakters en een aansprekende verhaallijn waarin je investeert. Eigenlijk zijn alle side characters gewoon weg waardoor je het karakter van de 'oude' serie niet meer terug herkent.

Er worden enkele nieuwe karakters geïntroduceerd waarmee makkelijk mee te leven is. Helaas voelt de overgebleven main cast vrij overbodig aangezien ze zelf niet meer zo interessant zijn muv Margo. Het blijft allemaal vrij braaf en tegenstellingen worden vrij snel opgelost en zorgen niet voor al teveel spanning zoals dat in eerdere seizoenen soms een half seizoen bleef doorklinken. Dat heeft misschien ook te maken met enkele time skips in het seizoen waardoor we wederom verteld worden wat er gebeurd is, en dit niet zelf zien of meemaken. Gelukkig leunt het seizoen nog op gebeurtenissen en karakters uit het verleden waardoor ook de trouwe kijker niet teleurgesteld zal zijn. Toch vraag ik me af of de stakingen in Hollywood de serie beïnvloed hebben. Het voelt allemaal wat minder sophisticated dan vroeger.

Het seizoen was wat voorspelbaar op sommige momenten waardoor de punchlines niet 100% aankwamen of het emotionele effect hadden. Ook voelde het B plot soms als opvulling om makkelijk emoties op te wekken ipv dat het echt ergens naartoe gaat.

De finale maakt het een en ander goed, maar haalt het bij lange na niet bij die van seizoen 2. Het wordt jammer genoeg meer feel good tv die lekker wegkijkt dan het indrukwekkende seizoen 2 waarin er veel écht interessante personages rond liepen met de nodige spanning.

Grotendeels weg zijn ook de reflecties/kritiek op de huidige maatschappij, al ligt het er wel weer redelijk bovenop dat de hebzucht van de mens niet onze mooiste kant is. Het seizoen compenseert dat echter niet door een hoopvolle stip op de horizon te bieden of ons te motiveren met goede voorbeelden zoals Star Trek TNG dat bijvoorbeeld deed maar stopt 'ons' in een soort van: dit is wat we hebben en daar moeten we het mee doen. Hopelijk worden we er beter van - situatie.

In principe is dit een prima einde van de serie, dus als er geen seizoen 5 komt zit je in ieder geval niet op een cliffhanger. Mocht er nog een seizoen 5 komen, dan is seizoen 4 een prima 'reset' en een mogelijke opmaat naar een nieuwe topper. Laten we het hopen.

Ik snap niet goed waarom de critici online deze zo afkraken. De serie doet niet veel nieuws of anders dan voorgaande seizoenen: we krijgen een langer verhaal dat verspreid is over vrijwel op zichzelf staande afleveringen.

We bezoeken verschillende werelden, krijgen nog wat lore te zien/horen wat ik best interessant vond. Er zit familie drama in en het belang van de groep en de actie is best leuk.

Enige was de laatste aflevering waarin de CGI over the top ging en het ook niet meer echt geloofwaardig was.

Begonnen met deze serie. Mooi gemaakt met de sfeer, de accenten, het gerook en gedrink en de rauw wereld waarin men leeft.

Toch enigszins overhyped denk ik door alle filmpjes die ik gezien heb waarin Thomas een enorme bad guy lijkt en ijskoud is. Dat klopt grotendeels, al zien we dat er onder de oppervlakte ook meer speelt.

De rest van de cast doet het best aardig: Polly springt erbovenuit en Sam Neill, de rest is meer achtergrond.

Ook is het lastig om het spannend te blijven vinden telkens als er iets gebeurt of iemand bedreigd wordt. De serie zou namelijk wat te snel afgelopen zijn als de hoofdpersonages echt dood gaan. Ben benieuwd hoe ze daar in de volgende seizoenen ook mee om zullen gaan, want dat kun je niet 5 seizoenen blijven doen. SG-1 iemand?

Soms is het wel een beetje aan de trage kant maar je moet het geheel ook in de context van de tijd zien: er waren geen mobieltjes, dus als iemand onderweg was ergens naartoe dan kon je hem niet even bellen om van plan te veranderen. Er wordt veel geroddeld en dat was de belangrijkste vorm van nieuws vergaren.

Men had wel pistolen, maar alles wat stoerder was dan dat was een grote uitzondering.

In een scene wordt een emmer uitwerpselen de straat op gegooid: tegen die tijd in 1919 wist men al dat uitwerpselen ziekten veroorzaakten, dus dat was ten strengste verboden inmiddels, maar wel een leuk wtf moment.

Voor mij beter dan seizoen 1. Iets meer diepgang en langere story arcs van de personages. Ook worden de stakes wat hoger en de tegenstand sterker als ze buiten Birmingham willen uitbreiden.

Vond het een prima seizoen alleen het verhaal rond de soort van complot aanslag vond ik een beetje lastig te volgen en het ging net iets te goed allemaal. Ook vond ik Michael niet heel realitisch, die komt aanwaaien en integreert direct in het bedrijf/criminaliteit etc alsof hij ervoor geboren is.

Het liefdesverhaal was op zich wel leuk, maar van mij had Grace in New York mogen blijven.

Helaas zag ik de plot twist op het einde al aankomen.

Ben het eens met hierboven dat Tom Hardy niet echt overtuigend speelde. Bane stem, met rare gedragingen.

Seizoen 3 weet de kijker in het begin wel te interesseren, maar verliest daarna toch aardig wat stoom. Enkel richting het einde komt het geheel weer op volle snelheid en sluit het waardig af.

Ik vind het een aardige serie, maar mis toch een beetje diepgang van personages. Er is verdraaid weinig ontwikkeling in alle karakters. Men is vrijwel precies zoals in S1. Vooral in het begin merkte ik dat Tommy die overal binnen loopt, verwacht dat hij alles krijgt wat hij zegt en een beetje stoer zit te roken en je niet aankijkt een beetje flauw begon te worden. Later zien we zijn menselijke kant gelukkig wat meer naar boven komen als het persoonlijk wordt voor hem.

Je ziet wel dat dit seizoen een duidelijke andere wending krijgt. Men durft het aan om langere verhaallijnen naast de main story te laten draaien. In Seizoen 1 was het vaak 1 of 2 afleveringen. Helaas zijn die verhalen niet altijd even interessant. Vooral de vrouwelijke karakters krijgen meer vorm hier, wat wel aardig is, die deden vooral in de eerdere seizoenen niet meer dan mening geven, zeuren, en dan werden ze helemaal genegeerd. Hier krijgen ze wat meer respect en laat de serie zien dat ze wel degelijk wat kunnen.

Wat me wel opvalt is dat het weer een: Tommy wordt gedwongen een geheime grote missie te doen. Dat was in Seizoen 2 eigenlijk precies hetzelfde met andere partijen. Ook wordt niks gedaan met het einde van S2, alsof het nooit gebeurd is.

Ondanks dat de antagonist een hatelijk persoon is, voelt de dreiging toch minder dan wanneer een gepassioneerd persoon zoals in S1 en S2 erop uit is Tommy te pakken.

Er is ook een mooie verschijning van onze Maastrichtse Gaite (wat is dat voor naam?...) die vlak voor het einde een kleine plottwist levert. Ook weet ze wat los te maken in Tommy wat brood nodig was.

Tom Hardy weet zijn karikatuur van S2 te overstijgen en geeft een van de meest memorabele speeches van de serie.

Ik vond Grace eigenlijk maar irritant en die had ook niet veel te doen. Haar dood was onverwacht, maar had niet de impact die je zou verwachten, mede ook omdat de serie direct erna tijd overslaat.

De finale is geweldig met 3 verhaallijnen die tegelijkertijd plaatsvinden met hoge stakes, dan is het eens niet alleen de Tommy show. En de grote wending op het einde is erg heftig.

Deze ook gekeken. In het begin bijna afgehaakt want het concept is elk seizoen weer hetzelfde, maar dit keer komt er wat grotere dreiging aan.

Wel zien we vooral Arthur meer uitgediept worden.

Thomas door Cillian laat in dit seizoen ook wat meer emoties zien, en ondanks dat hij de familie leidt, zorgt hij ook voor veel leed. Dat de rest toch telkens weer zijn zijde kiest is treurig en wekt onderhand enige verbazing. Stoppen zit er toch echt niet in voor deze familie tenzij je overlijdt lijkt het en ondanks dat men het al meerdere seizoenen over stoppen heeft, of hierna wordt het legaal, of hierna wordt het normaal, doet niemand het. En dat is misschien ook wel de zwakte van PB: Echt drama zou iemand of een familie zijn die in een situatie zitten waarin ze niet willen zitten en waar ze gewoon niet uit kunnen. De Shelby family kan er echter prima uit: Ze kunnen hun zaakjes verkopen, ze zijn al vele jaren multi multi miljonairs, politie in de zak etc. Ze kunnen gewoon weglopen, maar de echte reden waarom iedereen toch maar weer blijft wordt niet duidelijk. Tommy heeft weer een idee ja... En zo sleurt hij de rest mee richting de ondergang.

Wat opvalt in dit seizoen is dat er erg veel gepraat wordt. Veel langere scènes en relatief weinig actie. Maar als er actie is dan is die ook wel meteen goed.

Brodie doet het top als New York Italiaan, maar op een gegeven moment rent hij bij een shootout bijna als kip zonder kop tussen de kogels door. Echt bang word je niet van de maffia.

De kleine plot twist is nogal flauw en had bij mij weinig effect. De grotere plot twist op het einde is ook direct een oplossing, maar komt volledig uit de lucht vallen muv 1 zin die uitgesproken wordt en daarna wordt het geheel in 1 minuut opgelost wat erg onbevredigend en lui voelt.

Het seizoen kabbelt op het standaard niveau: vast karakters die wat uitdieping krijgen, een paar nieuwe karakters die wat problemen veroorzaken en in dit geval een best leuk verhaal over een jong jochie dat boxer wil worden.

Ik geef het een 7/10. Maar ik denk wel dat ik even genoeg peaky blinders gezien heb na 4 seizoenen voorlopig. Dus de rest on hold of nooit afkijken.

Inmiddels aflevering 9 gezien. Waarempel weet ST: Discovery het nog spannend te maken. De antagonisten worden ook beter uitgewerkt en je begint ze begrijpen. Ik kijk uit naar de finale, maar ergens blijft het jammer dat het seizoen zelf zo varieert in kwaliteit. Dat was bij het vorige seizoen ook een beetje zo. Je leefde toen echt naar de finale toe en die stelde niet teleur. Deze zal nooit als een topseizoen van Trek de geschiedenis in gaan, al was het maar om de enigszins geforceerde karakteruitdieping van Michael, en het feit dat vrijwel alle andere karakters er niet toe doen.

Ook besefte ik dat het mysterie een beetje ontbreekt: Denk aan ST:TNG. Je kwam telkens in een situatie waar je nieuwsgierigheid geprikkeld werd en langzaam ontdekte je met de karakters steeds meer. In Discovery is het allemaal zo makkelijk en instant gratification. Maar goed het kijkt wel lekker weg.

Prima seizoen. Ik kom net van S4 en dat was best okay, maar deze is toch duidelijk beter.

De vertelwijze is wel wat lastig te volgen op sommige momenten, er wordt aardig heen en weer gesprongen, vooral als we eenmaal wat verder in het seizoen zijn. Tip is: Kijk goed naar de kapsels, die vertellen vrij goed waar je zit.

Uiteindelijk zien we een agent die zo beheerst wordt door een (moord)mysterie dat zijn hele leven er eigenlijk van naar de kloten gaat. Ook zijn relatie lijdt er flink onder. De scenes met Amelia zijn gruwelijk ongemakkelijk en ze gaan keihard tekeer wanneer ze ruzie maken. Dit is geen goede relatie. Hij is ook werkverslaafd en ontvlucht zijn family leven het liefste wat het geheel niet beter maakt.

Mahershala Ali speelt de sterren van de hemel en zijn partner maakt ook een coole, weet wat ie doet indruk. In de vroege scene's had ik het idee dat er wat de-aging was gebruikt. Later zit er goede oude mannen makeup op hun gezichten, maar er klopt ergens iets niet, hoe krakkemikkig ze zich ook bewegen, ergens voelen ze nog wat te fit. Veel doet het niet af aan het geheel.

De film heeft eigenlijk een soort van 3 eindes, niet van het type Lord of the Rings, maar als je denkt het is klaar, toch nog iets extra, en dan alsnog iets. Dan blijkt ook dat je als kijker er eigenlijk in geluisd bent om in een bepaalde richting te denken. Daar zit wel het sterke karakter van de serie: je zit echt in de investigation en krijgt net als de hoofdpersonen (vooral in het begin) de feiten een voor een gepresenteerd wat je steeds weer je theorie doet bijspijkeren. Daarin is de serie keigoed. Maar naarmate we heen en weer gaan springen in de tijd krijg je een soort bot toegeworpen: je ontvangt clues uit de toekomst dat iets moet zijn gebeurd, en daarna krijg je meestal dat 'verleden' ook te zien. Als film die het effect van een onderzoek op iemand wil laten zien is die vertelwijze prima, maar andersom was het voor de zaak zelf misschien handiger geweest om chronologisch te vertellen.

Er blijven toch nog wat vraagtekens over aan het einde waarbij de vraag die mij het meeste bezighield was: Hoe is Amelia gestorven?

8/10

Seizoen 1 vond ik erg goed. Zo goed dat ik bij Seizoen 2 ging zin had om met nieuwe karakters te identificeren.

Nu weer wat hype gehoord over seizoen 4.

Het kijkt aardig weg, het prikkelde de verbeelding en nieuwsgierigheid flink, maar richting het einde vond ik het allemaal wat zwakker worden en de uitleg op het einde was 'realistisch' maar weinig interessant. Men probeert gedurende het seizoen er een een beetje een horror draai aan te geven met jump scares. Voeg daar nog spiritueel gedoe, relaties, detectivewerk, beetje rondneuken aan toe en het is inderdaad allemaal wat veel.

De relaties komen op het eind op de voorgrond maar muv 1 verhaallijn uit het verleden tussen Danvers en Navarro vond ik deze niet zo boeiend.

Er zitten weinig: yes, of lekker of opgelucht momenten in deze serie. Het acteerwerk is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Ja we geloven het wel dat je depri en chagrijnig wordt in een donker Alaska. De reden waarom deze mensen zo zijn wordt enigszins beantwoord, maar meer dan een flashback hier of daar zien we niet.

Beetje jammer dat hoe verder het seizoen vordert het mysterie van de moorden steeds minder interessant wordt.

Wel gaaf dat ze op locatie (?) gefilmd hebben. De omgeving heeft veel mogelijkheden en creepy plekken. Als tiener zou je daar lekker kunnen rondstruinen en elk jaar weer wat nieuws ontdekken.

7/10.

Kwam er nauwelijks doorheen in het begin: ik dacht echt: wat ben ik nu aan het kijken en waar gaat dit over?

Alles word afgeraffeld, er wordt gerefereerd aan van alles uit de eerdere seizoenen (vooral 2 dat ook afgeraffeld werd). Uiteindelijk begint er een rode draad zichtbaar te worden die in Aretuza eindigt, waar de boel wat coherenter wordt.

Het is irritant dat Geralt een beetje een side character is geworden itt Seizoen 1 waarin hij duidelijk centraal stond.

De relatie tussen Geralt en Yen was voor mij het hoogtepunt, in de 'finale' zie je echt dat deze 2 een team vormen en de hele wereld aan kunnen.

Jaskier is irritant en overbodig en had van mij weggelaten mogen worden, of opgegeten worden. Net als zijn relatie.

Ciri is de MacGuffin die iedereen wil hebben en dat begint oud te worden. Ik vond de shadow wereld uit Seizoen 2 wel interessant en het verhaal erachter, maar daar wordt niks mee gedaan nu.

Ik kijk het nog wel af, maar zodra Henry weg is, kan (not) the Witcher (want daar draait het nauwelijks nog om) denk ik het beste begraven worden.

En oh ja: waar is al die nudity gebleven?!