Opinions

Ik was geneigd om mee te gaan met het oordeel van de rechter, dat mevrouw alle kans en mogelijkheden had om niet mee te gaan in het plan van de 'sympathieke sadist'. Naar het einde toe moest ik dat toch bijstellen, en dat is het geraffineerde van deze miniserie. Een bijzonder ongemakkelijke en indringende kijkervaring, superieur geacteerd door vooral Dolan en Marsan.

Halfje erbij derhalve.

Inderdaad behoorlijk rauw en realistisch, maar regelmatig toch zeker ook met een menselijk randje. Geschreven door Jimmy McGovern, die ik vooral ken van Cracker, maar hij heeft al veel meer interessants op z'n naam staan.

Bean en Graham doen het uitstekend, maar er zit geen enkele dissonante acteur tussen. Wel kort met maar drie afleveringen, maar het is inmiddels al duidelijk dat er een 2e seizoen in de maak is - het open einde staat dat makkelijk toe.

Nuff said - aanradertje. Dikke 8.


P.s.

Tja. Absoluut niet vervelend, veel drama en modern-sensitief, soms flinke geweldsexplosies. Mooi gefilmd en fijne soundscape. En toch ook niet super indrukwekkend.

3,0*.

Jack Frost is een echte brompotspeurder met het hart op de juiste plaats en een instinctieve handelswijze waarmee hij nogal es in de clinch raakt met (vooral) zijn chef Mullett. Misschien vrij typisch allemaal, maar David Jason zet hem perfect neer, en ook de vaste bijrollen van John Lyons (George Toolan) en Bruce Alexander (Mullett) zijn zeer de moeite. Verder veel bekende Britse koppen die als dader of anders als tijdelijke collega die hun opwachting maken.

Het sfeertje van de eerste seizoenen heeft mijn voorkeur, waarbij je steeds weer ondergedompeld wordt in een troosteloos Denton, een kennelijk fictief stadje (er zijn er vele die zo heten in Groot-Brittannië). Het is echter allemaal opgenomen in Leeds.

De zaken an sich zijn erg interessant, er lopen meestal twee of drie zaken door elkaar en dat verhoogt de kijkvreugde, want mede daardoor voelt het eigenlijk nooit geforceerd aan. Helemaal eens met mijn voorganger dat het een uitstekende combi is van mystery (whodunnit) én drama; niets (on)menselijks is de schrijver(s) vreemd. Gebaseerd op de boeken / het personage van R.D. Wingfield - BoekMeter.nl^.

Een echte, terechte British classic. Dik vier sterren.

^ Deze was echter níet blij met David Jason: "he just isn't my Frost". Jammer voor hem.

Ik kon er nog wel wat leuks in ontdekken; sfeertje, locaties, sommige scènes (grappig, weird, gewelddadig of combi's daarvan), acteerwerk. Het verhaal an sich, hoezeer ze het ook interessant hebben proberen te brengen, stelde weinig voor en vloog op het einde ook nog eens extra uit de bocht. Gemiste kans noemen ze dat, toch?

2,0*.

Het blijft een lastige serie om te beoordelen. Sowieso uniek, regelmatig hilarisch, dan weer interessant op filosofisch / mysterieus vlak, soms best gruwelijk, maar soms ook tenenkrommend flauw (dat gedoe met die Little Nicky* bv.). Ook de vervolgverhaallijn van die jongen op de motor is niet bijster interessant (vooral de ontknoping is gewoon flauw). Maar de positieve aspecten overheersen toch nog wel, nu zelfs meer dan bij de 1e kijkbeurt - al ben ik nog niet helemaal klaar.

* Inspiratie geweest voor Adam Sandler?

P.s.: “Doc, when the will is invoked, the recuperative powers of the physical body are simply extraordinary. Just give me a couple of hours to get dressed.”

Het blijft jammer dat Twin Peaks s3 zich voor een groot deel buiten Twin Peaks afspeelt. En qua verhaal krijg ik het idee dat Cooper dit hele seizoen gedroomd heeft (kan ik helemaal mis hebben). Maar het was grotendeels toch intrigerend en vermakelijk, met hier en daar een uitglijder - de ergste is de typsiche 80s/90s sf-horror 'finale' met de zwarte bol en Freddie met z'n groene handschoen...

Naarmate de serie vorderde viel me ook steeds meer op dat de fx en gore nogal es knullig aandeden. Toen Laura in de red room 'oploste' moest ik zelfs aan de Monty Python animaties van Terry Gilliam denken - op zich een aanbeveling misschien, maar toch niet voor deze serie. En, okay, het is David Lynch, en dan krijg je vrij typische zaken aangeboden, maar hier zaten wel véél kleine, niet ter zake doende stukken en personages in. Die afsluiters met liedjes in de Bang Bang Bar kwamen nogal es over als slaapliedjes - niet altijd onaangenaam, wel vaak wat overbodig en aanvoelend als music product placement.

Afl. 8 is wel een verhaal apart. Ergens zeker intrigerend, maar kreeg er ook af en toe een over the top gevoel bij. NIN heb ik nooit echt kunnen waarderen en had ook hier gerust in een black hole mogen blijven. En waarom kwam de echte ZZ Top niet opdagen in afl. 15? Eddie Vedder natuurlijk wel gespot - beetje overdreven nummer vond ik het, maar ach.

De vele humoristische stukjes vond ik in dit seizoen wel wat beter passen dan in de vorige, maar hier missen we dan eigenlijk ook het tegenwicht van de ontwikkelingen / ontdekking m.b.t. de gruweltragedie van Laura, waardoor het sowieso allemaal wat 'lichter' aandoet (al wil ik ter vergelijking s1 en 2 toch snel ook es terugzien). Het 'verhaal' Dale vs. Dubbelganger is ook wat dunnetjes. Dale is Dougie en beleeft zo allerlei vage avonturen, Dubbelganger is een crimineel die vooral veel moord en 'evil' kijkt.

En het is denk ik voor het eerst dat ik een rol van Laura Dern vind tegenvallen, best wel jammer. Wel blij met Naomi Watts. Die 'grappen en grollen' met de FBI en de behoorlijk grote rol voor Lynch zelf vond ik trouwens wel wat much.

Nou, dat is mijn indruk na een eerste binge watch in een nutshell. Ik ga vast s1 en 2 eens opnieuw proberen, waarna deze ook wel weer zal volgen. Voor nu hou ik het vanwege de vele voors en tegens op ruim drie sterren.