Opinions

Ik heb er nu nog eens 5 afl. van gekeken, maar subtiel komt in het woordenboek van de makers niet voor... er had echt zoveel meer ingezeten als dit beter opgebouwd was. Nu zit ik me te ergeren aan het bijna constante geschmier van Norma en Norman terwijl dat beter gedoseerd heel fijn had kunnen zijn. Maar ik zet nog even door, want het is echt niet allemaal rotslecht. Een halfje gaat er alvast zeker af.

Tja, het wordt er niet beter op.

Het detective idioom werkt tegenwoordig alleen nog enigszins als een serie weet te scoren qua sfeer, een (tamelijk) deftig uitgewerkt plot en overtuigende acteurs en dat zie ik in Beck s8 toch te weinig. Het is een beetje wij / zij aka goodies vs. baddies met maar weinig nuance. Beck zelf is wat mij betreft wel aan pensioen toe en zonder hem blijft er bitter weinig over. Zelfs de buurman ben ik nu wel klaar mee.

2,0*.

Ook geen hoogvlieger. Natalie Madueño is wel lekker, maar echt goed acteren? Haar 'verscheurd zijn' tussen het grote geld en haar schuldgevoelens en zelfs de veiligheid van haar zoontje komt maar heel matig uit de verf. Thomas Bo Larsen (op zich een best charismatisch acteur) speelt een vrij stereotype renegade cop met uiteraard het hart op de juiste plaats en zo, en ook over de rest van de acteurs / karakters zal ik niet snel naar huis schrijven, al weet Nikolaj Lie Kaas zijn personage nog wel aardig cool te laten blijven onder diens eigen grootheidswaanzin.

Natuurlijk moet een en ander door flink wat toevalligheden geholpen worden, en daar wordt het natuurlijk wel een stukje flauwer van. Net als 'Okkupert' weer tamelijk clean en 'steriel' in beeld gebracht, en ook hier is dat niet erg. Uiteindelijk wordt de zaak zeker niet naar volle tevredenheid van iedereen opgelost en wordt de 'baas' pardoes uitgeschakeld, en dat is wel te 'waarderen' zeg maar.

Al met al? Kijkbaar, in zekere zin, maar dat levert bij mij niet zomaar een hoge score, laat staan een voldoende, op. 2,5*.

Als je de poster zo bekijkt, kan je het ook voor een gladde soap aanzien, maar dit was een fijne zwarte komedieserie met ook flink wat drama over het wel en (vooral) wee van een televisiezender die aan allerhande commerciële wensen moet voldoen - vooral kijkcijfers scoren en de programmering zien rond te krijgen. Ook allerhande persoonlijke sores komen aan bod, trouwens.

Ik dacht dat het de beeldschone Portia de Rossi was in de rol van Lori, maar 't was dus Charlotte Ross (ook niet verkeerd) en daarom kon ik de serie eerst moeilijk terugvinden (titel wist ik niet meer). Als ik me niet vergis werd dit indertijd uitgezonden door de VPRO. Zeer de moeite, maar volgens mij nergens terug te vinden (ja, op YT in niet al te beste kwaliteit) en ook geen dvd-release... jammer.

4,0*.

Afgezien van die kolder in de woestijn (een geharde Mexicaans-Amerikaanse crimineel die zich wel even de les zal laten lezen door een advocaatje?!) en nog iets dat me zo niet te binnen wil schieten, is dit best een fijne serie, waarin Mike en Jimmy voor het eerst echt hun emotie mogen laten zien en dat werkt uitstekend. Met deze premise kan men vrij simpel van de ene zaak naar de andere overschakelen, al ben ik er nog niet uit of dat juist wat rommelig of heel ingenieus is.

Maar aangezien dit een serie is die ik vast vaker ga zien, kom ik daar nog wel es op terug.

De verschijning van Michael McKean als Chuck was een aangename verrassing, want die ken ik vooral van veel oudere '80s / '90s komedies (en wat latere Christopher Guest films). Interessant personage, deze Chuck, en hij geeft dit seizoen een belangrijke impuls. Maar ook over de andere bijrollen heb ik weinig te klagen.

Ik hou het op een mooie 3,5* voor nu.

Leuk seizoen. Het gaat toch vooral om de advocatenbroedertwist (die ik niet altijd even geloofwaardig vind, maar wie ben ik), en ik geloof dat Jimmy en Mike misschien 1 of 2 keer samen in beeld zijn geweest? Mike is wel een erg vermakelijke badgoodguy, dus ik heb er verder geen problemen mee. Inderdaad is het interessant hoe Howard ook zijn sympathieke kantjes krijgt toebedeeld... En het einde houdt de spanning erin.

Het begon 'leuk', ook al is het eeuwig zonde dat Chuck van het toneel verdwenen is (okay, hij komt nog een paar keer voorbij, gelukkig). Ik had bewust niets gelezen over dit seizoen en natuurlijk kijk ik een halve dag voordat ik eraan begon naar het plot van afl. 1... Maar goed, Chuck is no more, het was wel te verwachten. En een tijdje bleef het goed gaan; een relaxte serie waarin niet zoveel lijkt te gebeuren, maar wel stijlvol en met aangename acteurs.

Maar dan komt 'Coushatta'. Het lijkt een slimme scam, maar zoiets is natuurlijk vrij makkelijk onderuit te halen als je niet alleen de telefoonnummers van de brieven aanhoudt (even Googlen, bv.). Dus geloofwaardigheid nul. De lijn met de Duitsers vond ik al bij aanvang een wat saaie noodgreep, maar de finale ervan was ook nog eens totale flauwekul; als je bv. een konijntje houdt en het water en eten geeft en dat het zich kan vermaken met wat leuke speeltjes, dan laat je natuurlijk niet het hekje openstaan (en wat voor belang had Gus er nu echt bij om die arme Werner af te laten maken...?)...

En dan de 'echte' finale. Er moest natuurlijk wat gebeuren (ik vond het al een beetje raar dat Kim zich zo makkelijk en niet-opstandig mee liet sleuren met Jimmy's nieuwe fratsen, maar soit) en het was al duidelijk dat Jimmy zijn verdriet aan het wegdrukken was, tenminste, daar dacht ik aan, maar nu blijkt dat hij helemaal geen gevoelens heeft (?) en dat Kim dat ook inziet... Geen idee wat ik daarmee moet, maar in ieder geval mag ik tot 2020 wachten tot daar wat nieuws aan gebreid wordt...

Teleurstellend is het sleutelwoord voor dit seizoen en dat terwijl het grotendeels lange tijd (t/m Piñata, de lijn met Nacho en Salamanca was top - mooi toegewerkt naar het belletje! ) heerlijk wegkeek (al vond ik de terechtwijzing door Mike in de praatgroep een beetje out of character), dus dan ben ik maar mild: 2,5*.

Wordt een anthologie-serie, lijkt me...?

De tweede serie in korte tijd die hoog aangeschreven staat (Vinyl was die andere) die mij tegenviel - jammer.

Ten eerste duurt het mij veel te lang eer het schuldige kind bekend wordt (laatste afl. nota bene). Afgezien van de geloofwaardigheid (het zóu kunnen, 'tuurlijk), maar de kijker 6 uur+ (de originele kijkers zes weken) opzadelen met een alleraardigst joch dat toch misschien wel een heel gemene pestkop is... Hetzelfde geldt voor de giftige relatie tussen Celeste en Perry, ging veel te lang voort. Uiteraard kan dat in werkelijkheid zelfs nog langer zijn, maar dat is iets anders dan het in een dramaserie verwerken. Meer dynamiek doorheen de serie wat dat betreft had veel beter gewerkt. Sowieso voelt het geheel aan als een wat mislukte mix tussen thriller en drama.

Maar dan het klapstuk: sowieso vind ik die laatste aflevering wat al te hoog gewaardeerd hier, maar om Perry nu ineens óók op te werpen als verkrachter van Jane / vader van Ziggy… hoe vergezocht wil je het hebben?!

En zo zijn er meer schoonheidsfoutjes, bv.: Celeste regelt een appartement voor zichzelf en de kinderen, maar Perry gluurt op haar telefoon en krijgt er lucht van; óf ze weet dat hij dit soort dingen doet en regelt het niet met haar phone, óf het is compleet out of character voor Perry en zou het niet gebeuren. Of hoe Jane en Renata het zo makkelijk bijleggen, terwijl nog totaal niet zeker is of Ziggy het gedaan heeft en Amabella haar beschuldigingen nog steeds niet heeft teruggenomen.

Kwam op mij over als satire op de community; hoe iedereen wel wat te roddelen heeft, maar minstens de helft ervan blijkt onzin.

Wat me ook opviel, was hoe zelfstandig en sterk al deze vrouwen bedoeld zijn, maar ze wonen wel allemaal in dermate grote huizen (behalve Jane uiteraard) dat je wéét dat de Mexicaanse schoonmaaksters en tuinmannen niet ver weg kunnen zijn - maar hooguit was er een oppas te zien wanneer de kinderen moesten thuisblijven.

Blijft over het mooie Monterey en omgeving, veel lekkere muziek die daarbij hoort, nog wat interessante topics die een aardige behandeling krijgen en prima tot uitstekend acteerwerk, al kan dat het allemaal niet redden. Toepasselijke afsluiter was dan ook een waterige cover van ‘You can’t always get what you want’… true dat.

Met 2,0* zit ik wel aan de max.

Helaas vanavond vergeten en pas ingehaakt op het einde van ep.5, maar genoeg gezien dus. Prima serie inderdaad, met misschien niet hoogst originele verwikkelingen, maar it'll do. Nesbitt idd goed bezig, maar ook de rest van de cast (ik noem Pettigrew, Walley, Smurfit, McKenna en last but not least oudgediende Cranitch) houdt hem prima bij. Kleine 7.

Een seizoen 3 zit er met dit einde uiteraard dik in, maar officieel is er nog niets bevestigd dan wel ontkracht.

Beste reality docuserie over seriemoordenaars die ik ken. Op zeer ingetogen wijze worden de gruwelijke zaken uit de doeken gedaan, met een perfecte narrator (ik meen dat het Christopher Slade is, maar kan ook zo maar Steve Furst zijn). Soms moet je wat natte vingerwerk en open deuren van een paar bijzondere psychologen voor lief nemen, maar ze doen hun best... Ik kan niet zeggen dat ik alle zaken (killers) even interessant vind, maar dat mag de pret niet drukken. Met schitterende beelden vaak van voornamelijk Amerikaanse en Engelse stadsgezichten, landschappen en dergelijke, al is dat eigenlijk bonuswerk.

Is een tijd lang op 13th Street te zien geweest, maar die hele zender lijkt wel opgedoekt, helaas... Nu geen idee waar het nog te volgen is, behalve dat wat op YouTube e.d. gepost wordt.

Een paar zeer beruchte namen in seizoen 2 van 'Born to Kill?'. Weer in die ingetogen stijl met tamelijk volledige (maar wat is volledig - echt álles kom je nooit te weten) biografieën van de betreffende bad guys, en één bad girl, Aileen Wuornos - al zou je eigenlijk Carol Fugate ook moeten meetellen, de tijdelijke metgezel van Starkweather (en samen de inspiratie voor Oliver Stone's 'Natural Born Killers'). Over alle moordenaars behalve Richard Trenton Chase heb ik wel één of meer films gezien.

De vraag of ze geboren moordenaars waren of niet, is toch een beetje 'achteraf koffiedik kijken', naar mijn mening. Het is zeker wel interessant om het te beredeneren, en vaak zijn de theorieën en het gepsychologiseer best aannemelijk, maar waterdicht is het nooit. De achtergronden van de moordenaars zijn vaak ook erg verschillend, waarbij je ook nog kan stellen dat andere mensen die gelijksoortige ellende hebben meegemaakt in hun jeugd (waar het toch vaak vandaan komt / lijkt te komen) uiteindelijk níet tot zulk gewelddadig gedrag komen.

Maar het blijft een fascinerende reeks en, nogmaals, één van de beste op dit gebied. Dat komt trouwens ook omdat betrokkenen uit die tijd (soms slachtoffers die het wisten te overleven, soms nabestaanden en dan weer detectives die op zaak zaten) vaak uitgebreid aan het woord komen en dat weet mij regelmatig flink te raken.

5,0*.

Memorabel seizoen, maar what else is new? Ditmaal twee Britse seriemoordenaars in de mix, en dat geeft altijd weer een andere couleur locale aan een aflevering. Afl.1 heeft Donald Neilson, een voormalig en vernuftig soldaat die behoorlijk uitgebreide en slimme plannetjes bedacht had om geld te verdienen - het leek mij hem er niet in eerste instantie om te doen om te moorden - maar ja...

John Linley Frazier in afl.2 is een ander verhaal, eerder dat van een psychisch totaal verward persoon die meent in opdracht van iets hogers te handelen, maar ook dat is te betwijfelen vanwege zijn verdachte gedragingen naderhand...

De Yosemite Park Slayer, oftewel Cary Stayner, is één van de meest bizarre killers die ik ken op dit gebied, je verzint het gewoon niet; een Fincher had hier allang een klassieker van kunnen maken. Jaren voordat deze man toesloeg, werd zijn kleine broertje ooit ontvoerd (door een kinderverkrachter) en wonder boven wonder levend (en wel? --- in 1989 overleed hij alsnog door een motorongeluk na van zijn werk naar huis wilde rijden) teruggevonden na 7 (!) jaar. Zijn er connecties tussen de zaken? Het líjkt er echt niet op, maar toch blijft zoiets spoken...

En dan nog Patrick Mackay, die me op sommige foto's erg aan AC/DC's Angus Young, maar gooi ik wél op toeval, maar minder duivels is hij er niet om, de brute Butcher Brothers (niet te verwarren de gelijknamige regisserende broers dan wel de muziek producerende andere twee broers!) en de gestoorde Hadden Clark die ze gewoon niet allemaal op een rijtje had... verplicht kijkvoer voor mensen met een interesse voor de wat donkerdere kant van de mensch, uweetwel...?

Helaas nog steeds nergens in een nette blu-ray box met subs en verdienstelijk artwork verkrijgbaar (hinthinthint)...


*****, dus.

Eigenlijk net zo sterk als de vorige seizoenen, maar die heb ik toch in een bepaalde periode bekeken waar ik nu een beetje 'doorheen' ben, kennelijk. Het blijft bizar hoeveel van dit soort figuren de aarde bewandel(d)en en ik vraag me echt af waarom ze met deze serie gestopt zijn. Er zijn er toch nog zat? Waarom is deze bv. nooit aan bod gekomen? In andere series / films al teveel uitgemolken? Of wilde men het alleen bij Britse, Amerikaanse en Canadese zaken houden?

De professionele zielenknijpers hebben best vaak interessante punten, maar m.b.t. de kwestie 'nurture vs. nature' blijft het altijd vreselijk moeilijk iets zinnigs te zeggen. Eigenlijk altijd ligt er een zwaar tekort schietende jeugd aan ten grondslag, of dat nu misbruik en mishandeling is, verwaarlozing of een misplaatste en verwrongen manier van aandacht geven - of anders wel een algehele psychisch en fysiek ongezonde omgeving (dorp - stad). Plus, en het wordt een cliché, ik weet het, dat velen die ook een zware jeugd gehad hebben, níet de slechte kant op gaan.

Anyway, het blijft al met al een sterke en erg interessante serie. Ik hou alleen al van al die mooie shots van de stadjes e.d. en de soundtrack, terwijl dat misschien het minst belangrijk is. Van mij had het jaren door mogen gaan, maar de piek (in mijn aandacht in ieder geval) is wel voorbij.

4,5*.

P.s.: ook hier weer regelmatig verslagen van direct betrokkenen / nabestaanden, wat het geheel een extra indringende dimensie geeft - eigenlijk onmisbaar in de serie.

Bij de tweede kijkbeurt zit er nog van alles in mijn geheugen, en het valt me nu meteen op dat Walt eigenlijk eigenlijk vanaf dag 1 een onhebbelijk en onuitstaanbaar mannetje is die in alles teleurgesteld is in het leven, niet in de laatste plaats in zichzelf. Het gebruikelijke rise-and-fall motief is hier meer een stumble-stumble-and-finally-crash motief. Het is allemaal vaak nogal kolderiek, dit in schril contrast met het eigenlijke drama en de harde kant van de misdaad, wat prachtig tot uiting komt wanneer zwager Hank droogjes constateert dat er een nieuwe kingpin in town is en het beeld fadet naar Walt die wezenloos à la Hal ( Malcolm in the Middle - Seizoen 1 (2000) ) zijn tanden staat te schrobben.

Seizoen 1 duurt niet lang, maar er gebeurt tamelijk veel. Ik vind het lekker geschreven / in elkaar gezet en heb me toch net even beter vermaakt dan de eerste keer. Meeleven met Walt of Jesse zit er dit keer niet (of nauwelijks) in, het is meer kijken naar een ramp die zich in 5 seizoenen voltrekt.

Helemaal mee eens, maar ik heb besloten deze reeks niet te serieus te nemen. Het is regelmatig Shakespeariaans, maar het ligt er tegelijk erg dik bovenop allemaal.
Ik vind het wel wat hebben dat deze serie meteen uit de startblokken spurt - zie mijn eerste constatering.

3,0* ---> 3,5*

In afl. 1 en enkele andere zien we al dat er iets op stapel staat bij huize Walt. BB / Gilligan levert hier een mindfuck met de kosmische strekking: what goes around comes around. Normaal gesproken zou ik dit ook veel te vergezocht vinden (meer moeite had ik eigenlijk met Walt die de vader van Jane tegenkomt in een café en zo zijn er meer dingen), maar op de een of andere manier vond ik het erg leuk gedaan.
Welbeschouwd zijn het allemaal creeps. Het zijn de acteurs die het hem doen hier, vind ik. Plus dat het aan de kijker is om dit allemaal wel of niet zo serieus te bekijken. Ik vind dit geen hoogstaand drama van echte mensen die tegen wil en dank ergens in verwikkeld raken, maar een gewoon een toffe zwarte komedie misdaadserie met veel vaart en leuk gevonden twists. Ik zou zeggen Malcolm in the Middle meets The Godfather.

Ook dit seizoen was zo weer voorbij, al vond ik die aflevering dat ze vast komen te zitten in de woestijn en à la MacGyver een oplossing moeten zien te vinden niet bijster interessant, zelfs niet vanwege de personage-clash tussen Walt en Jesse.

Speciale vermelding voor Tuco en Hector "ping!" Salamanca - al zijn er veel toffe bijrollen.

Ook hier van 3,0* naar 3,5*.

Lolita.

Sommige delen (vooral in het begin) zijn exact gekopieerd, maar naarmate de boel vorderde (zie ook s2), kreeg ik het idee dat er steeds meer afgeweken werd. Maar de setting in Am./Mex. voelt wel heel anders aan (niet verkeerd, btw! - en ook de hele problematiek VS-MEX ligt natuurlijk anders dan ZW-DEN), alsook de (hoofd)acteurs - die, hoewel ze het heel aardig doen (leuke bijrol ook weer van Matthew Lillard, maar ook anderen) zullen nooit kunnen tippen aan de originelen wat mij betreft.

Toch een leuke serie, alhoewel het einde van s2 me behoorlijk teleurstelde en s2 sowieso steeds wat saaier werd.

s1: 3,5*.

Tijdje geleden dat ik dit zag, maar in mijn herinnering een dik okay eerste seizoen. Mijn Imdb review er even bij gepakt en vrij vertaald:

Er lopen zo'n drie hoofdzaken die al dan niet met elkaar verweven zijn of raken. Het gaat allemaal niet snel en focust vooral op een geloofwaardige verbeelding in plaats van dat er met onnodige actie, suspense en drama gestrooid wordt. Het komt daarom misschien wat droog en taai over, maar uiteindelijk sorteert het wel effect.

Eén keuze vind ik niet zo geloofwaardig, wanneer Malotru brutaal een bezoekje brengt aan Nadia op het vliegveld (afl. 9), daarmee zou hij haar enkel verder in gevaar brengen. Het waarom is wel duidelijk, maar hij had eigenlijk moeten begrijpen dat haar besluit al vaststond, daar was hij slim genoeg voor. Het einde met 'Cyclone' heeft misschien nets iets teveel blije clichés in zich, maar vooruit.

Het acteerwerk en de cinematografie (plus aanverwante zaken) zijn dik in orde, maar ook niet meer dan dat. De toon van het geheel is ingetogen en de personages komen menselijk over (tot op zekere hoogte, want het spionnenvak vereist ook een bepaalde mate van ontmenselijking). Het duurt een flinke tijd voor dat het verhaal duidelijk wordt en dat draagt alleen maar bij aan de lol (lees: spanning) en er is genoeg uit te werken voor een volgend seizoen.

Dus, ook al kon ik niet altijd evenveel meeleven met de personages, het blijft een fijne serie. Het zal nooit een klassieker als 'Tinker, tailor,...' (1979) van de troon stoten, maar die verwachting had ik ook echt niet.

Dikke 3,5* die afgerond mag worden naar boven.