Opinions

Ontwikkeld en (deels) geschreven door Kevin Williamson, die nogal wat op zijn naam heeft staan (helaas kan je hier niet op de naam klikken en zo bij de andere series terechtkomen, maar daar is dan Imdb voor), als schrijver dan wel 'ontwikkelaar'; de originele Scream film (dat was al hiervoor), I know what you did last summer (wel gebaseerd op een boek), The faculty, Cursed en de series The following, Stalker, The vampire diaries en dus deze. Dawson's creek was indertijd wel een guilty pleasure of some sort, maar er blijft zelfs in mijn herinnering weinig van over.

Weer wat gebruikelijke toevalligheden voor een detective, maar grotendeels eentje die niet het stramien volgt. Zo is de dader al in ep.1 bekend en wordt hij neergezet als een mens van vlees en bloed. Het einde is top gedaan. Jammer dus van de minpuntjes, anders was ik wel hoger uitgekomen. En Natalie Madueño blijft een plaatje.

Dat een wang van een flinke klets slechts eventjes rood kleurt, is volgens mij niet onrealistisch. Wel raar inderdaad moeder de mobiel uitzet zonder goede reden. Singapore hadden ze ook veel sneller kunnen bereiken, trouwens. De inval met het kind toont aan dat je dat zo niet in alle gevallen met grof geweld behoort te doen, ze hadden moeten weten dat hij een zoontje had en hij mogelijk niet eens thuis was...

Toch een dikke 7 voor een onderhoudend reeks. Ben nu ook wel benieuwd geworden naar de rest.

Eens, Tennant doet het geweldig. Helaas vond de NPO het nodig de 1e 2 afleveringen samen uit te zenden en een week later afl. 3, beetje funest voor de beleving. Maar ook leek die laatste aflevering wat minder intens en spannend dan de 1e twee, waar je nog echt "mee kijkt" met Des.

En de tabaksindustrie is weer helemaal blij.

Die beste man heeft helaas niet zitten opletten. Lori maakt CC al snel duidelijk dat ze eerder al als prostituee heeft gewerkt. En Abigail heeft geen drugs nodig om op te blijven en te studeren, want ze kent de stof al van binnen en van buiten; ze weet alleen een dealer en wordt door haar vrienden 'naar voren geschoven' om het te kopen. Ze is verder verveeld met het studentenleventje en wil 'gewoon' wat anders.

Verder vind ik het vrij onbenullig dat een recensent al na vijf van de acht afleveringen zijn stukje inlevert (en men dat nog publiceert ook)… en dan ook meteen met een aantal conclusies komt die gewoon niet kloppen, zoals “…Dat de vrijheid waar Lori en Abigail gebruik van maken, hun zelfontplooiing en de wijze waarop ze het heft in eigen hand nemen, in het tegenovergestelde zullen uitmonden…” Nogmaals, Lori was al een prostituee, maar, zoals ze zelf zegt “Ik heb een pooier nodig, want anders wordt ik lui.” Uiteindelijk wordt ze niet gelukkig, maar een keiharde tante die de nieuwe favoriet van CC weet te worden - een bepaalde mate van security weet ze zo wel af te dwingen. En Abigail bereikt absoluut een bepaalde mate van vrijheid; ze werkt, vult haar (seks)leven zoals ze het zelf wil en reikt waar ze kan de helpende hand - Ashley zet ze zelfs op de bus naar een ander (beter? dat is wel de vraag) leven zodra deze echt beseft dat ze toch haar pooiers favoriet niet is, een andere belazert haar (Abigail) keihard, dat ook.

En dan is het nog frappant dat het stukje met geen woord rept over de homoseks(ualiteit) die in doorheen heel de serie is geregen. Van ongemakkelijke gesprekken en filmvertoningen tot vrijpartijen en neplullen in de gay bios - het maakt niet uit en het wordt met de nodige humor gebracht. Het is een thema op zich in de serie, net zoals het feminisme (al wordt dat het meest vertegenwoordigd door Abigail, maar vlak ook Candy niet uit), waarin de broodnodige sprankjes hoop te vinden zijn, naast alle ellende dat het stukje beschrijft.

De lijn van Candy vind ik het beste uit de verf komen. Ook zij weet uiteindelijk een soort van positieve draai te geven aan haar leven, door beetje bij beetje een regisseursstoel bij pornofilms te veroveren. Maggie Gyllenhaal doet het weer uitstekend.

Het lastigste vind ik de pooierrollen, want daar valt weinig sympathie aan te verdienen en die hadden van mij ook gerust wat bondiger gemogen; de 'gezegde' "Don’t try to sell me the hooker with a heart of gold" (‘The Usual Suspects’, 1995) zou minstens driedubbel op gaan voor die ‘pimps’. ’Grappig’ is dan ook nog om ‘Lester Freamon’ als oude, eindelijk settelende pooier kort voorbij te zien komen, die voor CC kennelijk een soort peetvader is. Het is (was, in het geval van het gebied The Deuce) natuurlijk een wereld op zich en dat zal het punt van de serie geweest zijn, maar als ik die melancholisch kijkende en pratende pooiers hier op het einde zie, denk ik wel “Ja, en?”

En dan nog hoofdrollen voor één enkele acteur. Franco doet het prima als tweelingbroers, maar ik weet eigenlijk niet of al hun verwikkelingen nou even bijzonder vond. Ik moest meteen denken aan Ewan McGregor in Fargo s3, die ik daar nog beter vond, al waren het niet echt tweelingbroers daar.

De aankleding vind ik verder te doen, maar niet bijzonder; zo mooi en waarheidsgetrouw als in allerlei gave films uit dat tijdsbestek zelf zijn honderd keer mooier. Maar eerlijk is eerlijk, de sets (? neem ik aan) van die straten waren af en toe tamelijk indrukwekkend om te zien.

Als grove schets van een toch bijzondere tijd en plaats vind ik het zeker wel geslaagd, maar het voelde vaak ook fragmentarisch (soms zelfs wat herhalend) aan, waarbij de lijn met Alston en de journaliste zeer interessant was, maar dan vooral hoe dat in die tijd werkelijk is gegaan - ik neem aan en hoop dat seizoen precies daar de lijn zal oppakken.

Wel redelijk bizar om allerlei acteurs uit The Wire (en ook een paar hele goeie uit Quarry) hier te zien opduiken, een serie waarvan 'The Deuce' de veters misschien net mag strikken.

3,5*, moet kunnen, voor nu.

P.s. het duurde 2 scenes eer ik de kleindochter van Elia Kazan wist te spotten die zo'n leuke rol had in Olive Kitteridge...

Nieuwe kijkbeurt s1. Het rommelt een tijdje maar wat aan, deze reeks. De indruk is dat de show zichzelf niet te serieus wil nemen om zodoende allerhande zaken toch uit te kunnen buiten, voornamelijk vigilantisme, of misschien is het gewoon een kwestie van aankaarten? Maar ook daarnaast wordt er regelmatig een sociaal commentaartje geleverd op Amerika.

De spanning begint pas echt (lees: het wordt pas leuk) wanneer Dexter in het nauw gedreven raakt en zijn ware aard aan het licht dreigt te komen. En dat duurt hier even (ik meen voor het eerst wanneer het jongetje getuige lijkt te zijn geweest, maar hij bleek in feite Jezus (zoals immer afgebeeld...) gezien te hebben...).

Al met best leuk, maar een stuk minder pakkend dan een eerste viewing, wat natuurlijk logisch als je nog wist hoe het meeste in elkaar stak. Maar dan nog kan ik niet zeggen dat het nou zo sterk geschreven was. Het was bv. intrigerend dat Dexter ineens te kampen kreeg met opdoemende verdrongen herinneringen, maar dat de ice truck killer dan uiteindelijk zijn broer was die bij het vinden van de twee in de container door Harry zgn. meteen doorzien werd als zijnde gek en evil en dus maar naar een weeshuis etc. gestuurd werd... right...

Vooral een serie om niet te serieus te nemen, men moet Debra wel kunnen verdragen (ik vind het nog steeds een verfrissend personage) en het gevoel blijft dat er veel meer in gezeten had (maar als het veel serieuzer en diepgaander was geworden, was het misschien minder aangeslagen bij een breed publiek?), maar soit. Niet meteen ongeduldig geworden om de rest ook weer te kijken, maar het kijkt lekker weg, dus wie weet.

Van dik 3,5* naar dik 3,0*.

+

Blijft staan.

Geweldig dit, was het eigenlijk vergeten. Gister nog afl.1 even weer geprobeerd (slechte kwaliteit YT), maar de animatie is niet geweldig ('squigglevision', gemaakt op de computer)... de humor grotendeels wel. Alsof een aantal Charlie Brown personages volwassen zijn geworden en in de Bizarro World van Seinfeld terechtkomen, zoiets.

Ik las ergens dat dit de serie was die Comedy Central op de kaart zette.

Ik ga zeker nog meer afl. kijken, maar hou het voor nu op dik 4*.