Opinions

Okay, zo lijkt het er al meer op qua einde. Maar het is wel erg omslachtig om ineens terug in de tijd te gaan voor de 'twist'. Ook Rachel had veel eerder geïnformeerd kunnen worden over vork en steel, maar ja, dan had het niet langer geduurd dan een gewone speelfilm... Al met al nog wel aardig kijkvoer, de vijf blijft staan.

Weten ze het op het einde nog weer te verknallen met een Delorme die uit het niets opduikt en Cardinal redt. Uiteraard blijkt hij (in de kern) onschuldig (daar had ik mijn geld al wel op gezet), maar dat dat dan moet komen omdat hij ooit undercover was en zijn geheime telefoontje liet slingeren in de buurt van zijn psychisch kwakkelende vrouw (dan zou hij toch tien keer extra opletten?)... en dat hij haar dan zogenaamd moet beschermen tegen de autoriteiten (niemand zou haar schuldig achten, hooguit Cardinal vanwege zijn kardinale fout). Nee, uiterst teleurstellende outcome.

En da's heel erg jammer, want zoals gezegd was het daarvoor sfeervol, af en toe flink gruwelijk (regisseur Daniel Grou deed eerder ook al eens die gruwelfilm Les 7 Jours du Talion - aanrader voor de liefhebber) en zat het met de geloofwaardigheid helemaal snor. Ook het acteerwerk was prima tot uitstekend (bijrollen Allie MacDonald en Brendan Fletcher special noemenswaardig), de (thema) opening (kort maar) prachtig, de settings om van te smullen en het verhaal aanvankelijk intrigerend en beloftevol.

Ik zal niet al te streng zijn, maar ook niet al te coulant: 2,5*.

P.s.: hier zijn inmiddels al drie seizoenen van...!

Jammer dat ik de 2 afl. niet korter na elkaar kon kijken, want de wat chaotische opzet van deze toch al ingewikkelde zaak helpt ook niet mee. Het blijft in elk geval een uiterst bizarre zaak, waarbij het steeds verder uitmondt in een afl. van Spoorloos.

Ik begin me wel een beetje afvragen in hoeverre een aantal slachtoffers en nabestaanden nu echt geholpen zijn met hun emotionele deelname aan zoiets als dit, en die over-enthousiaste (of is dat 'gewoon' Amerikaans?) amateur snoop tegen het einde... tja.

Verder ga ik zelf nog es wat neuzen over de zaak Terry Peder Rasmussen. Hier op de poster een lijkt hij in principe een vrij normale jongeman, maar zijn 2002 mugshot laat heel wat anders zien.

Tot slot: hoe begrijpelijk de angst en het vluchtten van de moeder met de kinderen ook was, ze trof Eric aan met brandplekken van sigaretten... had ze toen meteen aangifte gedaan... denk je dan toch?

Vanaf dit seizoen begint Columbo echt leuk te worden, hoewel de voorgaande seizoenen ook best vermakelijk waren. Hier is onze oude regenjas met sigaar en (sigaar)hond in afgeragde oldtimer Peugeot echter een schuifelend anachronisme geworden in een (toen toch) moderne wereld, het contrast werkt echt geweldig. Ook lijkt Peter Falk met meer humor, plezier en finesse te spelen. Natuurlijk leunt de serie zwaar op de komische noot, maar dat hoort erbij. Dit is niet een serieuze detective-serie. En niet eens een echte detective (mystery), omdat de kijker meteen al weet hoe de moord in de steel zit.

Heel vroeger (haha), toen dit voor het eerst werd uitgezonden, heb ik het niet meegekregen. Ik maakte pas kennis met C. toen juist de latere seizoenen op 13th Street laat in de nacht (vroeg in de ochtend) werden uitgezonden en ik heb ze toen ook meermalen bekeken. Uiteindelijk verslaafd geraakt, de complete box aangeschaft en ook de eerdere seizoenen bekeken.

Van dit seizoen is 'Murder, Smoke and Shadows' favoriet (een kijkje met een knipoog in het filmwereldje van Hollywood met een bij/hoofdrol voor een enthousiaste Fisher Stevens - mij vooral bekend van 'Short Circuit, maar zag ‘m gister toevallig ook weer in ‘Factotum’ voorbij komen), en 'Sex and the Married Detective als goede tweede (fijne bij/hoofdrol van Lindsay Crouse).

Dikke 4,0* voor de pret.

De eerste van een reeks miniseries over hoofdinspecteur Adam Dalgliesh.

Deze is gebaseerd op het gelijknamige boek.

Hoewel het zeker een murder mystery betreft, worden de zaken altijd breed opgezet (en uitgewerkt), met verscheidene personage die aanvankelijk niet of nauwelijks iets met elkaar te maken hebben, maar dat verandert geleidelijk aan. De serie kaart ook niet al te opzichtig allerlei sociale onderwerpen aan, wat het juist extra interessant maakt. Het oogt vaak als een typische tv-productie, met flink wat studio-interieurs voor binnenscènes, en het tijdsbeeld zal voor jongere kijkers waarschijnlijk een probleem vormen. Maar er zijn ook veel charmante buitenlocaties, waardoor je je soms bijna in een aflevering van Escape to the Country waant.

Hoofdinspecteur Dalgliesh, ik heb de boeken niet gelezen, wordt door Roy Marsden uiterst sympathiek neergezet. Soms lijkt de beste man, het personage, iets te hard bezig te zijn om schoonmoeders lieveling te worden, wat dan weer gecompenseerd wordt door een bepaalde onverzettelijkheid en onversneden moderne (voor die tijd zeker) meningen op momenten. Ergens werd deze serie vergeleken met de miniseries van Miss Marple met Joan Hickson en dat is qua sfeer en opzet een goede vergelijking. Hoogstaande murdershows, prachtige locaties, geen gehaast of overdreven thriller elementen, ik zie ze graag.

Net geen vijf sterren, dus voor nu geen cijfer, maar ik zou me in de toekomst zomaar eens kunnen bedenken.

Fitz: "You're a bit like a doctor, aren't you?"

Beck: "Sorry?"

Fitz: "You tend to bury your mistakes."

Ik denk dat de meeste mensen Robbie Coltrane kennen als Hagrid uit Harry Potter, wat ik alleen bij puur toeval ontdekte. Verder heb ik ook niet veel met hem gezien, maar Cracker mag je niet missen als je van detectives houdt. Zijn personage 'Fitz' is zelf dan wel geen detective, hij werkt als psycholoog voor de politie van Manchester en mag zijn cynische superbrein op tal van zaken, daders en verdachten loslaten, maar in de kern (naast wat soapy, maar bepaald niet kleffe, elementen) is dit 'gewoon' een detective - maar een gewone detective is het niet, a.u.b.w.i.b.. Hij drinkt, rookt en gokt dat het een lieve lust is en me dunkt dat ie evenveel eet, maar dat laat men hier eigenlijk niet zien. In de loop van de serie krijgt hij ook nog een oogje op een agente.

De serie is grauw, gruwelijk en nietsontziend, geplaatst tegen een even grauwe achtergrond van een jaren '90 Manchester. Er zit ook veel humor in, maar die zit vooral in de teksten van Fitz, en die zijn dan ook meestal weer nietsontziend . Misschien voelt het hier en daar wat gedateerd en zelfs geforceerd aan qua gepsychologiseer en ook qua moordzaken is het af en toe wel wat dik aangezet, maar het werkt gewoon, ook dik 20 jaar later nog. Uitstekende bijrollen allemaal, waarbij 'Panhandle' en D.C.I. Wise mijn favorieten zijn.

De laatste aflevering in Hong Kong (s3, een zgn. special) vond ik wel wat minder vanwege enkele matige bijrollen en een wat flauwige soundtrack, al was de zaak op zich en hoe Fitz de boel weer benaderde best interessant. Cracker The Movie (2006) laat ik hier buiten beschouwing.

Een echte binge-watch delight, nu al zin in de volgende tour. Dik 4,5*.

P.s.: kent iemand meer series van de schrijver Jimmy McGovern en zijn die ook zo goed?

"Shall we fuck?"

Nee, het Britse koninklijk huis zal er wel niet aan meegewerkt hebben, maar des te beter. Het is idd (erg) mooi geschoten, het ziet er duur uit, en het komt ook vaak verzonnen / vrijelijk ingevuld over, maar het is even vaak zo meeslepend dat de tijd voorbij vliegt. Te nemen met een royaal korreltje zout dus, maar wel lekker.

Ik zou persoonlijk niet Lithgow gekozen hebben om Churchill te spelen, maar hij kwijt zich meer dan behoorlijk van zijn taak. Claire Foy doet het fantastisch en Matt Smith geeft geweldig tegengas. Maar er is eigenlijk niets aan te merken op welke acteur / -trice dan ook.

De olifantenfluisteraar was eigenlijk het enige echte smetje op de hele 10 afl., of het moet de wat te lang / teveel uitgemolken verhouding tussen Lilibeth en Margaret zijn.

Kan eigenlijk niet anders dan meegaan in de jubelstemming alhier; dik 4 sterren, mogelijk ooit een halfje erbij.