Opinions

Yorgos Lanthimos maakt onzinfilms. En dat mag.

De eerste drie kwartier weten de cinematografie en het acteerwerk me er prima doorheen te werken, maar dan gaat de regisseur spelen met een onheilspellende soundtrack en dat pakt geweldig uit. Het fantasieverhaal kan me uiteindelijk maar weinig boeien (slechts af en toe weten details dat te doen, zoals de dochter die zich aanbiedt als zondebok aan de vader), maar gelukkig kan ik soms (vaak?) vorm goed los van inhoud waarderen.
Bij 'The Lobster' was dat minder het geval, maar misschien moet ik die nog eens opnieuw een kans geven. 'Kynodontas' bleek uiteindelijk ook onzin, maar daar zaten zoveel boeiende zaken en details in (los van het feit dat het op alle andere vlakken ook uitstekend beviel) dat ik op het einde toch een zinvolle film gezien had.

Met deze ben ik er niet zo goed uit, maar lager dan een 7 wil ik niet gaan. Zeker één om vaker te zien.

Wel opletten hoor, want even later komt David gewoon thuis bij zijn nog levende ‘gramps’ en blijkt het het verhaal wat dat betreft verzonnen… hun relatie is niet perfect, maar wel warm en liefdevol, check daarvoor ook het einde.

Een heerlijke zondagmiddagfilm. Een soort van anti-film, want het plot lijkt meer een vehikel voor allerhande persoonlijke sores van de vier hoofdpersonages. Ik kan ook niet zeggen dat er een echt sympathiek figuur tussen zat, ze zijn vooral bezig met zichzelf en hun pogingen aan het leven vast te klampen voordat ze voorgoed ten onder zullen gaan in levende niksheid dan wel de dood… maar is dat erg? Vond ik niet.

Schitterend geschoten, heerlijk geacteerd, met nog wat sterke bijrollen van o.a. Scatman Crothers (The Shining) en gevuld met tal van haast losstaande pareltjes van scenes. Die ene is niet in een hangar, maar een indoor stadium of zoiets, compleet met zo’n weirdo orgel. De apotheose is ook al anti- want Jason wordt simpelweg geëxecuteerd door de voor een jong blaadje aan de kant gezette aging lover. Klaar, uit.

‘s Is een vreemde eend in de bijt, maar ik hou hier echt van.

Fantastisch gemaakt, idd erg naar het voorbeeld van het Duits espressionisme zoals een Faust: Eine Deutsche Volkssage (1926), ook al zo'n schitterende film.

Het verhaal mag bekend zijn, maar met die jeugd van tegenwoordig weet ik dat zo net nog niet - en wat mij betreft blijft het hout snijden (pun intended). De soundtrack past wat mij betreft perfect, spannend en mysterieus, maar het is wederom waarschijnlijk maar waar je naar op zoek bent.

Eigenlijk niet veel over te melden verder, het spreekt voor zich. Hou je van ('ouderwetse') animatie, dan móet je deze een keer gezien hebben.

Van Jiří Barta heb ik al verscheidene gezien, maar deze spant toch wel de kroon tot nu toe. Dik 5 sterren.