Opinions

Ook eindelijk gezien dan.


Het is een goed teken wanneer ik mijn rookpauze skip om niets van een film te willen missen. Dit is een gewaagde combinatie van rauw (rouw) sociaal drama en vooral klassieke (spook)horror met wat likjes humor. Goed, je ziet bv. wel aankomen dat het jochie dat meisje uit haar 'treehouse' gaat duwen en de effecten zijn vast niet al te duur geweest en maken op mij minder indruk dan wat moeder af en toe naar het jochie spuwt, maar het kan de pret niet drukken.

Tegen het einde vond ik het net iets aan het inzakken toen er ineens weer een nieuwe draai kwam, en nog een, en nog een... en het uiteindelijk in zekere zin manier allemaal op z'n pootjes terechtkwam (het hondje dan weer niet...), en daar was ik wel blij om, want ze hadden Mister Babadook ook kunnen laten winnen.

Ik ben dan niet totaal weggeblazen, maar wel zeer aangenaam verrast door dit eigenzinnige Australische (en Canadese, kennelijk, maar het speelt toch in Australië) werkje. Uitstekend geacteerd door Essie Davis en Noah Wiseman, maar ook Barbara West als de buurvrouw wil ik graag even vermelden.


Een nette 8.
_______________________________________________________________________________________________________________
Klein foutje: in het boek doet het monster "ba ba ba dook dook dook", wanneer hij opduikt hoor je één "ba" minder. Call me a kniesoor.

“You’re going to die with your mouth shut.”

Zo af en toe grijp ik deze weer es uit de kast en het blijft een eigenzinnig filmpje. Rob Lowe’s performance is een dubbeltje op z’n kant, maar voor mij werkt het wel. Spader doet het nog beter en broer Pismo (goed gespeeld Christian Clemenson, voor mij erg bekend van de cop in The Big Lebowski - “I guess we can close the file on that one…”) geeft nog wat meer diepte aan het verhaal als oudere broer die… nou, kijk zelf maar.

Er blijft een gevoel hangen dat er meer in gezeten had doordat er vooral op telkens weer heftigere ontwikkelingen wordt ingezet (waarbij geloofwaardigheid niet de hoofdzaak is), maar de film heeft genoeg te bieden voor anderhalf uur spannend en tamelijk inventief vermaak. Een dikke 7, naar boven afgerond.

Geschreven door David Koepp, die later nog flink aan de weg zou timmeren, ook als regisseur. Curtis Hanson kreeg uiteindelijk minder succes dan ik dacht zie ik nu, maar L.A. Confidential is niet te missen, en met Sweet Kill en The Hand That Rocks the Cradle heb ik me zeker goed vermaakt.

Het was alweer even geleden, maar dit blijft een unieke comedy. De chemie tussen Dude, Walter en Donny (schitterend aanwezig in afwezigheid) is perfect, de dialogen en reeks verwikkelingen krijg je gewoon niet verzonnen zo zot en dan is er nog een trits onvergetelijke personages die allemaal onmisbaar zijn, cowboy ex machina ‘The Stranger’ voorop. Voeg er dan nog een heerlijke soundtrack aan toe en klaar ben je; een van de beste films van het voorgaande millennium.

But that’s just my opinion man…

Happiness - we’re all in it together

Halfje eraf, maar het blijft een erg toffe film, natuurlijk met overduidelijke Terry Gilliam handtekening. In die tijd zag je wel meer films met Amerikaans/Britse connecties (The Player, L.A. Story), hier duikt ineens niemand minder dan Robert DeNiro op in een (niet onbelangrijke, maar toch) bijrol en ook Katherine ‘Mona’ (sitcom ‘Who’s the Boss?’) Helmond viel me op, om nog te zwijgen van Bob Hoskins en z’n maat (die acteur herkende ik totaal niet).

Het verhaal is, in tegenstelling wat hiervoor beweerd werd, angstaanjagend realistisch (en helaas blijvend actueel), het is alleen in een absurd groteske, sci-fi-achtige vorm gegoten met heerlijke visuele uitspattingen. Pryce en Greist hebben een best fijne chemie en verder is het ook leuk acteurs spotten, bekend dan wel minder bekend; vroeger kende ik ‘m nog niet, maar bv. Ian Richardson viel me op, van de originele ‘Tinker, Tailor, Soldier, Spy’ ver’filming’. -edit- en niet te vergeten de originele House of Cards!

Ik wist niet dat deze gebaseerd was op de roman ‘1984’, Orwell of het boek staan ook niet vermeld op Imdb, maar de link is idd duidelijk aanwezig.

Tot slot: 20 minuten kijken = de film niet gezien = niet mogen stemmen. Maar ja, ik ben geen mod…

Bijzondere film, dat zeker. Glansrol voor Isele Vega, van Oates weet ik het niet zo - hij doet het wel goed, maar ik vraag me af of hij de perfecte man voor deze rol was. Het verhaal is nogal atypisch, zal ook wel meta bedoeld zijn, maar ik kon er uiteindelijk niet zo veel mee. Misschien ook maar es vaker kijken. Bij de 3e keer viel me bv. op dat die bus met toeristen in het begin bij de bar van Bennie stond en later ook weer opdook net voor de shootout met de familie en de 2 gentlemen / ultra bad guys... Ook de Time Magazine met Nixon op de cover sprong in het oog.

En me dunkt dat 'Guantanamera' ook bewust gekozen is... Ik ben een eerlijk man / Uit dit land met palmen / En voordat ik sterf wil ik / Deze gedichten vanuit mijn ziel delen...

De slomo's zijn vaak erg efficiënt en mooi toegepast. Vooruit, een kleine 7 voor nu.