Opinions

Interessante making of docu met o.a. een weinig bescheiden, maar grappige regisseur aan het woord. Aanvankelijk, want dan komt het gedoe rond de uitzending waar zelfs het Witte Huis zich tegenaan bemoeide.
Wat maar weer laat zien hoe bizar dat Amerikaanse volk kan zijn, zijn de reacties: alsof het the day before werkelijk gebeurd was, leken mensen volledig van de kaart (grote bijeenkomst in het dorpje waar het gefilmd werd en de burgemeester moest vertellen dat het toch echt maar een film was... ook die actrice was gewoon een beetje sneu om te zien) en kwam er en speciale uitzending met o..a. niemand minder dan Henry Kissinger om de boel te 'sussen'.
Vervolgens werd de film in vele landen vertoond en lijkt het er hier op alsof de film heeft bijgedragen aan het verdwijnen van alle kernwapens ter wereld, wat natuurlijk niet zo is... maar een zekere impact zal de film absoluut niet te ontzeggen zijn.

Wel jammer dat ik dat indertijd totaal niet heb meegekregen. Mijn verdediging is dat ik destijds 9 jaar was.

Leuk. Soms wat softseks, dan weer een actievolle achtervolging, een explosie of een moord, mooi camerawerk, prachtige locaties en een verhaal dat erg tussen de spy en de psy heen en weer zweeft, met wat lollig bedoelde stukjes die niet echt werken. Action-ero-telepathy kitsch van het vermakelijke soort. Van dezelfde maker als 'Island of Death', waar ik me ook goed mee vermaakt heb, maar die moet ik nodig weer eens zien.

Een nette 7.

Bij herziening kan ik me wel vinden in de ervaring dat het soms wat komisch overkomt. Het verhaal gaat ook echt andere kanten op dan de zaak Dennis Nilsen, wat het 'gebaseerd op' gegeven wel erg dun maakt.

Die (onbedoeld, denk ik toch) komische kant beviel mij eigenlijk niet zo, maar tussendoor is het toch een aardig filmpje waarbij de mooie soundtrack (The The) regelmatig opvalt, zij het dat het (acteer- en camerawerk doel ik dan op, niet de soundtrack) af en toe nogal amateuristisch overkomt.

Kleine zes.

"There's always a war somewhere."


De film is ge-set in een lichtelijk dystopische stad genaamd Rain City (en dat kan je dan het beste filmen in Seattle) en heeft een aantal aardig bonte personages all over de place. Kristofferson ziet er soms uit als een magere Orson Welles met z'n grote hoed en jas. Carradine verandert doorheen de film langzaamaan in een Brian Setzer on acid en er zijn nog wat meer normaal uitziende mensen, maar ook plenty weirdos. Een tijd lang vroeg ik me af waar het allemaal heen moest; personages doen nogal wat onlogische dingen en Hawk was bij momenten gewoon een nare vent (de verkrachting van Wanda), ook al is er die zware innerlijke strijd die ten grondslag ligt aan zijn gedrag.

Het is allemaal wel te doen een tijd lang, maar dan gaat de film in een hogere versnelling, met wat bloederig geweld, een werkelijk absurde en geweldige shoot-out en net de juiste accentjes in de finale uitkomst (Hawk is de redder, maar vertrekt toch en Coop leert een lesje, maar gaat toch het leger in). Niet wat ik verwacht had, maar wel op z'n plaats.

Het drama in de film voelt niet erg oprecht aan, maar heeft wel een speciale plek in het geheel in dit werkje met een knipoog en een bijpassende kitscherige atmosfeer (saxofoon is hier wél okay en op z'n plaats). Misschien het beste te bezien als een soort van (anti)superheld sci-fi flick met love story, dat de overgang van de '70s naar de '80s wil belichten.


Een nette zeven.