Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

Het vrij vertaalde ware verhaal van Kneecap is een heerlijke film geworden. De mannen spelen zichzelf, maar nergens had ik het gevoel naar amateurs te kijken. Het acteerwerk is naturel en oogt geloofwaardig. Rapmuziek is voor deze jonge mensen een manier om hun taal, hun identiteit te uiten én om een middelvinger te maken naar de autoriteiten.

Kneecap heeft een lekkere energiek vaart die, zoals vaker genoemd, enigszins doet denken aan Trainspotting. Geen probleem voor mij, want dat is een persoonlijke favoriet. De vlotte montage, de humor, drugs, het geweld en de pompende muziek zijn er allemaal en maken deze film tot een feestje.

4*

Thibaut is een succesvolle dirigent, vermogend en bereisd. Wanneer hij leukemie krijgt, en beenmerg nodig heeft, ontdekt hij dat hij geadopteerd is en gaat op zoek naar zijn broer Jimmy, de enige die hem kan redden van zijn ziekte.

Hoewel de halve zaal bij The Movies in Amsterdam gisteren snikkend de zaal verliet, deed deze film mij weinig. Best bijzonder, want het verhaal is erg sympathiek en ik hou het bij de gemiddelde Disney animatie al amper droog. Toch werd ik niet geraakt, en dat is te wijten aan een aantal punten die me nogal irriteerden aan deze film.

Om te beginnen komt Thibaut niet echt sympathiek over. Keer op keer is hij het bevoorrechte wonderkind dat indruk maakt op mensen met zijn status en vaardigheden. Hij is sociaal, maar heeft een bepaalde gereserveerdheid waar vrijwel de hele film niet doorheen geprikt wordt. Ik voelde weinig connectie tot hem, en dat maakt het lastig om mee te leven.

Zijn broer Jimmy is een sympathieke maar onbehouwen kerel, sociaal niet heel vaardig en is door de adoptie in een gezin terecht gekomen met een duidelijk lagere sociale status.
De film maakt de verschillen weinig subtiel kenbaar: Thibaut heeft een piano in zijn ruime appartement, Jimmy een keyboard in een garage die met eierdozen is geïsoleerd. Thibaut dirigeert beroemde orkesten, Jimmy werkt overdag in een kantine en speelt in de avond trombone bij de lokale harmonie, dat piept en kraakt als een dweilorkest na drie dagen carnaval.

Beide broers zijn muzikaal, dat zit in hun genen zo vertelt de film. Maar door opvoeding en al dan niet gegeven kansen zijn ze heel verschillend terecht gekomen. De film heeft een duidelijke visie op het nature/nurture debat en stelt dat de rollen net zo goed omgedraaid hadden kunnen zijn.
Een mooi uitgangspunt dat te denken geeft. En ook een perfecte kans om van elkaar te kunnen leren, want beide levens hebben zo hun charme, en verschillen ook weer niet zoveel: Jimmy is gescheiden en Thibaut ziet zijn vrouw amper door zijn werk. De broers lijken wellicht meer op elkaar dan in eerste instantie lijkt.

Helaas zien de makers vooral de wereld van Thibaut als iets om na te streven. Wanneer Thibaut bijzonder snel genezen is, gaat de aandacht naar de band tussen de broers, waarbij Thibaut zich keer op keer als meester opwerpt en Jimmy de ongetrainde ‘wilde’ is die gevormd moet worden. De bedoelingen zijn goed, maar maken direct duidelijk dat Thibaut (en wellicht de makers van de film) enigszins neerkijken op Jimmy’s leven tot nu toe. Wat is er immers mis met een stel hobbyisten die in hun vrije tijd met plezier een instrument bespelen?
Dit jeukt ook duidelijk bij Jimmy die zich keer op keer bewust wordt van alles wat hij niet heeft bereikt door zijn levensomstandigheden en zich minderwaardig voelt.

Dat Thibaut gaat helpen bij de harmonie zie je van mijlenver aankomen, maar hoewel hij het gereserveerd gezellig heeft, leert hij weinig van hen, hij wil vooral dat ze van hem leren. Het benefiet dat hij wil organiseren is aardig, maar het blijft ongelijk voelen. Als de harmonie bijvoorbeeld zwart was geweest zou hij een typische ‘white savior’ zijn geweest.

Naar het eind toe wordt er nog flink met sentiment gegooid en de finale is voorspelbaar maar sympathiek. Voor mij was het toen al wel klaar. Aardig om gezien te hebben, maar meer ook niet.

2,5*

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

Een mooie film over de jonge Bob Dylan.

8 Oscarnominaties. Dat belooft wat. Nu vind ik de Oscars lang niet altijd gelijk staan aan goede films wat mijn smaak betreft, maar het blijft toch wel een zekere graadmeter. Ik vroeg me af of die belofte ingelost zou gaan worden.

A Complete Unknown vertelt het verhaal van de jonge Bob Dylan, die aankomt in New York tot aan het beroemde moment waarop hij zijn geliefde akoestische muziek transformeerde naar elektrisch, wat hem niet in dank werd afgenomen door de puristen.

Vanaf het moment dat de film start wanen we ons in de jaren ‘60. De kleding is treffend, de sets zijn werkelijk prachtig en de kleuren lekker nostalgisch, zoals oude kleurenfoto’s. Een heel dik compliment voor dit aspect van de film.

Bob Dylan zelf wordt fijn neergezet als een recalcitrante, enigszins arrogante muzikant die binnen no time de kunstenaarsscene in New York bestormt en al snel furore maakt buiten de stad, geholpen door Seeger en Boaz. Hij lijkt regelmatig te parasiteren op hun liefde voor hen, maar dat blijft ambigu.
Sowieso komen we weinig te weten over de muzikant. Zijn verleden wordt niet behandeld, en gedurende de film is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling. Hij is uiteindelijk nog steeds de rebel die niet in een hokje geplaatst wil worden.

Dus 8 Oscarnominaties is wat veel van het goede, maar een fijne film is het zeker. Ik heb een zwak voor het oude New York en als muzikant is het voor mij een genot om al die namen en muziek voorbij te zien komen. Maar de sets en de algehele sfeer zijn wat mij betreft de echte sterren van de film.

4*