Opinions

Vrij uitdagende film die veel probeert te doen, maar wel één met een heel mooi resultaat. Visueel werkelijk erg mooi zoals ik ondertussen al gewend ben van deze regisseur - goed om te zien dat dit al van het begin aanwezig is. Toont ook wel aan voor mij dat Hosoda een auteurregisseur is, je kan een Hosoda film wel herkennen denk ik als je er één kijkt. Het idee van de digitale wereld, avatars en AI heb ik ondertussen al in meer films gezien, al kan ik me voorstellen dat dat voor 2009 heel revolutionair was. Maar het levert altijd wel interessante films, dat is hier zeker ook opnieuw het geval. Goed dat het luchtig blijft door het familiale erbij te betrekken en die chemie werkt wel, en er is ook plaats voor wat humor. Ryû to Sobakasu no Hime (Film, 2021) van dezelfde regisseur is overigens trouwens wat mij betreft nog beter.

Goede film, wel een beetje anders zoals verwacht en toch enkele minpunten. Het is vrij melodramatisch, op zich heb ik daar geen probleem en is het zeker ook niet extreem. Maar het is wel anders dan ik gewend ben van Aziatische cinema, ondanks dat de momenten van stilte en genegenheid en andere typische kenmerken van die cinema daar hier aanwezig blijven. Cinematografie is ook zeker goed. Verhalend vind ik het ook zeer goed en pakkend. Editing had wat beter gekund, ik vind dat de film te veel speelt met de tijd en perspectief waardoor het soms wel wat verwarrend wordt of ten koste gaat van de kijkervaring. Ben het ook eens met de voorgaande kritieken dat de film een wat vreemde en onnodige richting inslaat, maar misschien zien we het ook wel te veel als een film over pesten, wat het misschien eigenlijk niet helemaal is? Dus ook wel een dubbel gevoel maar de balans slaat wel in de goede richting. Zeker een film met een smoel die niet onopgemerkt voorbijgaat maar dat dan dus wel niet feilloos doet maar desalniettemin toch een sterk eindresultaat.

Introspectief filmpje van Bergman dat enigszins wel vrij toegankelijk is omdat het vrij veel duiding geeft in wat de film tracht te doen, maar anderzijds ook weer niet zo toegankelijk is omdat de thema's die het aansnijdt wel zeer introspectief zijn en misschien ook niet echt zo universeel zijn. Het is wel een film over na te denken waar Bergman wel bekend voor zal staan neem ik aan.

Vrij gelijkaardig gevoel als met Marriage Story, hoewel ik die misschien net iets meer impactvoller vond. Een beetje hoogdravend met momenten, net zoals ook Marriage Story. Toch eerder een regisseur die films maakt over de hogere klasse of zeg maar intelligentsia, waar ik zelf iets minder mee heb. Een beetje tot aan het stereotiepe zelfs (tennis, schrijven), maar wel iemand die een zeer geloofwaardig iets kan neerzetten qua familiegebeuren, scheiden en dergelijke. Niemand anders die dat beter kan dan hem, of toch wat betreft de films die ik gezien heb.

Toch wel de beste zwijgende film die ik tot dusver heb gezien. Mooi en ontroerend romantisch verhaal, sfeervol en vooral visueel erg sterk met weerzinwekkende cinematografie die eigenlijk jarenlang of decennialang niet geëvenaard zou worden. Eentje die de tand des tijds heeft overleefd en terecht een klassieke status heeft.