Opinions

De hypocrisie van Amerika blijkt op wel heel ironische manier maar al te waar.

Het enige verschil tussen de Red Band (For Mature Audiences Only!) trailer en Green Band (For All Audiences) trailer is dat in de Green Band-versie het shot waarin het jongetje "God hates Fags" roept is vervangen door een oudere jongen die zegt "God hates Jews", terwijl er in de beide trailers volop mensen worden doodgeschoten en er regelmatig 'fuck' wordt gezegd.

Een film die oppervlakkigheid aan de kaak stelt. Een film met een goede boodschap, goede dialogen, een ontroerende toespraak van Frank op het eind en een schattig meisje in de hoofdrol. Of, zoals mijn vader het zei: de slechtste film ooit gemaakt.

Ik kan heel vervelend doen en erop wijzen dat de manier waarop de verschillende shots in- en out faden lelijk gedaan is als we het landhuis van de filmproducent zien (net voor de paardenhoofd-scène), en dat er naarmate de film vordert af en toe heel korte scènes tussen lijken te zijn geplakt om belangrijke details over het verloop van de zaken in te leiden of te verklaren.

Ik kan ook wijzen op de allereerste scène van de film: we horen een stem, en zien close-up het gezicht van een onbelangrijke Italiaanse immigrant. Iets later zien we Marlon Brando's achterhoofd in beeld verschijnen en dan horen we zijn stem terwijl we nog steeds alleen de rechterhelft van zijn achterhoofd zien. Het belangrijkste personage van de film, waar de film aan is vernoemd; een van de machtigste maffiosi in New York City, wordt geïntroduceerd en wij zien aanvankelijk alleen de helft van zijn achterhoofd. Nog zo'n voorbeeld: na de fameuze scène met het paardenhoofd fadet het beeld langzaam over naar Vito Corleone's gezicht terwijl we de filmproducent nog horen schreeuwen en van Vito Corleone is uitsluitend nonchalance af te lezen.
Deze film is tot in de kleinste details zó perfect uitgewerkt, de locaties zo geweldig in beeld gebracht en de hoofdrolspelers zitten volledig in hun rol. Daardoor vergeef ik Francis Ford Coppola die twee kleine puntjes van kritiek waar ik deze recensie mee begon. The Godfather is 45 jaar na verschijnen nog steeds het definitieve voorbeeld van cinema als kunstvorm en verdient een plaats in de hoogste regionen van elke toplijst!

Na The Prestige (2006) had deze film niet meer nodig geweest..