Opinions

Prima film, niets hoogstaands maar leuk tijdverdrijf.

Het allerlaatste eind was inderdaad een beetje afgeraffeld en ik zag er niet echt het nut van in.

Hoe ook twee personen elkaar op het eind ontmoeten had niet echt een duidelijke reden.

Beetje jammer.

Vier vijfde van de titel werd in de loop van de film verklaard, maar het andere vijfde helaas niet.

Ik denk dat je maar gewoon niet teveel moet nadenken bij deze film.

Oh, en wat heeft Mississippi mooie ogen!

Gisteren deze film gezien in Tuschinski. Ik vermoed dat Basto misschien achterin de zaal zat: iemand was namelijk geregeld heel hard aan het lachen tijdens deze film. Schijnbaar om de rest te overtuigen van de hilariteit van deze film. Ik kan niet zeggen dat hij daarin slaagde, hoewel ik wel bemerkte welke scenes of acties als humoristisch ervaren konden worden. Ik wil er best in meegaan dat de regisseur niet bewust de humor heeft opgezocht in deze film, maar als ik zie dat de meeste films van deze man wél als komedie bedoeld zijn (volgens deze site), denk ik dat de regisseur toch onbewust een 'komische' stijl heeft die in deze film doorschijnt. Als hij de humor dus koste wat kost wilde vermijden, vind ik dat hij daar dus niet in is geslaagd. Mijn inziens is de komische noot te verklaren door het foutief interpreteren van kneuterigheid als humor. Zo vind ik de openingsscène waar de protagonist voor een legervoertuig uit rent van waaruit hij wordt beschoten al ontzettend kneuterig in beeld gebracht, net als de scene met het massagraf, inderdaad. En zeker het moment dat de andere kapitein uit het niets een Britse bom op zijn hoofd krijgt. Over het geheel genomen vind ik dat de cameravoering in zijn geheel beter uitgewerkt had moeten worden. Ik had nu het idee dat er achteraf is besloten de film maar in zwart-wit uit te brengen om zo 'oneffenheden' uit te vlakken. En dat anders in de post-productie laks is omgegaan met het aanpassen van de kleurniveaus.
Daarnaast vond ik de personages vlak. Alleen kapitein Herold vond ik goed uitgewerkt. Een groot aantal van de overige acteurs staat er voornamelijk maar een beetje bij dom te kijken. Ook bij degenen die gedood zouden worden werd geen tijd besteed aan hun karakters waardoor ik nergens emotioneel betrokken raakte of spanning ervoer.
Ongeveer een uur voor tijd krijgen we een still te zien met een boodschap ("Van Kamp II bleef nog maar 1 paal van de slagboom bewaard. De rest is nu een akker" zoals je verwacht aan het eind van films. Maar de film was helemaal nog niet afgelopen. Vreemde keuze.
Het laatste half uur vond ik beter, met de allersterkste momenten van deze film tijdens de aftiteling.

Deze animatie is iets te zwaar om voor kinderen geschikt te zijn, maar te simpel om interessant te zijn voor een volwassen publiek. Behalve de plot (kinderen raken ouders kwijt tijdens WO II en grote broer probeert voor zusje te zorgen) zitten hier verder geen diepere lagen in.
De tweede scene, waar Seita in de stationshal tegen een zuil aanligt, is de enige scene waar meerdere mensen door elkaar heen praten. Voor de rest is er nauwelijks achtergrondmuziek, geen omgevingsgeluid en als er een pan rijst op de grond valt maakt dat ook geen geluid. Dat maakt de film traag en dat ik het zelfs een vervelende zit vind.

Het gebruik van flashbacks en flashforwards is hinderlijk. De scene waar de vissende kindertjes de 'grot' bezoeken en daar een grafmonumentje voor Setsuko aantreffen en vervolgens een 'spook' aantreffen is misplaatst. Die had beter als laatste scene kunnen dienen, in plaats van die oversentimentele slotscene die de film nu heeft. Overigens kloppen deze scenes ook niet, of dat moet met Japanse spiritualiteit te maken hebben... Seita nam een deel van Setsuko's as met hem mee in het fruitsnoepblik naar het station in Tokio. Dan vind ik het ongeloofwaardig dat haar geest zowel in de grot is, als bij haar geest die in het begin van de film het fruitsnoepblik opraapt uit het gras.

Sommige shots waren trouwens heel mooi getekend, met veel schaduw en diepte. Andere scenes vond ik daarentegen weer heel lelijk geanimeerd, dat je duidelijk zag dat er drie tekeningen heel houterig geloopt werden.

Eindoordeel: ik vond het een simpele (niet-complexe) animatie die door het gebruik van oversentimentele beelden probeert te verhullen dat de film nergens echt aangrijpend wordt, maar hierin faalt.

Gister gezien in Pathé Zaandam, waar behalve ikzelf nog één andere bezoeker in de zaal zat.
Ik had een interessante spanning verwacht tussen Jodie Foster als verpleegster en executive van het members-only ziekenhuis voor criminelen waar enkele interessante regels nodig blijken te zijn als "No killing the other patients" om alles in het gareel te houden, en een dreigende maffiabaas die het ziekenhuis wil binnentreden.
Als de film begint zien we eerst een scene die aanleiding geeft aan te kloppen bij Hotel Artemis. Er wordt een bezoeker geweigerd en er komen nog een aantal 'gasten'. Al deze gasten vond ik maar mager en oppervlakkig uitgewerkt. De eerste drie kwartier gaat het niet echt ergens over, en de laatste drie kwartier eigenlijk ook niet. Een politie-agente doet nog een poging iets van verhaal toe te voegen aan deze film en Jeff Goldblum wordt nog even voor max 20 minuutjes aangevoerd, maar de dreiging waar ik op had gehoopt blijft uit.

Het Hotel is mooi in beeld gebracht in Tuschinski-achtige architectuur en Jodie Foster luistert (in 2028) op haar walkman naar muziek van The Mamas and the Papas uit 1966 en mijmert over het verleden, over de schoonmaakster die al sinds 1979 het hotel heeft verlaten en de laatste keer dat iemand met haar flirtte in 1986. Natuurlijk heeft dat allemaal te maken met de dood van haar zoon maar echt uitgewerkt wordt het allemaal niet en spannend wordt het ook niet.