Opinions

"Will" of "Jack" had een minder aansprekende, maar meer passende titel geweest. Want deze serie gaat niet over Hannibal.

Na een geweldige, maar onchronologische, reeks van Silence of the Lambs, Hannibal en Red Dragon, krijgen we met deze serie een slappe politie-soap voorgeschoteld waarin een instabiel mietje door zijn incapabele leidinggevende wordt gepusht om op tamelijk vervelende manier elke moord die in de staat wordt gepleegd voor zijn geestesoog opnieuw af te spelen om zo bewijsmateriaal op de plaats delict te interpreteren, die ook door elke forensisch onderzoeker afgelezen had kunnen worden. Deze zaken worden in een half uurtje op de meest belachelijke manieren "opgelost". Omdat deze moordzaken het watje vanaf het begin al teveel wordt, gaat hij liever gewoon terug naar zijn baan als docent op de universiteit, maar wordt hij door het a-empatische cliché van elke standaard FBI/politie-meerdere ooit, Jack Crawford, gedwongen om toch door te blijven gaan met zijn werk als 'profiler' waardoor hij in therapie of in gesprek moet gaan met ene Dr Lecter die te pas en te onpas opduikt in elke aflevering en de hele tijd zijn gesprekspartners ongevraagd loopt te analyseren maar eigenlijk niets in deze serie te zoeken heeft.

Zo vervelend als ik seizoen 1 vond, zo beklemmend vind ik seizoen 2.

Het oervervelende "This is my design" en de hert-verschijningen, en de karikatuur van (spoiler voor wie niet de eerste helft van seizoen 1 heeft gezien: Hannibal als zwarte schim met gewei) blijven afbreuk doen aan de sterke kanten die deze serie in dit seizoen eindelijk krijgt.

Een belachelijk iets dat in seizoen 1 is laten liggen moet nog even snel opgelost worden in het begin van seizoen 2 (de dood van Jack Crawford zijn vrouw), maar daarna kijken we naar een soort (spoiler voor wie de Hopkins-films niet kent: omgekeerde Red Dragon. Vervolgens nemen de zaken een interessante wending en (synopsis van aflevering S02E10: trekt Will almeer naar de duistere kant) terwijl er geslaagde en minder geslaagde referenties en allusies gemaakt naar de films met Anthony Hopkins en de film Hannibal Rising.

De sterke punten die in dit seizoen naar voren komen, creëren een psychologische spanning voor me die ik waardeer in een film of serie. Toch zijn er ook nog enkele onnodige aspecten in de plot die ik ongeloofwaardig vind: de verhouding tussen Alana Bloom en Hannibal, en hoe gemakkelijk Will Graham opnieuw wordt geloofd en Dr Chilton als Chesepeake Ripper wordt geaccepteerd terwijl Hannibal heel simpel vrijuit gaat.

Gister de eerste drie afleveringen gezien. De meeste personages worden als dramatische karikaturen neergezet om te verhullen dat ze slecht slecht uitgediept zijn en Al Pacino loopt daar een beetje als foreigner of reason tussendoor. Het opspoorwerk is op zich wel interessant, maar al die karikaturen er omheen hadden van mij niet gehoeven. Met een zwarte lesbienne die bij de FBI werkt, en de Aziatische 'hunter' probeert deze serie verder nodeloos iets te politiek correct te doen, terwijl ze met onnodig vloeken proberen toch de jeugd aan te spreken. Voor de kijker die vaker series of films heeft gezien die zich in de jaren '70 afspeelt, voelt dit gevloek wat onrealistisch aan.