Opinions

Wat maakt deze film nou tot een klassieker in het thrillergenre? Een goed verhaal, knappe acteerprestaties, goed camerawerk, maar vooral de spanning in de film. Dat maakt de film zo goed, samen met Alain Delon die Jef Costello ook echt is/lijkt te zijn. De spanning is de rode draad in het verhaal, het is er de hele tijd, de hele film. De scene op het politiebureau of de achtervolging op het metrostation. Allemaal zeer knap gedaan en zeker ook terecht een klassieker in zijn soort. Vrijwel alles klopt aan de film en daarom ook een compliment aan de uitstekende muziekkeus. Goed gevonden en al deze punten maken Le Samouraï tot een film die zeer de moeite waard is.

Wow, verpletterend sterke film, i'm impressed. Ongelovelijk mooi geschoten, briljante scenes, sterke filosofie, goed acteerwerk en een verbijsterend mooie relativeringsscene op het eind. Het deed me een beetje denken aan een flinke overpeinzing van het leven en de keuzes (en de daarop komende gevolgen) die je daarin maakt, ook al spelen de twee delen in andere tijdperken zich af. Schitterend!

Haast pijnlijk om te zien hoe zo'n goedzak als Christopher Cross wordt kapot gemaakt door de twee oplichters. De 'typische onsymphatieke karakters' uit film noirfilms. De gladde oplichter en een ietwat naïeve schoonheid van een jongedame. Duidelijk een standaardformule voor een film noir, toch?

Ja, eigenlijk wel, maar deze film zou ik juist beschrijven als de ultieme tegenhanger van de film noir, zonder het genre los te laten. Scarlet Street gaat niet over een man met een mysterie, maar eerder over liefde maakt blind. Kitty doet alles wat haar vriendje van haar verlangt, terwijl hij haar gewoon gebruikt, Chris raakt volledig in de ban van de jonge, liefdevolle en stimulerende Kitty en probeert onder de greep van zijn vrouw te komen en Johnny, tja Johnny, die heeft alleen oog voor zichzelf en materiële zaken.

Chris heeft weer zin in het het leven en schildert zijn beste werk, dankzij Kitty, die haar naam echter op het schilderwerk zit, aangezien er grote belangstelling voor is. Chris weet dat hij zijn inspiratie aan Kitty te danken heeft. De pijn is daarom ook nog steeds niet groot (terwijl de kijker het bijna niet meer kan aanzien hoe de man gebruikt wordt) en de film wordt steeds een grotere kwelling voor de kijker en het is dan ook een enorme opluchting om Chris' reactie te zien, hij vermoord Kitty en laat Johnny ervoor opdraaien.

De ondergang van Chris is aanstaande en is enorm pijnlijk. Hij verliest zijn baan, zijn verstand en zijn zin in de realiteit. Ook moeilijk om Chris dan in het parkje op de bank te zien slapen.

Scarlet Street laat de ultieme breakdown van een man door liefde zien zonder ook maar op een moment echt medelijden te hebben, maar ja, liefde maakt blind.

(En zo nadenkende kan ik niet anders dan mijn 4* te verhogen naar een 4,5*.)

Mijn 2de film van Bergman en deze was alvast makkelijker te doorgronden dan The Seventh Seal, maar dat maakt 'm er niet minder op. Filosofische ideeën worden rond geslingerd in interessante dialogen en het camerawerk maakt er een soepel geheel van. Erg mooi. De eenzaamheid van de man is mooi om te zien, en u ik deze film heb gekeken word mij ineens duidelijk waar vele regisseurs hun inspiratie vandaan hebben voor de velen films over een man die zijn leven als het ware overdenkt. Erg mooie droomscenes en het is prachtig om te zien hoe de 3 generaties zo kil zijn, en dan is het mooi om te zien de de 3e generatie iets lijkt te veranderen als zijn zoon toegeeft niet zonder zijn vrouw te kunnen. Erg fijne film van Bergman dus.

Ik zie hier vaak de vergelijking met Rebel Without A Cause. Nu vind ik deze film niet helemaal zo rebellieus als Rebel Without A Cause, maar wel veel beter. Alleen al de chemie tussen Beatty en Woods. (die hier fantastisch acteert) De 2 kunnen niet met of zonder elkaar. Hartverscheurend toen Woods flipte van het liefdesverdriet en zichzelf probeerde te verdrinken. De film levert een prachtig tijdsbeeld met een heerlijke sfeertje. Wat nog het mooist aan de film is zijn de ouders, die de gevoelens van hun kinderen proberen te onderdrukken voor hun eigen best wil. Hoe Woods' moeder haar alleen maar zit te pushen in het mentale ziekenhuis, en hoe de vader steeds meer begint te rebelleren tegen die zeikerd van een moeder. En hoe Beatty alleen maar wil dat zijn vader trots is, en dan dus maar zijn liefde opzij zet en gaat studeren aan Yale, wat hij ook helemaal niet wil. Echter is dit geen voorspelbare film, dankzij het script en de prachtige regie uiteraard. Het leven gaat door, en hoewel de geliefden duidelijk op het eind nog steeds veel van elkaar houden, weten ze dat ze beter af zijn zonder elkaar. Ze hebben allebij nu hun leven, gaan trouwen/zijn getrouwd en moeten nu doorgaan met het leven, de klik is er niet meer.

Net weer herzien nadat ik de eerste keer de film zowat niet kon uitkijken, misschien was het door luiheid, of concentratiegebrek of naar mijn verlangen voor duidelijkheid. Want als er 1 ding is dat de film niet biedt, dan is het wel duidelijkheid. Echter heb ik dat nu juist wel, die duidelijkheid heb ik nu wel. De film biedt ons een filosofie die 'n ieder tot nadenken zet. De film geeft de mens - zo zwart als hij is - weer. Het laat ons nadenken over de mens, of de mens van nature goed of slecht is, de hebzucht van de mens wat alles kan verwoesten en natuurlijk of feiten wel belangrijk zijn, als je ook geloof kan hebben.

Dat filosofische aspect kon ik nog niet eerder vinden in de film, maar nu ik daar wat meer voor open sta werd ik getroffen door de film. De eenzame Stalker die in ''zijn'' Zone weer helemaal opbloeit, de cynische schrijver die ons de ene sceptische boodschap over de Zone na de andere meegeeft. (vooral in het Meat Mincer gedeelte is dat mooi te zien) Prachtig natuurlijk hoe de schrijver de Zone toch begint te vrezen, maar vooral mooi is de wetenschapper. Ironisch is natuurlijk dat de wetenschapper gelooft in de Zone en dus eigenlijk niet de wetenschappelijke kant ziet itt. de schrijver. (Prachtig te zien natuurlijk is de twijfel van de wetenschapper op het eind, de natuur verwoesten, of de mens beschermen door de Zone te verwoesten zodat buitenstaanders het niet als wapen kunnen gebruiken) Dit geeft Tarkovsky prachtig weer, de mentale wroegingen van de 3. Hij gebruikt hierbij prachtige shots van de Zone, de rust en stilte geeft hij immens mooi weer, de eenzaamheid, maar ook de kleur. De Zone is prachtig gemaakt en het lijkt echt.

En ja, wat is nou de boodschap van de film, en wat voor betekenis moet je nou geloven. Ik geloof eigenlijk in vrijwel iedere betekenis. Ik kan me vanalles indenken. Of The Zone nou synoniem staat voor het kernongeluk in de Sovjet-Unie van een paar jaar eerder en dat de Zone dus eigenlijk een chemisch gebied is (verklaart de zwakke gezondheid van de Stalker), of dat de Zone een echt en vrijwel mythisch gebied is dat synoniem voor de relatie Mens-Aarde staat en dat de Zone een gebied is wat zich beschermt tegen het alles verwoestende menselijke ras. Zij, die de natuur pijn doen worden geweigerd door de Zone, maar de mensen die het liefhebben en respecteren mogen door naar ''De Kamer''.

Maar qua betekenissen zou ik het echt niet weten, ikzelf geloof graag in de mythe van de Zone en daarom vind ik de betekenis die Bauwens noemt het mooiste:
Stalkers grootste wens is waarschijnlijk zijn dochtertje in staat te laten zijn te kunnen lopen oftewel bewegen. De scene dat zijn dochtertje de glazen van de tafel af laat vallen (of gewoon verschuift) heeft hier denk ik veel mee te maken. Stalker is de kamer ingegaan en zijn meest vurige wens is (verkeerd) vervuld.


Een speciale film dus, een film die mij blijft intrigeren en waarover ik vrij kan denken. Prachtig en hopelijk zijn de andere Tarkovsky films net als Stalker erg de moeite waard.

Lekker rustige ochtendpremiere achter de rug na het slechte weer te hebben getrotseerd. Zat met zo'n 10 fans in de zaal en die heb ik de hele film niet meer gehoord. Lekker! Nu de film.

Er zaten een hoop extatische momenten in, maar ook tergend lange 'avonturen' die de film nou niet bepaald sterker maken. Integendeel, het perkt het momentum en adrenalinerush in. Desalniettemin hadden de episodes in de film zelf (de hoofdpersonages zijn allen verspreid over het universum) ook zo nu en dan hun mooie actiesequenties (niet altijd de reden waarvoor ik Star Wars kijk, maar fijn als je in de bios zit). Bijvoorbeeld de scenes met die rennende beesten. Het hele avontuur op de gokplaneet kon mij gestolen worden, maar die chase was uiteindelijk leuk.

Prima vermaakt, beter gebruik van 3d dan de matige voorganger en een sterk Star Wars deel. Dan moet je wel even langs de typische Star Wars clichés heen kijken (de keuzes van personages, de opbouw van het verhaal en de force oneliners die er wel heel dik bovenop liggen). Stuk beter dan het eerste deel uit deze nieuwe trilogie als je het mij vraagt. En een heel stuk beter dan het matige Rogue One. Komt ook omdat Rey en Kylo Ren erg goed uit de verf komen in dit deel. Ondanks het plotselinge (alhoewel, dat was in het vorige deel ook al zo bizar) jedimastership van Rey. Daar kunnen Obi-Wan en Qui-Gon Jin niet aan tippen Gelukkig is het personage sympathiek.