Opinions

Kan echt niet begrijpen dat mensen denken dat er in deze film niks tot weinig gebeurt. Er gebeurt juist enorm veel en het plezier, onverschilligheid en vooral de angst voor de toekomst van de studenten worden goed uitgelicht. Ook zien we de enorme twijfels van de studenten en hun vraagstukken over zichzelf. Zijn ze nou gewoon hun tijd aan het verdoen met deze revolutie? Bereiken ze er iets mee? En is er wel plek voor hun moeilijke soort in deze maatschappij? Ook zijn de studenten enorm twijfelend, waaruit ze uiteindelijk maar gewoon meegaan in de revolutie. Gewoon om nog even in de tijd te blijven zitten en hun idealisme te uiten. De laatste stappen in het jeugdige opgroeien.

Tussen de rellen door proberen de ''intellectuele'' kunstenaars hun eigen angsten met opium te verschuilen, maar dat leid juist naar pijnlijke en melancholieke gevoelens en sterke dialogen waarin de rebellen eigenlijk zichzelf vooral proberen te overtuigen van hun idealen. Het totaalplaatje is zowel melancholiek, als plezierig, als verfrissend. Prachtige weemoedige muziek en vooral de scene met We Can Be Together van Jefferson Airplane (van hun beste album, Volunteers) was prachtig. Ontzettend mooie realistische ervaring van een surrealistische gedachtengang.

De film biedt tevens ruimte voor magnifieke liefdesontwikkelingen die voor elke tiener erg herkenbaar moeten zijn. Twijfeling, lust, verliefdheid en vooral vertedering. De opstandigheid in de film moet ook zowat voor iedere tiener een feest der herkenning zijn. Het weigeren van dienstplicht, verzet bij arrestatie, verzet tegen de politie en de overheid, vluchten voor de politie en vooral het recalcitrante gedrag is iets waarin je jeugd zoweer voorbij zou moeten vliegen. Ook al heb je alleen maar kunnen dromen van dit soort roekeloze, idealistische acties, dan nog zou dit gewoon een nostalgisch document voor je zijn.

Men zou niet alleen moeten kijken naar de setting en de geschiedenis van deze film. Dit ontluisterd alleen de binnenhuidse gevoelens van de jongeren. Men zou dit moeten zien als een ode aan de jeugd. Een ode aan het optimisme, het invloedrijke idealisme (waarmee ze ook fabrieksarbeiders wisten te overtuigen) en doch ook het realisme van jongeren. Een ode aan het student zijn en toch ook een ode aan de nouvelle vague en een hele kleine ode aan Italiaans grootmeester Bertolucci (Pasolini wordt ook nog even genoemt). Tout simplement superbe!

Was voor mij imho de beste film van 't PAC-Festival. Keiharde realiteit en pijnlijk herkenbaar. Heb de hele tijd haast met een brok in mijn keel zitten kijken. Soms toch wel wat vervelend te kijken (reality check!), maar in principe vond ik dit de meest ''lichte'' Haneke die ik heb gezien. (laat er geen misverstand over bestaan dat dit gewoon ontzettend zwaar was hoor). Het eind was typisch Haneke. (was ook onvermijdelijk, gelijk vanaf het begin) De rest van de film vond ik eigenlijk wat minder typisch Haneke. Het lichtgebruik en het sfeertje was ook wat anders, maar dat kan ook gewoon aan de omstandigheden, de Franse cast en de setting liggen. Desalniettemin een fantastische film die ik niet graag zou willen herzien, maar die ongetwijfeld qua cijfer verhoogd zou worden bij een herziening. Voor nu een 7,8/4,0*.

Overigens zijn de acteerprestatiies in Amour echt van een buitenaards niveau.