Opinions

Mijn 2e Tarkovsky en ook Zerkalo was en is overtuigend, nog net geen meesterwerk als Stalker, maar het komt in de buurt. Een structureel plot ontbreekt volledig in deze film en er komt een warrig geheel van niet-chronologische fragmenten op ons af waardoor het ook even duurt voordat je in de gaten hebt waar de film over gaat. (komt ook vooral door de dubbelpersonen) Na een tijdje werd dus duidelijk welk personage wie was.

Wat opvalt aan deze film - en ook aan Stalker - is de ongelovelijke magische werking van de combinatie beeld en geluid. Druppels hebben nog nooit zo mooi geklonken, deuren die mooi kraken etc. Het beeld is ook prachtig, voor de oorlog zien we nog grauwe en donkere beelden, om na de oorlog veel kleur te zien. (mooie symboliek ook, die wel vaker in de film te vinden is) De muziek is uitstekend uitgekozen en vooral de klassieke stukken werken magisch in de film.

Het verhaal speelt zich eigenlijk af rond de vervaagde herinneringen van de stervende Alexei die zijn ex - zo lijkt het - niet meer kan onderscheiden van zijn moeder. Zo komen we op het dubbelpersonage van de goed spelende Margarita Terekhova. Hij heeft een slechte band met zijn moeder en ook met zijn ex. (wellicht symbolisch gezien zijn herinneringen) Hij probeert een band om te bouwen met zijn zoontje aangezien hij in zijn jeugd zijn vader lang heeft moeten missen. Ook dit gaat moeizaam aangezien zijn zoon al net als zijn vader begint te worden, iets wat zijn moeder niet kan verkroppen. Uiteindelijk komen we dan tot het eind waar herinnering en het hedendaagse een worden en we tot een prachtige sterfbed scene komen waar hij het vogeltje nog steeds heeft en waar we zijn laatste herinnering zien.

Mijn favoriete momenten zijn wel in het begin wanneer de dokter langs is geweest en er een prachtig gedicht word verteld met in het beeld de huilende moeder, wanneer de moeder de haan slacht - waar ze ook wel erg eng kijkt - en met het daarop volgende gedicht. De eindscene blijft nog het mooist

De titel zou je ook op verschillende manieren kunnen zien. Ik zie het vooral als de 2 kanten van de wereld, en dan vooral de Sovjet-wereld. De spiegel biedt een mooie kant (is bijv. te zien aan het vogeltje dat Andrei volkomen lijkt te vertrouwen) en de duistere kant. (bijv. de oorlogsbeelden) Dat laatste is ook zeker een hoogtepunt van de film. De mooie afwisseling tussen de keiharde realiteit van de wereld doormiddel van de oorlogsbeelden en het opgroeien en verwerken van slechte relaties in die wereld. Ook de gedichten zijn zo ongelovelijk mooi, op een prachtige toon verteld, mooie teksten en in mijn beleving erg kritisch op de maatschappij van toen. Knap ook dat Tarkovsky zo subtiel nog maatschappijkritiek kan toepassen in deze film, zeker in de toenmalige Sovjet-Unie en zijn censuur.

Toch krijgt de film (nog) net geen 4,5*. Het mist net het gevoel wat ik bij Stalker had, maar misschien verandert dat nog bij een herziening. (iets wat ik met Stalker ook had)