Opinions

Eigenlijk best wel leuke pulp dat zich een beetje laat openbaren als het ware een gotisch romannetje met een groot spookhuis als kers op de taart. Niet al te briljant plot, niet al te briljante wendingen en zeker weten ontzettend vergezocht. Desalniettemin heb ik mij er prima mee vermaakt aangezien het zich ook niet serieuzer lijkt voor te doen dan het is. Met name door de zwarte humor soms echt in een deuk gelegen. Zeker het familiedraadje in de serie was best goed uitgewerkt met leuke acteurs in die rollen. Vooral Antony Starr hoop ik snel weer in een nieuwe rol te zien. Kan perfect screw-ups spelen.

Dat klopt niet helemaal. De makers hadden 5 tot 6 seizoenen voor ogen, hetgeen ook behoorlijk duidelijk werd met dit rommelige slotseizoen. Ze vonden bepaalde personages en verhaallijnen uit latere seizoenen zo interessant, dat ze deze er ingeknipt inplakten. Daardoor wordt het een beetje een seizoen waarbij je verschillende theorieën kunt bedenken. Hoewel dat altijd wel leuk is voor een goede discussie, eindig je uiteindelijk met meer vragen, dan je het seizoen mee begint. Schijnbaar is niet alleen de serie, maar uiteindelijk ook dit seizoen wegens het budget ingekort. Dan houd je een wisselvallig en vreemd in elkaar gezet seizoen. Daarmee verminkt Netflix de serie toch wel. Begint steeds meer een geldwolvencircus te worden qua serie-aanbod. Echter kan ik de makers ook niet volledig vrijpleiten. Ze hadden gewoon moeten accepteren dat het einde eraan kwam en dat potentieel geweldige verhaallijnen voor latere seizoenen het daglicht nooit zouden zien. Ik snap dat het mooi is om een link te laten zien tussen een personage dat eenmalig in het eerste seizoen verscheen, en dat uiteindelijk een zeer belangrijk personage blijkt te zijn, maar dat heeft geen nut meer als er geen tijd is om dat ook echt uit te werken. Ze hadden wat dat betreft betere keuzes moeten maken.

Uiteindelijk voelt het eind onbevredigend, maar heb ik mij toch weer zeer vermaakt met dit seizoen. Als karakterstudie is dit ontzettend sterk, ook zonder de aanwezigheid van Danny. De innerlijke woede, verslagenheid, wanhoop, stress, maar vooral ook morele superioriteit, rechtsgevoel en een zogenaamd rechtvaardigingsgevoel van John wordt weer geweldig uitgebeeld. Dit seizoen komt daar iets nieuws bij, namelijk schuldgevoelens. Hij deed mij dit seizoen sterk denken aan een soort Raskolnikov figuur. Hij heeft vanwege moeilijke omstandigheden zijn eigen moreel kompas ontwikkelt waarmee hij elke daad die hij pleegt mee tracht te rechtvaardigen, maar blijkt aan het einde van de dag toch een schuldcomplex met zich mee te dragen. Dat maakte John dit seizoen menselijker dan de andere Rayburns. Wat een kutfamilie is het toch. De alles verbloemende en emotioneel manipulatieve Sally, die weigert te accepteren dat het misschien wel haar opvoeding is geweest die het gezin het meest heeft beschadigd, notoire wegloper Meg en natuurlijk de werkelijk vreselijke psychopaat, egoïst en meest egocentrisch figurerende persoon ooit; Kevin. Nooit een dergelijk personage meegemaakt. Hij is in ieder geval zeer consistent in zijn algehele assholeness. Hoewel Danny destructief en kwaadwillig was, had John beter Kevin kunnen ombrengen. Haast onvermijdelijk dat hij zichzelf en onderwijl iedereen om zich heen in het diepe zou onderdompelen. Bijzonder ook die complete kinderlijke blijdschap wanneer hij weer wegkomt met een fuckup (en niet een kleine ook; een goed voorbeeld is wanneer hij wegkomt met de doodslag op Marco). Ongelooflijk. En toch overtuigend gebracht.

Dit seizoen slaagt niet op veel vlakken, zeker niet op plottechnisch vlak. Maar als sfeerbeeld en karakterstudie is Bloodline haast ongeëvenaard. Zo zonde dat het niet meer tijd heeft gekregen. Anders was dit zeker een evenwichtiger seizoen geweest en was ik erg benieuwd wat zich de komende seizoenen zou gaan voltrekken. Duidelijk is in ieder geval dat we nog lang niet klaar waren met het verleden van de Rayburns. In die krochten waren nog genoeg geheimen te openbaren.

Jammer dat de laatste twee afleveringen niet zo constant (vooral qua twists) en uitgedacht opgebouwd waren als de rest van het seizoen. Tot dat punt was het echt genieten hoe sterk de serie op haast ieder vlak was. Karakterdrama, het plot, spanning, etc. Seizoen 2 was voor mij echt raak en het duurde - in tegenstelling tot het eerste seizoen - ook niet bepaald lang voordat ik er echt in werd meegezogen.

Vooral de toevoegingen van Elektra en Frank Castle waren geweldig. Perfect gecast en sterke personages die ieder een ontzettend fijne chemie hebben met Matt / Daredevil. Vooral Elektra heb ik 'on-screen' nog nooit met zoveel charisma gezien. Jammer dat ze op het eind het loodje legt, maar ze volgen de comics daarin dus no biggie. Hoop echter niet dat het een gevalletje 'Lazarus Pit' wordt. Punisher was ook ongekend bruut, bruter dan ooit. Niet echt een anti-held, doch meer een anti-villain. Vind dat wel een fijne benadering voor een spin-off en een terugkeer in Daredevil. Kan zowel terugkeren als sterke kameraad en als lastige tegenstander wanneer hun belangen weer eens tegenover elkaar staan. Enkel minpunt was dat zijn revenge zo snel werd afgedaan en dat hij enkel in de finale nog terugkeert voor een enkel schot. Had zijn wraak dan bewaard voor een volgend seizoen / spin-off en hem meer betrokken met het gevecht tegen The Hand.

Een punt van kritiek dat ik vaak lees is dat dit seizoen een centrale schurk mist zoals Wilson Fisk dat vorig seizoen was. Blijf dat toch aparte kritiek vinden. Elke superhelden serie / film heeft opnieuw en opnieuw per ''installatie'' een centrale schurk en dat is me onderhand toch een cliché... Daredevil houdt dat gegeven erg slim voor zich. Gedurende het hele seizoen dreigt en illumineert zich een gevaar dat met iedere aflevering steeds drukkender wordt. Dat komt de onderhuidse spanning zeer ten goede. Tel daarbij nog eens op dat Daredevil zich helemaal uit de naad moet werken in de straten van New York met gang-oorlogen, een Punisher on the loose, figuren uit het verleden en de introductie van twee mythische organisaties welke twee beiden een grote rol gaan spelen, beiden nog in duisternis verhuld blijven en je hebt een topseizoen.

Ook mooi om te zien dat onze katholieke superheld door zijn affiliaties met Frank, Elektra en Stick langzamerhand zich begint af te vragen of zijn morele code wel werkt. De criminelen komen steeds weer terug en een Wilson Fisk achter de tralies blijkt even gevaarlijk als daarbuiten. Ondanks zijn geloof en code, begint hij toch steeds cynischer en harder te worden. Benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen.

Daarbij wordt de verhouding Daredevil en het privéleven van Matt dat steeds meer naar de nacht - met grote gevolgen - verschuift, steeds belangrijker en onoverkoombaar. Even terzijde, wat was Foggy dit seizoen nutteloos voor het plot. Tuurlijk, je had het proces dat hij voerde, maar uiteindelijk was zijn rol zo goed als uitwisbaar deze keer. Karen had het aanzienlijk drukker Foggy speelde uiteindelijk enkel een rol bij de vervreemding van Matt met zijn dagelijks leven.

Ennuh, waar was nou dat immense gat voor bedoeld? Dat zal, me dunkt, ook nog een dingetje gaan worden later.

Wat mij betreft één van de sterkste series op tv, en dat voor een superheldenserie. Een beklemmend, gewelddadig en een gritty Hells Kitchen.

Ps. Hosanna voor de actiescenes en hoe dat weer even in beeld wordt gebracht. Vooral de ontsnapping in het appartementencomplex (dikke knipoog naar 'The Raid') was supertof in één scene met de zwevende camera in beeld gebracht. Ook al een keer gedaan in het vorige seizoen, dacht ik, maar dit was weer intens.

Jaime gaat natuurlijk niet dood voordat hij - naast Kingslayer - ook Queen- en Kinslayer als bijnaam heeft. Inderdaad is hij - reeds sinds zijn jeugdige ridderdagen naast Sers Barristan, Hightower, Dayne etc. - opzoek naar eer(herstel), reputatie en een plekje (legacy) tussen de grootste ridders in het grote Kingsguardboek. In principe is hij nog steeds dat jonge ridderlijke knaapje (en misschien wel het grootste talent dat Westeros ooit heeft gezien) die voor het goede van het rijk (en zijn ziel, ironisch genoeg) het onvergeeflijke deed - zijn koning verraden - en die uiteindelijk zal worden gedwongen deze actie te herhalen tegenover zijn zus. De eer, reputatie, maar vooral legende die geassocieerd wordt met namen als Selmy en Dayne verdient hij wellicht het meest, maar zal hij nooit ontvangen. Hij zal enkel geassocieerd worden met verraad, met incest en gal. Een boemanverhaal voor stoute jongens. Nee, zijn verhaal is er één voor prachtige symboliek, en vooral tragedie. Zijn verhaal is dus nog niet voorbij op dit punt. Waar ik nog het meest naar benieuwd ben is of iemand - naast Brienne - ooit zijn interne beweegredenen en aard van zijn karakter zal ontdekken of begrijpen. Waarschijnlijk niet.

Ik vond het in de gedachte van A Song of Ice and Fire een behoorlijke mooie - en ja, ook een - bitterzoete finale. Veruit de beste aflevering in twee seizoenen. Maar toch, hier zit niet een tevreden man, want wat hebben we toch weinig tijd gekregen om dit epos het einde te zien krijgen dat het verdient. De zinsnede ''te weinig tijd'' vormt dit seizoen dan ook in een notendop. Té gehaast voor zware (karakter)ontwikkelingen, té weinig tijd om het plot natuurlijk te laten verlopen waardoor grote kunstgrepen plots nodig zijn geweest (lees: Arya en de Night King; Euron ''the Almighty''; het weglaten van alle huizen buiten Kings Landing en buiten Winterfell en omstreken; onzinnige tactische plannen en zo kan ik verder gaan) én een totaal gebrek aan tijd om de zijdraadjes uit de boeken die ook in de serie zijn geïntroduceerd een plekje te geven zoals prophecies; het gevaarte dat Braavos in potentie vormt voor Westeros (de Iron Bank is niet benieuwd naar de afloop van de oorlog? De Faceless Men wensen geen rol te spelen op een dergelijk slachtveld?); de wegkijkende maesters uit Oldtown die weer 'ns ongeschonden wegkomen; de situatie in Essos etc.. Ik snap dat deze elementen voor de makers gelet op het primaire plaatje misschien niet het meest belangrijke waren om aandacht aan te schenken, maar je kunt plotelementen welke je zelf willens en wetens eerder hebt geïmplementeerd niet opeens compleet negeren. Ook niet omdat Martin dat zelf allemaal waarschijnlijk niet weet. Laat dan je eigen fantasie erop los. Dat Martin de makers deze outline voor het einde heeft geschonken geloof ik ten zeerste, maar dat betekend niet dat je daar ten koste van alles maar zo snel mogelijk dient te komen en dat je alles waar Martin zelf nog niet aan toegekomen is maar kan gaan negeren. Probeer daartoe zelf dan tot een antwoord te komen. Had dit meer tijd gegund. Er waren echt geen kijkers afgehaakt bij nog een extra seizoen Game of Thrones. Dat D&D hierna gelijk aan een nieuw Star Wars-universum beginnen wekt in ieder geval bij mij de gedachte op dat ze hier zo snel mogelijk vanaf wilden, met grote omissies en kunstgrepen in deze serie ten gevolge. Het blijft zo jammer.


Goed, ik schuif mijn ergernissen eventjes terzijde. Want, zoals gezegd, ik ben dus wel positief over deze finale. En dat is eigenlijk omdat het precies in mijn visie past van het einde van de wereld welke Martin voorlopig na A Dance with Dragons heeft achtergelaten. De poppetjes eindigen allemaal op een positie waarin ik ze graag zie en waarin ik ze uiteindelijk ook in de boeken wel kan zien eindigen. Tyrion in de meest belangrijke functie van het continent; een positie van aanzien, trots en uiteindelijk is hij in feite de machtigste man in Westeros. Iets wat hij altijd al heeft willen hebben, maar na alles wat hij heeft meegemaakt (het verlies van zijn familie; het verlies van zijn - eerder herwonnen - hoop na het Dany-debacle) eigenlijk niet meer wilt vervullen. Daarnaast een koning zonder eigen belangen en verlangen die eigenlijk alle tools bezit om rechtvaardig te kunnen regeren (Bran heeft alle herinneringen van alle koningen uit het verleden); een adequate council die natuurlijk enigszins door wishful thinking wordt geformeerd; een onafhankelijk noorden onder leiding van Sansa die toch nog soort van een koningin is geworden; Arya die als een ware Gerion Lannister de wereld gaat ontdekken, doch niet richting Valyria trekt, maar richting parts unknown; Ser Brienne die Jaime's verhaal afmaakt in het boek van de Kingsguard (fuck, hier kwamen de tranen hoor: voor de boeklezers moet het toch genoegzaam zijn om te zien dat Jaime net zo'n uitgebreide wiki krijgt als zijn eigen helden Arthur Dayne en Barristan; hetgeen zowel een drijfveer als een kwelling voor hem was in de boeken).

En dan de twee grote jonge ''helden''. Dany - een van de meest grijze personages (zowel uit bewondering hoe ze groeide als persoon als uit angst voor wat ze nog meer zou kunnen worden) - die zichzelf aan het einde van de rit een waanvoorstelling voorhoud van wat HAAR gerechtigheid is en dat ze de wereld een plezier zou doen door alle heerschappen plat te branden, te veroveren en zichzelf als tiran boven ieder mens te plaatsen. En een gedesillusioneerde Jon, die haar noodlottig (is toch de Azor Ahai prophecy uitgekomen) dient te vermoorden en compleet gebroken zijn verdere lot ondergaat. Terug naar de Muur in het verre Noorden. Gestript van familie, status en erfenissen. Zijn afloop klinkt oneerlijk omdat hij de facto zijn hele leven tegen wil en dank zijn plichten en dienst heeft vervuld voor het algemeen belang, maar ik vond het poëtisch en passend. Jon was als koning nooit gelukkig geweest en als heerser van Winterfell en het noorden had hij nooit genoeg losse vrijheid gehad. Het moment dat Jon met de wildlings Castle Black achter zich liet interpreteerde ik dan ook als een Jon die met Ghost en de Wildlings voorgoed Beyond-the-Wall gaat leven, waar hij zich gedurende de serie toch al het meest thuis leek te voelen. Vrij en ontdaan van al te zware lasten en plichten.

De weg naar het einde was er de afgelopen paar jaar een vol ergernissen en ''what could have beens'', maar het einde an sich vond ik niettemin treffend en gepast. Er waren, zoals in elke aflevering de afgelopen paar seizoenen, weer genoeg irritaties en ontwikkelingen die wel heel makkelijk werden doorgevoerd (zouden Grey Worm en de Dothraki bijvoorbeeld echt zo doortastend zijn dat ze Jon en Tyrion lieten leven als bargaining chip om King's Landing te kunnen verlaten? Wist Varys zelfs niet één brief te verzenden?). Enfin, ik hoop dat ik de dag nog mag meemaken dat George RR Martin zelf ook ooit zal aankomen op dit punt. En ik hoop dat de showrunners van de spinoffs meer fantasie en bedachtzaamheid laten zien in hun projecten.

Ik ben benieuwd naar de overige meningen hier

FMA: Brotherhood van een paar jaar later volgt de complete manga. Dit is een anime die werd gemaakt toen de manga nog op volle toeren draaide. Wat volgt is dat de eerste paar arcs uit deze anime de manga trouw volgen en doordat de manga nog liep veel meer uitdieping krijgen als in Brotherhood. Het tweede gedeelte van de anime echter, kreeg een anime-only eind en gaat een hele andere kant op dan de manga. Dat verzonnen einde is overigens best goed, dus niet gevreesd.

FMA: Brotherhood volgt getrouw de gehele manga, en heeft daardoor soms wat minder humor en uitdieping dan deze adaptatie, maar heeft wel een betere pacing en verhaal. Beiden zijn echter goed aan te raden, maar ik prefereer toch Brotherhood. Vooral omdat het personage Greed hier ontbreekt, althans niet volledig is

Poeh, wat werd dit seizoen hard geraakt door de staking zeg. Verhaallijnen worden abrupt afgekapt, karakters moesten op het laatste moment worden verplaatst, karakterontwikkelingen worden onderbroken, personages vernield, plot werd wazig, grootse (niet altijd even goede) ideeën terstond ingeperkt enzovoort. Erg verknipt seizoen, maar nog steeds sterker dan seizoen 3. De klap van seizoen 2 waren ze daar totaal niet te boven en seizoen 3 werd een drama.

Begon vrij aardig en ik had best wel het vertrouwen dat dit nog beter zou worden. Leek er zelfs op dat er nog wat karakterontwikkeling in zou komen. Nou, dat vertrouwen bleek misplaatst. Na 2 afleveringen werd zo'n beetje alle karakterontwikkeling weg gegooid, eendimensionaal vlak schreeuwgedrag daarvoor in de plaats en het plot bleek ontzettend rommelig te zijn. Was makkelijk een meer gebalanceerde serie van te maken geweest. Als ik zo recensies van de boekenreeks doorlees tenminste.

Echt verbazingwekkend dat de makers een soort van episch dilemma vormen waardoor onze groep superieure 'chosen' adolescenten een journey moet ondergaan (tezamen met ongeschikte ridders zonder enige screentime) en vervolgens allerlei stomme avonturen beleven die werkelijk niets met dat demonenprobleempje / 'oh nee, de boom, einde van de wereld' te doen hadden. WTF!?

Ken het boekmateriaal niet, maar dat de makers daar niets goeds mee gedaan hebben, blijkt wel. En dan eindigen ze ook nog eens met een non-canon einde. Dat, terwijl je de kans hebt om een toffe anthologie over de wereld van Shannara te maken met diverse verhalen per boek. Nu heb je juist kronieken over één van de kronieken. Werkelijk, MTV?

Resteren nog de personages die ook niet echt met het script uit de voeten kunnen. Wat plat zeg. Vooral die drie 'chosen' tieners waren erg matig. Zelfs Manu Bennett valt tegen. Om nog maar te zwijgen over dat subplotje met die koning en zijn zoons...

Nee, eerste twee afleveringen waren erg misleidend. Om te bedenken dat Millar en Gough nou juist mijn favoriet van 2015 (Into the Badlands) hebben afgeleverd. Teleurstellend.