Opinions

Achteraf vond ik het toch wel spijtig dat ik het tweede deel van regisseur Takeshi Kitano's Yakuza trilogie, Autoreiji: Biyondo uit 2012, al eerder (zo'n twee jaar geleden) gezien had. Nou niet zo zeer voor het verhaal, want dat was niet al te ingewikkeld en had een vrij logisch verloop. Maar er viel wel een gedeelte van de spanning en dreiging weg wat betreft de lotsbestemming van een aantal personages in Autoreiji (Outrage). En dat vergalde dan weer wat van het kijkgenot aangaande de betere/leuke karakters in de film.

Voor het niveau maakte het weinig uit, beide delen ontliepen elkaar daarin niet veel. Misschien een lichte voorkeur voor deze Autoreiji door meer beklemmende sfeer en de (uiteindelijke) emotionele betrokkenheid van hoofdfiguur Otomo (een rol van Kitano zelf). Alhoewel dat laatste niet helemaal waar is want in feite zijn alle rollen ondergeschikt aan het totale Yakuza gebeuren.

Dat levert zowel een boeiende, interessante als harde film op waarin voor de diverse fracties/families weinig keuzes te maken zijn bij de verschillende conflicten waarbij ze betrokken raken ; of je maakt ze af of je gaat er zelf aan. En dat alles in omstandigheden waar de verhoudingen steeds anders komen te liggen. Het nietsontziende bruut geweld voert dan vaak de boventoon maar door het overwegend uitstekende acteerwerk en vaak fraaie camera shots krijgt het, en dat ten voordele van de kwaliteit , nooit helemaal de overhand.

De rollen die het meeste indruk maken, naast de slijmerige politieman Kataoka en de wraakzuchtige onderbaas Kato van de Sanno-kai familie komen toch uit de entourage van Otomo (Kitano) zelf. Penningmeester Ishihara is er één van het meest slinkse soort, een rol die met verve wordt vertolkt door acteur Ryô Kase. Nog imposanter vond ik Kippei Shîna als de tweede man Mizuno (de enige waarmee Otomo nog iets van een vriendschap of emotionele binding mee heeft), zijn scenes in het restaurant en het klemzetten met de auto van een concurrerend bende lid waren niets minder dan briljant. Kitano zelf als een wat boerse, spijkerharde maar ook wat trieste gangster baas was ook weer erg overtuigend. De uitzichtloosheid van zijn bestaan als kleine Yakuza chef vond ik erg goed naar voren komen in de film. Dat hoogstaande acteerwerk was overigens in Autoreiji: Biyondo, met de komst van onder andere Sansei Shiomi en Toshiyuki Nishida wat beter verdeeld over de verschillende partijen.

Een andere kwaliteit van Autoreiji, die ik vaak nog meer beangstigend vond dan de vele liquidaties (schietpartijen of nog grovere middelen) waren de intimiderende conversaties of schreeuwpartijen, rustig een gesprek beginnen om vervolgens halverwege een zin zowel het tempo als volume flink op te schroeven, dat was voor mij van een flinke toegevoegde waarde bij het kijken van de film.

Wat minder amusant was was de koude en klinische handelswijze die bij veel scenes voor een groot deel als een dikke mist over de film hing. Dat zorgt bij de kijker voor een mogelijk wat minder plezierige kijkervaring maar maakt Autoreiji in mijn ogen nog aangrijpender en krachtiger.

Uitstekende film over de handel en wandel van de Japanse criminele organisatie,de Yakuza.

Autoreiji: Biyondo is het tweede deel van een trilogie,allemaal geregisseerd door Takeshi Kitano die tevens één van de hoofdrollen voor zijn rekening neemt.En ondanks het feit dat ik Autoreiji,het eerste deel uit 2010 niet gezien heb zat ik toch vrij snel in het verhaal,dat gaat over de machtsstrijd tussen de diverse bendes in Tokio,hun connecties en pogingen om hun gezag uit te breiden met in sommige gevallen de daar weer uit voort vloeiende wraakacties,een strijd waarbij ook de Japanse politie een niet altijd even frisse rol speelt.

Wat vooral veel indruk op mij maakte was de berekening en doordachte acties van de verschillende bendes en hun leden.Het verhaal ontwikkelt zich daardoor als een soort van schaakspel waarbij extreem geweld absoluut niet geschuwd wordt.Dit alles in een kille sfeer met bijbehorende fraaie beelden en een soundtrack die echt iets toevoegt.

Het allersterkste aan Autoreiji: Biyondo vond ik de imponerende cast met voorop Takeshi Kitano als nauwelijks te doorgronden crimineel waardoor zijn rol in het verhaal constant met mistsluiers is omgeven.Toshiyuki Nishida en Sansei Shiomi in de rol vooraanstaande Yakuza oudgedienden waren alle twee fantastisch en ook Fumiyo Kohinata als gluiperige politie rechercheur was erg sterk in zijn rol.Maar eigenlijk gold dat wel voor zowat heel de cast.

Prima en uitermate boeiende film die op mij erg realistisch overkwam.

Snel eens kijken hoe het afloopt.

Redelijke film die het vooral moet hebben van de sfeer,beelden en het prima acteerwerk van met name Bacri,Rottiers en Testud,die trouwens altijd een genot is om naar te kijken.Ik heb me dan ook geen moment verveeld bij deze film.

Tot op zekere hoogte best genietbaar,veel spectaculaire actie,fraaie beelden en de film ziet er goed verzorgd uit maar uiteindelijk vond ik het maar een zielloos geheel.En ook een behoorlijke verspilling van al dat acteertalent wat op het doek voorbij komt.De ene na de andere filmster komt voorbij,maar ondanks de lengte van Avengers: Age of Ultron heeft iedereen te weinig screentijd en te onzinnige of vervelende teksten om zich echt te profileren.

En hadden ze die 142 minuten nu nog maar van een sterk en doortimmerd verhaal voorzien dan was dat nog niet zo'n probleem geweest maar nu gaat de film over de top om ten slotte onder zijn eigen gewicht te bezwijken.Het laatste uur was dan ook behoorlijk vermoeiend en heeft mij voorlopig wel even genezen van al die overvolle superhelden films.

Vergeleken met dit vehikel was zo'n film als bijvoorbeeld Logan een verademing.

Matig.

Aardige verfilming van de strip van Jacques Tardi.Je bent anderhalf uur onder de pannen en dat is in deze tijd ook al heel wat.Louise Bourgoin voldoet als adele en verder zijn de rollen van Regis Royer en Gilles LeLouche erg leuk.