Opinions

Niet zo neerbuigend naar de vorige generaties zeg! Dit is allesbehalve een saaie film. Vanaf het begin wordt je meegesleurd in deze voyeuristische film. Wie is er nou niet stiekem heel erg benieuwd naar wat je buren aan het doen zijn? Zeker als je toch nergens heen kan, dan is peeping tom een perfecte manier om de tijd te verdrijven. En helemaal natuurlijk als een top uitzicht hebt zoals Jefferies in Rear Window. Prachtig om te zien hoe Jefferies steeds meer mensen weet te overtuigen van zijn, op het eerste gezicht, paranoïde ogende theorieën. De scènes waarin we de verschillende overburen volgen, die niet direct iets met de Thornwalds te maken hebben lijmen de hoofdscenes als het ware aan elkaar. Het feit dat de hele film zich in dezelfde kamer afspeelt maakt het voyeuristische effect nog sterker. Ook het kleurgebruik viel me in positieve zin op. Lekker bont kleurenspectrum. Het was daarnaast ook mijn eerste kennismaking met Grace Kelly. Wat een schoonheid! Een van de mindere punten vond ik dan toch de conclusie. Persoonlijk had ik het sterker gevonden als was gebleken dat er helemaal geen sprake was van moord, en dat Jefferies iedereen in zijn paranoia had meegesleept. Dit einde voelde toch een beetje aan als een teleurstelling.

Fraaie psychologische thriller van Amenabar. Er hangt vanaf de eerste scene een goede, onvoorspelbare sfeer in de lucht. Er zitten horror elementen in de film, maar puntje-bij-paaltje is het eigenlijk een detective. Hawke speelt de typische workaholische rechercheur die een zaak begint die steeds grotere implicaties lijkt te hebben en gaat daar zelf bijna aan onderdoor.

Het leuke van deze film is dat je als kijker volledig deel uitmaakt van de massa hysterie die in het verhaal gecreeerd wordt. De titel van de film zou een aanwijzing moeten zijn dat het hier niet over Satanisme, maar over Regressie hypnose gaat, maar vanaf scene 1 wordt de meegesleurd met het politiekorps, dat zeer overtuigd lijkt van het gelijk van Watson. De jongere, nuchtere agenten die het maar onzin vinden, worden gewoon weggelachen. Als kijker wordt je al snel op het verkeerde been gezet. Als je deze film echter bekijkt binnen het paradigma van een detective, is er natuurlijk een groot gebrek: Er zijn geen harde aanwijzingen!

Wel zijn er genoeg bekentenissen, maar die worden eigenlijk allemaal gedaan door mensen die regressie hypnose hebben gekregen van een psycholoog die nogal overtuigt is van de effectiviteit hiervan. Het blinde vertrouwen van Hawke in deze methode vind ik eigenlijk wat moeilijk te geloven gezien het feit dat deze film zich af zou moeten spelen in de jaren 90. Stap nog eens 30 jaar terug in de tijd en het had geloofwaardiger geweest, maar de serieuze psychologie is inmiddels al een paar decennia afgestapt van hypnose in de meeste gevallen.

Over het geheel genomen vond ik dit een fijne film. Het psychologische aspect en het overtuigende acteerwerk van Hawke zijn grote pluspunten. Ik houd er ook wel van als ieder personage een beetje vreemd of verdacht is, zoals hier. Visueel vond ik het een degelijke, maar niet echt memorabele film.

Al met al een aanrader. Goed vermaak en veel spanning met wel een iets diepgaander verhaal dan de gemiddelde blockbuster.

Wat een beest van een film. Een sloopkogel tegen je harses. Stilistisch een bijna unieke film, waarbij ik alleen Pi van dezelfde regisseur als referentiepunt zou kunnen noemen. Soundtrack, net als in Pi, intens en passend. Acteerwerk niet van iedereen top, maar met de rol van Ellen Burstyn vergeet je al gauw hoe middelmatig bijv. Connelly was. Want die Ellen Burstyn, ze is voor mijn tijd. Ik had haar nog niet eerder gezien, maar nu ben ik wel erg benieuwd geworden naar ander werk van haar. Ik heb het niet vaak dat iemand me tranen en huiveringen tegelijk bezorgd. En dan natuurlijk het thema. Veel mensen hebben het hier, terecht, over de verslavingen. De gevolgen van drugsgebruik, want dit is ook een centraal punt in de film. Wat ik echter minder tegen kom, en persoonlijk nog iets interessanter vind, is een steeds terugkerend thema in de films van Aronoffsky. Zowel in Pi, als in The Wrestler, als in deze film zien we hoe de hoofdpersonages zichzelf zowat vernietigen om een bepaald doel te bereiken. Totaal geobsedeerd met een idee, vergeten ze voor zichzelf te zorgen waardoor het doel, wanneer bereikt, al lang zijn goede smaak verloren heeft, en er vooral een gênant sfeertje ontstaat. In deze film ervoer ik dat nog sterker dan in Pi. Tegen het einde van de film is het op televisie komen van Sara Goldfarb iets wat ergens vaag, als in een droom, op de achtergrond nog bestaat. Iets wat al lang niet meer realistisch is en waarvan we ons afvragen of het niet nooit bestaan heeft. . Ondanks alle lof voel ik hetzelfde als veel andere gebruikers alhier. Ik denk niet dat ik deze film snel nog eens zal kijken. Dit is een horrorfilm in vermomming. Het maakte me misselijk. Het voelde zo intens en was op momenten te tragisch om naar te kijken. Ik keek dit met m'n vriendin op bed en na afloop gingen we zonder nog heel veel te zeggen onder de veren. Pas de volgende avond was ik mentaal klaar om iets zinnigs te zeggen over Requiem for a Dream.

Resident Evil After Life is wat betreft verhaal of acteerwerk geen memorabele film. Een vrij rechttoe-rechtaan zombie/escape film. De eindbaas wordt vee(ee)l te gemakkelijk verslagen. Ik snapte dat werkelijk niet. Als je eerst zag hoe sterk hij was, hoe hij kogels ontweek. Vervolgens laat hij zich zo eenvoudig in z'n bek schieten. Dat gegeven alleen al verpeste de film volledig. Wat een anti-climax.

Wat mij ervan weerhoudt van een lagere score waren 2 dingen.
Ten eerste vond ik dit wel een mooie film. Mooie shots op veel momenten. Daarnaast vond ik ook dat de soundtrack goed was. De muziek vulde de scenes mooi aan. Op veel momenten onstonden er daardoor zeer aparte vechtscenes die eigenlijk meer een lounge-sfeertje hadden, door de slo-mo en de soundtrack gecombineerd. Of het nou een aanwinst was voor de spanning in de film betwijfel ik, maar het was wel mooi om te zien.

Volmondig ja! Na het zien van deze film. Wat een geweldige visuele trip. Is dit nu een spirituele reis van de hoofdpersoon? Of een reis gedreven door het moderne kapitalisme? Een sprookje of een nachtmerrie? In een samenleving waar alles te koop is, en waar voldoen aan andermans verwachtingen van wie jij bent, belangrijker is dan zijn wie je daadwerkelijk bent, is het makkelijk om hopeloos te verdwalen in de belangen van anderen. Mogelijk zonder dat je het zelf weet.

Het is makkelijk om Nanami als het onschuldige schaap en Amuro als de wolf neer te zetten. Maar in feite neemt Nanami in de drie delen waarin die verhaal zich laat opdelen, steeds een andere rol in. Nanami is achtereenvolgens gebruiker, slachtoffer en deelnemer van louche acteursdiensten. Iedere rol heeft echter een onwisbare invloed op haar leven. De film bespreekt op subtiele manier onderwerpen als identiteit, oprechtheid en is wat mij betreft ook een kritiek op het doorgedraaide kapitalisme. Met name de speech van Cocco is hier een duidelijk voorbeeld van.

De speelduur werkt in het voordeel van deze film, die van begint tot eind boeit en spannend blijft. Hoofdrolspeelster Kuroki zet de rol van haar leven neer en weet tegelijkertijd te ontroeren en frustreren in de keuzes die zij maakt (of denkt te maken). Visueel een fantastische film met een camera die als een wolk om Kuroki heen zweeft en rustig waarneemt hoe zij steeds verder afdwaalt in een wereld waarin het onderscheid tussen werkelijkheid en illusie niet te maken noch belangrijk is.

Nu al een van mijn hoogtepunten van dit jaar. Ondanks de speelduur voor herhaling vatbaar.

Gisteren toch de trekker overgehaald en Rogue One een kans gegeven. Vorig jaar irriteerde ik mij enorm aan het idee dat Star Wars een door Disney volledig uitgemolken franchise zou gaan worden. Rogue One was het eerste wapenfeit van een hele reeks spin-off films in het Star Wars universum, waarbij we dus voortaan iedere kerst een nieuwe telg mogen verwachten. Dat er, terwijl de huidige trilogie nog niet afgemaakt is, alweer plannen gemaakt worden voor de volgende, is het bewijs dat Disney van deze iconische serie massaproductie heeft gemaakt.

Episode 7 zag ik 2 jaar geleden met gemengde gevoelens aan. Want ja, ik heb mij kostelijk vermaakt, maar ook voelde het ergens wel heel makkelijk. Het was politiek correcte Star Wars. Alle elementen die de Star Wars nerd eist waren aanwezig. Fan service alom en weinig echt nieuwe toevoegingen aan het universum. De makers zelf verschuilden zich achter het excuus dat 7 een overgangsfilm was. Ik snap ook wel dat je, na 3 slecht ontvangen prequels, een beetje op safe speelt. Dus vooruit.

Rogue One heb ik dus vanuit bovengenoemde irritatie overgeslagen in de bioscoop. Ik dacht: deze kijk ik wel als hij op een dag op Netflix staat. En zo geschiedde het. Rogue One is mij echter behoorlijk meegevallen. De film speelt zich af tussen de laatste prequel en de originele Star Wars en geeft een interessante achtergrond in de ontstaansgeschiedenis van de Death Star. De film bevat een aantal typische avontuur elementen, zoals de groep helden dat uit verschillende ontberingen langzaam wordt gevormd. Er zitten een aantal sterke personages in en helaas ook wat minderen. Lyn doet het erg goed als de held tegen wil en dank die binnen de strijd tussen de Empire en de Rebels vooral een persoonlijke missie heeft. Cassian had wat meer smoel mogen hebben. De robot zorgde voor voldoende comic relief, maar niet te veel. De blinde "jedi" was een fijne vreemde vogel. Het team had misschien iets kleiner gemogen. De speelduur van de film is namelijk net iets te kort om iedereen een goede introductie te geven.

Het verhaal is vrij simpel, maar slaagt er wel in van begin tot einde te boeien. Waar de prequels nog wel eens verzanden in (best interessante) complexe verhaallijnen om vervolgens over te schakelen in kapot gedigitaliseerde actiescènes, voelt Rogue One net als Episode 7 fris en echt aan. Veel actie scenes lijken op locatie te zijn geschoten en decors zijn met zorg ontworpen. Dit is één van de belangrijkste dingen die de nieuwe generatie Star Wars films goed doen. Dat gewandel voor green screens ben ik helemaal zat.

Tijdens het kijken van deze film realiseerde ik 2 dingen. Rogue One is net als Episode 7 vermakelijk, maar veilig. Het is vooral hier dat we de hand van de grote studio Disney zien. Rogue One is misschien een gok omdat het eens niet om de Jedi en de Sith draait, maar uiteindelijk heeft het toch de Death Star nodig als uitgangspunt om de binding met de Star Wars nerd vast te houden. Misschien is dit ook wel weer zo'n noodzakelijk kwaad. Ik moet zeggen dat ik mij er tijdens de film niet zo aan stoorde. De dreiging en het vernietigende effect van de Death Star worden geloofwaardig in beeld gebracht.

Het volgende dat ik mij realiseerde, is dat ik er misschien helemaal geen probleem mee hebt als er vaker Star Wars spin-offs uitgebracht gaan worden. Het Star Wars universum leent zich voor meer verhalen dan alleen de Jedi versus de Sith. Dat was ook een kritiekpunt op de prequels die uiteindelijk weinig meer dan een 9 uur lange Darth Vader origin story waren. Misschien is het juist wel goed dat er met Disney een studio met genoeg poen aan het roer zit om nieuwe verhalen te gaan vertellen in dit universum dat mij nog altijd aanspreekt.

De originele films worden nog al eens heilig verklaard, maar zijn gewoon zeer knap gemaakt popcorn vermaak. Met die gedachte in mijn achterhoofd is het idee dat er ieder jaar een nieuwe film uitkomt makkelijker te accepteren. Misschien zelfs wel te waarderen. Met het voornaamste kritiekpunt dat de films tot nu toe erg op veilig spelen, maar met de complimenten voor sterke personages, simpele maar doeltreffende verhaallijnen en échte, met zorg gemaakte actiescènes, ben ik stiekem weer een beetje Star Wars nerd geworden na het zien van Rogue One.