Opinions

Toch opvallend dat er zo weinig gestemd is op deze film. In Japan is dit een onverwacht kassucces geworden en er hangt een enorme hype omheen. Uiteraard ben ik daar te vinden waar de hype is, al was het maar om de cynische man te zijn die in het hoekje staat te ouwehoeren. Over Kimi no na wa hoef ik echter niet cynisch te doen. Het is een modern sprookje, met een verhaal dat al vaak verteld is, maar met personages waar je om geeft en beelden en muziek die de gevoelige snaar raken. Mooie thema's zoals tijdrijzen, de cyclische benadering van tijd en de spirituele verbondenheid tussen mensen worden behandeld in een setting die juist jongeren zal aanspreken. Ik heb genoten van de prachtige animaties, er hangt een warme, nazomerse gloed over deze film die mij melancholisch maakt en toch ook een beetje de hopeloos verwarde en onzeker tiener in mij aanwakkert. Echt wel de moeite waard voor, eigenlijk iedereen wel.

En meteen ook maar bekeken. Ik moet zeggen dat ik sinds het begin al gefascineerd was toen ik hoorde waar deze film zo'n beetje over ging. Jammer genoeg heb ik hem toen gemist op het IFFR. Na lang wachten heb ik hem nu eindelijk in bezit. En hoewel er absoluut genoten kon worden heeft het toch niet aan mijn hoge verwachtingen voldaan.

Laat ik voorop stellen dat ik het absoluut een heel aardige film vond. Visueel heel erg mooi. Vooral het kleurenpallet geeft de film iets magisch. Ook de locaties, de slaapwijkjes van Tokio, waar ik zelf ook al menig voetstap heb gezet, geven de film het juiste tempo, of een soort kalmte. Dit alles wordt begeleid door een zeer goede soundtrack die het midden houdt ergens tussen lieflijk en droevig. Vervolgens moet ik de beeldschone Du-na Bae complimenteren voor haar goede vertolking van sekspop Nozomi. De onbeholpen manier waarmee ze rondhuppelt. De naieve manier waarop ze gesprekken aangaat met vreemden. Vooral qua gezichtsmimiek doet ze het erg overtuigend.

Toch was deze film een kleine teleurstelling voor me. Het plot is natuurlijk een prima uitgangspunt voor een goede film, maar het verhaalverloop vind ik niet altijd even geslaagd en soms wel erg simplistisch. Zo vind ik de levenslessen die ze leert soms wel erg gemakkelijk plaatsvinden. De filosofische verhandelingen zijn soms mooi, maar soms gewoon vervelend en voorspelbaar. Enkele scenes zijn ook gewoon vervelend en vergezocht die seksscene met haar baas van de videotheek bijvoorbeeld. Hoewel veel scenes niet slecht zijn, krijg ik een sterk gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Ook de slotscene vond ik zwakjes. Het lag er veel te dik boven op en vooral de paardenbloem blaadjes vond ik ietwat te sentimenteel. Ik denk dat het grootste probleem is dat Nozomi teveel relaties begint met mensen in haar omgeving waardoor er vervolgens te weinig tijd is om alle relaties voldoende uit te werken. Dus of minder personages, of een langere speelduur had wellicht kunnen helpen. Nu miste ik vaak net dat gevoel. Ik leefde wel met haar mee, maar niet met de meeste andere personages.

Toch wil ik nog even terugkomen op enkele scenes die me wel erg bevielen, zoals ik al zei was het een beetje half om half. En vooral de hoofdpersonage heeft wel een sterke indruk op me achter gelaten. Enkele prachtige scenes vind ik het moment dat Nozomi zich prikt in de videotheek en leegloopt, en vervolgens weer opgeblazen wordt door Junichi. Ook mooi hoe het misverstand dat hem later fataal zal worden hierdoor gecreeerd wordt. Zijn leegheid van binnen wordt veroorzaakt door een ex-vriendin, maar Nozomi gelooft dat hij ook een air doll is. Ook de scene in het parkje met de oude man was erg mooi. Hoe de meeste mensen tegenwoordig leeg zijn, vooral in de grote stad. En hoe juist dat negatieve commentaar Nozomi een beetje lijkt op de vrolijken. Ten slotte vond ik de monoloog van Nozomi over hoe alles en iedereen van nature een gemis lijkt te hebben waardoor het de omgeving nodig heeft om compleet te kunnen zijn erg mooi en waar.

Dat om duidelijk te maken dat ik zeker kon genieten van mijn tweede Kore-eda, maar dat ik wel denk dat Nobody Knows een stuk sterker is, juist omdat het dat maatschappelijke commentaar achterwege laat, en wellicht ook omdat er meer de tijd wordt genomen met minder personages, waardoor ik werkelijk meegesleurd wordt in het verhaal.