Opinions

Gisteren gezien op school. Wat een heerlijke film is dit zeg! Ja het concept is zeer simpel. Maar het is dan ook een comedy, waarbij de humor wat mij betreft veel en veel belangrijker is dan een origineel verhaal. In dit geval is de humor zeer geslaagd. Het helpt natuurlijk ook wel als je een beetje achtergrond kennis hebt wat betreft Japanners en hun liefde voor ramen noodles.

Zelf at ik wel zo nu en dan instant noodles, maar ik had er niets speciaals mee. Tot ik vorige zomer in Japan in echte ramen shops gegeten had. M'n vriendin (ook japans) legde me stap voor stap uit hoe ik het beste de ramen kon eten. Eerst even dit, dan dat proeven, dan zus etc. etc. Sowieso zijn Japanners in het algemeen zeer gepassioneerd over eten. Wat dat betreft is Tampopo een logisch product van de Japanse cultuur. In Nederland zou een dergelijke film gewoon niet kloppen. Hoewel ik moet zeggen dat ik inmiddels persoonlijk wel veel meer passie heb gekregen voor koken en eten.

Het prachtige van de film is de dedicatie waarmee Tampopo en haar companen de ramen shop tot een succes willen maken. Tampopo onderwerpt zich als een echte student aan Goro. Die dedicatie lijkt ook iets heel Japans te zijn. Hard werken, je niet laten verleiden door romances (de duidelijke vonken tussen Goro en Tampopo worden opzij gelaten voor het grotere doel), het past opnieuw precies in de Japanse cultuur.

Ook de personages zijn geweldig en passen als een puzzel bij elkaar. Ik vond Tampopo een beeldschone vrouw die haar rol uitstekend speelt. Ook Goro is ontzettend cool als Japanse moderne cowboy (met z'n hoed zelfs in bad op!). Daarnaast vind ik ook de mafia baas cool, als hij het publiek aanspreekt aan het begin van de film.

Ik hoop dat deze film nog eens uitkomt op DVD. Ik wil hem absoluut in mijn collectie hebben

Moeilijk te beoordelen film. Dat Nolan zijn publiek serieus neemt door intelligente films te maken waarbij je goed de aandacht erbij moet houden en waarbij het scenario en de montage vaak thematisch verbonden zijn aan het thema van de film (zie Memento, Prestige, Inception, Dunkirk) vind ik een godsgeschenk in het moderne filmlandschap. Dat Nolan als één van de weinig regisseurs volledig analoog schiet en grote setpieces bouwt zonder digitaal oppoetsen en toevoegen van elementen is iets wat we moeten koesteren.Dat Nolan zijn films op 70mm schiet is ontzettend stoer en het geeft zijn films die extra dimensie, details en diepte die een film het waard maken om in de bioscoop te zien. Kortom, Nolan staat bij mij voorafgaand aan een bioscoopbezoek al 3-0 voor.

Dat Tenet een moeilijk te beoordelen film is, komt voort uit de complexiteit van het verhaal. Ik acht mijzelf geen dommerik, maar ik merkte dat ik voortdurend op scherp stond tijdens Tenet, niet zozeer door de spanning, maar omdat ik vaak maar net genoeg begreep wat er precies gebeurde op het scherm om het te kunnen volgen. Een aantal keer was ik de draad kwijt, moet ik eerlijk bekennen. Met name de gebeurtenissen in de slotscène zijn me niet helemaal duidelijk en gaven me een onbevredigend gevoel toen de credits rolden. Het eerste wat ik toen dacht was: Deze moet ik dus nog een keer kijken, maar is dat wel normaal?

Dit is denk ik een discussie die Tenet overstijgt, maar wanneer wordt een film té complex? Dit zal zonder twijfel verschillen per kijker, maar persoonlijk denk ik dat je als bezoeker toch wel een goed begrip moet hebben van waar je nou de laatste 2,5 uur naar hebt zitten kijken. Bij Tenet geloof ik dat de tweede keer kijken bijna noodzakelijk is om voldoende te begrijpen waar het nu over gaat. Sommige mensen krijgen daar vast een kick van, maar ik vind het toch eerder een zwaktebod. Niet dat het een straf is om deze prachtig geschoten film nog een keer te kijken, maar het voelt mijns inziens als een tekortkoming. Tenet is blijkbaar te complex om hem in één keer te begrijpen en dan heb ik het niet over de details, maar over de hoofd verhaallijn.

Los van dit blijft die 3-0 voorsprong waar ik het al eerder over had grotendeels overeind. Uiteindelijk is iedere Nolan film een cadeautje voor de bioscoopbezoeker, een statement naar de steeds verder uitgeholde filmindustrie en een middelvinger naar de streamingsdiensten die een steeds groter deel van de koek eten. Als je dan leest dat Disney hun laatste blockbuster achter hun eigen decoder plaatst en ook nog eens 22 euro vraagt om hem in quasi bezit te mogen hebben, een grof schandaal waarmee ze de bioscopen in feite een extra schop geven terwijl ze al op de grond liggen te bloeden, dan is deze Tenet een soort laatste der Mohicanen als het gaat om het glorieuze oude Hollywood. Een voorbeeld van hoe het ooit was en hoe het dus ook nog steeds kan zijn als je als grote regisseur eisen aan de studios stelt en genoeg kennis, toewijding en vakmanschap hebt om zulke werken te maken.

Concluderend mag je zeker kritisch zijn over de inhoud van de film en dat kost hem enkele punten, maar valt er alleen op de vorm al zo veel te genieten, dat je Tenet vrijwel onmogelijk een onvoldoende kunt geven. Als ik de aanstaande kijker nog een tip mag meegeven, dan raad ik aan om Tenet in Kino in Rotterdam te kijken. Daar hebben ze sinds kort een zaal omgebouwd om 70mm voorstellingen te kunnen vertonen en op dit moment draait Tenet daar dus gewoon op analoog 70mm. De meest pure Nolan filmervaring dus!

The Tiger King is een zeer vermakelijke docuserie, maar die je tegelijk niet zonder schuldgevoelens kunt afkijken. Op een gegeven moment bekroop me een gevoel van: "Waarom kijk ik hier eigenlijk naar?" Wie doe ik hier een plezier mee?

Je kunt stellen dat dankzij deze documentaire een groot publiek bewust is geworden van de praktijken van deze geld-, macht- en aandachtsgeile tijgerfokkers. Daarmee dus hopelijk ook de politiek. Het is bizar dat het houden van dit soort grote dieren (wat mij betreft alle exotische dieren) is toegestaan in sommige landen. Het zou mooi zijn als deze docu er uiteindelijk voor kan zorgen dat dit illegaal wordt gemaakt.

Tegelijkertijd besef ik me dat Netflix deze gevaarlijke mensen een podium heeft gegeven en dat wij met onze views figuurlijk applaudisseren. Ergens tijdens de serie wordt opgemerkt dat de vete tussen Joe en Carole eigenlijk in het voordeel van beiden werkt omdat het veel media aandacht genereert. Je kunt je dus afvragen of je als kijker van deze serie niet evengoed een bijdrage levert aan het in stand houden van het tijgerleed, maar op zijn minst van de ego's van de hoofdrolspelers.

Tevens vraag ik me af in hoeverre ik hier naar de realiteit zit te kijken. Een aantal gebruikers hier hebben het over "stranger than fiction" en dat zegt wel iets. Ik betwijfel niet zo zeer of de dingen die in de docu plaatsvinden daadwerkelijk zijn gebeurd, al zal er wel veel zijn aangedikt en gedramatiseerd. Wel vraag ik me af in hoeverre met name Joe Exotic zijn handelingen gedreven worden door een bewuste hang naar beroemdheid. We horen duidelijk dat Joe zeer gevoelig is voor de camera en dat hij bijvoorbeeld mensen ontslaat puur omdat er een camera aanwezig is. Dat doet je afvragen wat hij nog meer wel of niet gedaan zou hebben als er geen camera in de buurt was.

Ik denk dat ik me vies voel omdat ik hier bijgedragen heb aan iets dat ik zou omschrijven als een symbiotische relatie. Joe Exotic is zo aandachtsgeil dat hij steeds gekkere dingen ging doen om maar in de spotlights te blijven. Tegelijkertijd geven wij, de kijkers, hem met het succes van deze docu meer aandacht dan waar hij ooit van had durven dromen. Nu lees ik dat ook die andere troll die toevallig wel president is geworden het dossier van Joe Exotic aan het bekijken is. Wij consumeren het vermaak gretig en zijn consumeren onze aandacht.

Wanneer deze persoonlijkhheden een podium krijgen in de echte wereld en aangespoord worden om steeds gekkere dingen te doen, dan vervagen de grenzen tussen fictie en realiteit. We laten deze clowns toe in onze wereld en behandelen hun daden als die van echte mensen, maar hierdoor verhogen we onbewust de entertainment waarde waardoor ze in eerste instantie aan de macht zijn gekomen.

Veel concreter dan dit krijg ik mijn gedachten nu even niet.

Een aardige verzameling korte films met Tokyo als decor. Ik kijk zelden korte films, maar misschien moet ik het vaker doen. Tokyo! is me best goed bevallen. Het is leuk om te zien wat drie verschillende regisseurs doen met een bepaald thema. Nu is Tokyo groot genoeg dat men toch nog redelijk vrij is om de eigen gang te gaan. Je kan je daardoor wel gaan afvragen wat nu de verbindende factoren zijn tussen de films.

Gondry maakt een typisch Gondry verhaaltje. Een beetje magisch-realistisch, met dromerige mensen en een fijn sfeertje. Het verhaal vond ik echter niet bijster interessant en visueel is het zoals gezegd ook niet bijzonder. Het is wel leuk om te zien wat er gebeurt als Europeanen dialoog schrijven voor Japanners. Gedurende de hele film dacht ik: Zo praten Japanners niet. (2.5*)

Carax is voor mij een nieuw gezicht. Zijn film is absoluut de meest originele en ziet er opvallend gruizig uit. Erg opvallende keuze aangezien Aziatische cineasten meestal visueel voor het hoogst haalbare gaan. De film begint leuk, maar ontspoort na de gevangenneming van Merde. Voor een korte film duurde het gevoelsmatig toch nog erg lang. (2*)

Bong's inzending vind ik er met kop en schouders boven uit steken. Ik heb het vroege werk van deze meneer nog niet gezien, maar wel zijn recentere Snowpiercer en Okja. Ik moet zeggen dat dit korte werkje me redelijk omver blies. Dit komt met name door de fantastische vlotte montage en het kleurenpallet. Natuurlijk beschikt Bong ook over 2 Japanse top acteurs, dat helpt wel. Hoe dan ook, ik vind het knap dat Bong mij in korte tijd emotioneel weet te betrekken en dat hij scenes in het krappe Japanse huis toch dynamisch weet te maken. Het beste wat ik tot nu toe van Bong heb gezien en de beste van de drie Tokyo! films. (4*)

Juist omdat er geen dialoog in deze film zit wordt je als kijker uitgedaagd om er zelf een boodschap uit te halen. Dat vond ik een kracht en een zwakte van deze film. Laat ik vooropstellen dat ik de animatie prachtig vond. Duidelijk met veel zorg en liefde gemaakt en ik kon genieten van de uitstekende sfeer die gecreëerd wordt. De soundtrack was ook erg mooi en ook dat is wel nodig als er verder niet wordt gesproken. Ook het uitgangspunt van het verhaal kon me bekoren en eigenlijk was het een leuke rit tot het moment dat de gedode schildpad in een vrouw veranderde. Het werd daarna een behoorlijk clichématige film met de typische Ghibli boodschap, maar dan zonder de andere elementen die een Ghibli film compleet maken. Ghibli zal een nieuwe weg moeten inslaan nu Miyazaki en Takahata geen lange films meer maken en voor De Wit is het vooral fijn dat ze hem de vrijheid hebben gegeven om zijn eigen gang te gaan. Toch assosieer ik Ghibli met rijk gevulde fantasiewerelden, waar deze film minimalistisch is. Ghibli staat voor sterke iconische personages, zowel in karakter als in design, maar de personages uit deze film zal ik snel vergeten. We blijven zitten met een verhaal dat een beetje voortkabbelt richting het einde, dat ons een mooie boodschap over de natuur meegeeft, maar verder niets met me doet. Het brengt niet in vervoering zoals een Ghibli film dat kan. Misschien is dat ook wel meteen het nadeel als zo'n wereldberoemde studio je film produceert. Het schiep bij mij een bepaalde verwachting en kan die toch niet waarmaken.