Opinions

Aardig.

Nogal protserig en bombastisch, maar best vermakelijk.

Montage is erg druk, maakt het onrustiger en vluchtiger dan het goed doet.

Compleet over-the-top ook. Hou ik van, alleen komt het hier wat pretentieus over. 5/10*

Slappe hap.

Italiaanse (Engels gesproken) film zonder enig zuidelijk temperament. De karakters komen totaal niet tot hun recht door ontzettend saaie dialogen. De slechteriken zijn ook allesbehalve angstaanjagend. 4/10*

Meevaller, best fijn! Na een aantal slechte kritieken gehoord en gelezen te hebben, heb ik me er toch maar eens aan gewaagd en ben niet eens teleurgesteld. Doorsnee verhaaltje, maar dan wel beter uitgewerkt dan gemiddeld. Visueel toch ook heel aardig. Acteerwerk is dan weer aan de matige kant, maar kan ermee door voor een horror film. Muziek/geluid was wel wat hard. Verder heb ik weinig te mekkeren... Tof om weer eens een verse Carpenter te hebben gezien! 7.5/10*

Niet verkeerd.

Het verbaasd me een beetje dat deze zo onbekend is gebleven. Zeker voor zijn tijd vind ik het een heel aardige en sfeervolle film. Af en toe best spannend en zwart komisch. Goed eind ook. Redelijk geacteerd. 6/10*

Erg genietbaar en sfeervol, op het einde na... Jammer! 6/10*

Half half.

Sfeertje is prima en de film ziet er naar zijn budget best goed uit. Het verhaal wordt redelijk uitgewerkt, maar zo en dan onderbroken door domme acties en ongepaste muziek. Soms totaal misplaatst en in zijn algemeenheid sowieso al een waardeloze soundtrack. Wat mij betreft het grootste manco van de film.

Karakters zijn wat vlak maar kunnen er best mee door. Acteerwerk idem dito.

Ondanks de minpunten, ik heb me hier best mee vermaakt. Verdient in ieder geval beter dan tot nu toe beoordeeld. 5/10*

Erg leuk en super sympathiek!

Tijdje geleden gezien (vóór het afscheid van Taylor Hawkins R.I.P.). Vind de Foo Fighters wel een leuke band, maar ken eigenlijk enkel hun hits. Je hoeft de band niet eens leuk te vinden om deze docu te kunnen waarderen. De totstandkoming van het hele gebeuren is hartverwarmend en al die samenspelende muzikanten vond ik fantastisch om te zien en horen. Mierentietjes! 8.5/10*

Stevig relatiedrama dat zich luchtig laat bekijken.

Deze lag al een hele tijd in een 'ooit-maar-eens-bekijken-hoekje'. De film verdient beter, maar des te groter was de verrassing toen ik 'm eindelijk bekeek. Erg de moeite waard!

Het verhaal waarin plastic sentimenten worden vermeden is subtiel opgebouwd. Niet soapy, maar 'gewoon' menselijke en realistisch. Situaties zoals het in een relatie ook echt kan gaan.

De cast is heerlijk op dreef. De karakters worden stuk voor stuk goed tot zeer goed vertolkt, incl. de kids. Kon me ook prima verplaatsen in ieders situatie.

Nog meer pluspuntjes! Stijlvol geschoten + uitstekend uitgezochte én getimede muziek. 7.5/10*

Fikse tegenvaller.

Brits? Leek meer op gladjes Amerikaans!

Film oogt aantrekkelijk, maar dan... Het verhaal is stof voor stevig onderhuids drama. De uitwerking behoorlijk oppervlakkig. Dat geldt ook voor het acteerwerk, is degeljk maar mist zo en dan toch een portie overtuiging.

Nu kan een goede soundtrack één en ander verbeteren of verbloemen... Helaas. Vind de muziek niet al te subtiel en overmatig populair gekozen. Deed afbreuk aan het moment en haalt de film, doordat het veelvuldig voorkwam, nog eens extra onderuit. 5/10*

Hier dan toch een positief geluid.

Vond het juist een leuk en sympathiek filmpje met een heerlijke campy '80's sfeer en een lekker vlot verloop. Het is geen volbloed genre film, maar een mix van Drama, Comedy, Thriller en Horror waarmee de regisseur regelmatig van toon veranderd en daarin soepel weet af te wisselen en over te schakelen. Toegegeven, plot is hier en daar nogal voorspelbaar, maar dat deerde niet echt.

Cast doet het prima en heeft er zichtbaar plezier in, de dames voorop. De jaren '80 setting is tof en ook best gedetailleerd uitgevoerd. De passende soundtrack maakt het af. Echt origineel is het allemaal niet te noemen, maar een leuke en verzorgde ode aan de Teen Horror van weleer is het zeker wel!

Gisterochtend, samen met een vriendin, naar Weapons geweest. Met slechts 4 andere personen in de zaal, was het heerlijk rustig. Behalve dan wat geluiden van iemand die schuin achter ons zat, die zowat de hele film heeft genoten van zijn krakend verse chips

Barbarian (Film, 2022) vond ik erg geslaagd. Deze Weapons helaas toch wat minder. Niet dat het geen aardige film was, maar veel meer ook niet. Beetje een gekunsteld plot en echt goed geschreven is het niet, mede door een aantal onbenullige toevoegingen (om de film interessanter te maken?). Vond de film daardoor wat te lang. Het laatste deel van de film vond ik sowieso wat minder lopen en een echt indrukwekkende finale bleef uit.

De opbouw in portretten waren dan wel weer prima gedaan. Degelijk acteerwerk ook, zeker voor een Horror, met Julia Garner en Amy Madigan als absolute uitschieters. 6.5/10*

Na minimaal een decennium deze film eens herzien en hij heeft werkelijk niks aan kracht ingeboet.

Vond de toon wel een heel stuk milder dan ik in mijn herinnering had. Best een contrast met zijn opvolger en (mijn) favoriet van Solondz Happiness (1998) alsook (mijn tweede favoriet) Palindromes (2004) Niet zozeer een punt van kritiek, meer een constatering. Plot blijft sterk en heeft een vlot en heerlijk verloop, enkel dus een stuk lichter van aard dan ik dacht. Ben de film zelfs nog iets meer gaan waarderen door zijn tijdloze karakter en zijn fijne, hier en daar lekker rauwe, soundtrack die naadloos aansluit op de rest.

Toffe herziening dus. Bovendien had ik eindelijk eens een goede reden én mood om Dark Horse (2011) eindelijk eens te gaan bekijken.

Keek lekker weg maar is nogal ongeloofwaardig. Alsof een school(directie) niet ingrijpt als er dagenlang zo'n experiment plaats vind en het mogelijk is zo makkelijk een stad onder de grafitti te spuiten... 5/10*

Leuk!

Voor TV gemaakte film, maar kan zo 't filmhuis of de bios in (dat er dus ook staat aan te komen). Aardig geschoten, leuk verhaal met een boodschap en behoorlijk wat hilarische humor. Heb lang niet zo hard gelachen tijdens een film, met name Rosamund Pike en dat jongste dochtertje waren onweerstaanbaar op zulke momenten, geweldig! Hele cast vond ik overigens erg goed. 8.5/10*

Redelijke TV film. Na een spannend eerste half uur ebt de spanning weg, die vervolgens pas weer de laatste 5 minuten terug keert. De thriller elementen zijn best sterk, het drama gedeelte haalt echter de vaart eruit. 5/10*

Sterke kleine film!

Heel goed, door zijn geloofwaardige karakter zonder vals sentiment en prima acteerwerk. Vooral John Leguizamo en David Castro die ook het grootste aandeel hebben in deze film, doen het erg goed. Fijn filmpje met hart. 8/10*

Nou nee.

Dit was 'm zeker niet. Erg smooth filmpje dat inhoudelijk weinig voorstelt. Acteerwerk is niet slecht, maar mede door 't script nogal overdreven karikaturaal. Muzikaal gezien kon het me ook niet echt boeien. Paar sterke momenten tijdens de repetities/optredens en dan hebben we 't wel gehad. De film in zijn algemeenheid: oppervlakkig, te voor de hand liggend en daardoor weinig boeiend. 5/10*

Tof! Soort hardcore Disney filmpje, zonder plastic sentimenten. Onderwerp is helaas nog steeds actueel... Het verhaal is grotendeels voorspelbaar, maar loopt zo vlot en boeiend dat het niet eens een minpunt is. Wel een groot pluspunt: het contrast van de hond in relaxte -en aanvallende staat wordt overtuigend en soms indrukwekkend in beeld gebracht. Pet af voor de regisseur en de hond(en)! 8/10*

Behoorlijk sterke debuutfilm.

Biografische trip over een Hillbilly junk en artiest. Voornamelijk boeiend. Zo nu en dan zwakte mijn aandacht wat af, maar niet voor lang!

Sterke soundtrack. Past perfect bij het moment/verhaal.

Leuk camerawerk: ik begrijp alleen de keuze voor (bijna) zwart/wit niet. De regisseur wil er vast Jesco's lifestyle leven mee benadrukken, het maakt de film de film onnodig mat/dof (dan daarvoor nodig zou zijn). Zonde, zeker voor een aantal fraaie shots.

Acteerwerk is goed, met name van Hogg. Geen makkelijke rol, redelijk sterk neergezet. 7.5/10*

Goed.

Verassend fris filmpje met drama en horror invloeden van de regisseur van Splintered (2010). Met White Settlers heeft hij een paar flinke stappen vooruitwaarts gezet. Plot wordt rustig opgebouwd en kent een paar leuk gevonden wendingen. Fijne (hoofd)acteurs ook, maar het sterkste punt van de film vind ik toch wel het camerawerk, met name de nachtelijke scenes in huis en de bossen. Erg mooie belichting. 7.5/10*

Beetje braaf.

Voor een sociaal drama wel te verstaan. Daarvoor gaat de film simpelweg niet diep genoeg en is het ook niet scherp genoeg. Toch is het een aangenaam, goed gemaakt en ook prima geacteerd filmpje.

Fijne wegkijker met (te) weinig impact en daardoor waarschijnlijk ook weer snel vergeten. 6/10*

Leuk filmpje!

Sympathieke Kinder-Horror is best wel treffend omschreven (door bladonis), hoewel 't denkelijk hier en daar toch iets te disturbing is voor kiddo's. Het ademt in ieder geval wel de sfeer die ik me herinner van 80's en 90's Horror-jeugdseries.

Aardig sfeervol dus. Redelijk acteerwerk. Passende soundtrack. Tof tweeluik! 7/10*

Aan de matige kant.

Op zich wel een sympathiek filmpje. Plot is wel leuk, maar heeft een onevenwichtig verloop. Die lange scene op het eind werkt prima, alleen was het mij toch iets te langgerekt. Zeker ten op zichte van de rest van de film. Onvoldoende. 5/10*

Kleine verrassing!

Ja, dit wist me wel te enthousiasmeren. Inhoudelijk is het helaas niet meer dan een matig en doorsnee vampierfilmpje, maar de verpakking is fijn! Stijlvol geschoten, sterke soundtrack en degelijk acteerwerk. Daarmee springt dit filmpje met kop en schouders boven zijn gemiddelde genregenoot uit...

Zonde dat er niet meer aandacht aan het script is besteed. Met een goed verhaal had ik dit een echte topper gevonden! Zonder blijft het bij een erg vermakelijke waarschijnlijk maar weinig memorabele kijkervaring. Je kunt het vergelijken met iets lekkers dat je niet mag proeven maar wel mag bekijken, of iets lekkers dat je wel mag proeven maar toch minder smaakt dan je had verwacht áls je het proeft.

Desalniettemin een mager zeventje. 7/10*

Leuk filmpje, simpel maar doeltreffend en sfeervol. 6.5*

Nostalgia!

Apart dit.. Alsof je echt naar een oude live uitzending van een commercieel tv-station bent aan 't kijken, inclusief reclame breaks. Véél breaks overigens, op 't irritante af (ook net echt). Anderzijds zitten er toffe commercials tussen. Bijzonder filmpje waar je qua verhaal niet veel van moeten verwachten, dit kijk je vooral voor de sfeer. Leuk concept, knap gemaakt! 7/10*

Sterk spul!

Ben blij dat ik dit eindelijk weer eens over een Nederlandse film kan zeggen. Al helemaal wat multiculti-films betreft, die neigen vaak naar bagatalisering en (anti)clichés. Bij de vorige film van deze regisseur Rabat bekroop met dat gevoel ook een beetje. Dan is Wolf een stuk realistischer. Harder maar tegelijkertijd ook een stuk menselijker. Voornaamste minpunt(je) is die ene scene in de boksring, wat al eerder wordt aangehaald. Zwaar ongeloofwaardig, maar het breekt de film niet.

Strakke regie, prima plot, geloofwaardig acteerwerk, fijne soundtrack + het mooie zwart/wit geschoten beeld, dat van een zeldzaam toegevoegde waarde is, bombardeert Wolf tot één van de beste Nederlandse films die de afgelopen 10 jaar zijn verschenen. 8/10*

Vermakelijke nachtkaars.

Inderdaad een laat en misschien onnodig vervolg. Anderzijds is dit wel enigszins een beter laat dan nooit geval.

Wolfcreek 2 gaat vlot van start en houdt het tempo erin tot aan het te langgerekte laatste half uurtje. Waar de actie en humor het eerste gedeelte van de film nog behoorlijk genietbaar maakten, was het laatste stuk langdradig en vormt het een schril contrast met de rest.

John Jarratt doet het weer geweldig als Mick Taylor. Hij + het lekkere Outback sfeertje maken het de moeite waard en tillen de film naar een nipte voldoende. 6/10*

Redelijk.

Het verhaal zelf vond ik nogal tam en spanningsloos. De sfeer is echter uitstekend neergezet en DE reden dat ik dit nog best een aangename film vond.

Weinig regisseurs die zich nog aan een echt klassiek horrorverhaal durven of willen wagen. Wat dat betreft alleen maar lof dat Watkins er (wel) voor gaat en niet zonder verdiend succes.

Met een ingenieuzer en/of spannender plot had ik 'the Woman in Black' een stuk hoger gewaardeerd. Nu blijft het bij 6.5/10*

Aardig. Kijkt lekker weg maar zowel de uitwerking als acteerwerk is aan de zwakke kant. 5/10*

Sympathiek.

Ging er vanuit dat dit een simpel tv-filmpje zou zijn. Het is ook een tv-film, maar dan wel eentje met een prima cinematografie en idem dito acteurs.

De (voor mij) onbekende Douglas Booth zet een geloofwaardige Boy George neer. Zowel George's uiterlijk als zijn expressie en accentje, soms vond ik de gelijkenis zelfs 'eng'.

Het verhaal viel me inhoudelijk best tegen, met name de zeer beperkte periode waar de film over gaat. Die begint zo ongeveer op het moment dat George bij zijn ouders wegloopt en eindigt als de Culture Club op doorbreken staat. Tussendoor zie je wat korte fragmenten van zijn latere periode, destijds allemaal breed uitgemeten in de media.

Toffe soundtrack. Mits je new wave, synthpop en elektro kunt waarderen. Één en al eind-'70's-begin-'80's nostalgie. Allemaal hits, gelukkig vrijwel allemaal fijne en lang niet altijd de meest bekende. 7/10*

Matig.

Film oogt best oké, maar verhaaltechnisch is het zoals eerder gezegd een rommeltje. Slecht en oninteressant uitgewerkt, waardoor ik mijn aandacht er moeilijk bij kon en wilde houden. 4/10*

Nee.

Voor z'n wat lange speelduur is de film makkelijk uit te zitten en eigenlijk is dat één van de weinige complimenten die ik deze film wil geven. Het oogt ook best aardig, maar dat mag ook wel voor bioscoop-horror die meestal vanuit een forser budget wordt geproduceerd dan het gros van zijn genregenoten.

Het verhaaltje en script rammelen aan alle kanten. Vond het wat veel en hysterisch allemaal. Het lijkt erop dat de makers dachten dat ze vooral een lange horrorfilm moesten maken, gezien die vrij recent redelijk succesvol zijn geweest. Vervolgens hebben ze van alles wat in een blender geflikkerd om tot een populaire film te komen. Midsommar (2019) lijkt me een goed voorbeeld waar de inspiratie zoal vandaan komt. Originaliteit lijkt zowat een zonde. 4.5/10*